PLaNETa_tErrA:::::::::::::::

Obrazki , słowa i czyny i ich wartośc na rynku......oscylacje Rynku ....wymiana Walut.... i rola dobrych i złych emocji...

2012-01-06T01:08:00.001+01:00

Wstępu i rozwinięcia nie będzie...

-będzie mniej słów a więcej obrazków...

lepsza waluta...

bedzie więcej ...

Ruchomych obrazków...

Obrazkowa cywilizacja :). to jest...

. Jeżeli jeden obrazek znaczy tyle co 1000 słów, to jest to lepsza waluta...

...

Czasami jednak jedno dosadne słowo przebija 1000 obrazków ..

chocby były nawet

oprawione w złote ramy..dyktaturów..

.
Rynki na słowa i obrazki są niestabilne..

...

..Liczą się tylko CZYNY. Dobre i złe uczynki...

Więc może czyny to twarda waluta..?

Więc 1 Czyn to tysiąc obrazkow a więc milion słów....

Z drugiej strony 1 bardzo ujemny uczynek i cały rynek

lub jego niewidoczna ręka dostaje drgawek oscylacji...

..
Od depresji do manii...
...
I jakie Emocje !

1 B.Dobra Emocja warta jest chyba pare pozytywnych rękoczynów...

Wygląda na mocną walutę..

Przepraszam za ortografię...c z kropką robi mi na przekór...

Złe emocje to budzi we mnie......

:(

Pozdrawiam

Więc :

?

Ruchome słowa , RękoCzyny i dużo B.Dobrych Emocji ?

Rudy

Krew i Honor Patriotyzmu. Polskiego?

2011-11-14T11:20:00.000+01:00

Niemiecki anarchista napluł na polski mundur i wszyscy się oburzyli. Ale nowe informacje z dnia wczorajszego sugerują, że ów anarchista miał podstawy by myśleć, że pluje na otwartego nazistę z Combat Adolf Hitler czy innego nazistowskiego gościa Marszu z Europy Zachodniej, przebranego w historyczny mundur polskiego żołnierza. Albo na nazistów polskich, którzy ich do Polski zaprosili. Okazuje się bowiem, że nie tylko "Krytyka Polityczna" zapraszała, a ta mizerna grupka niemieckiej Antify to nic, w porównaniu z gośćmi ponoć patriotycznego Marszu.

Jak relacjonuje ŁukaszEm, w moim ukochanym Wrocławiu święto niepodległości uczcili przemarszem oraz racami rzucanymi w delegację ludności tubylczej: NOP, ONR (organizatorzy. NOP został założony przez dzieci SB, ich pierwsze biuro mieściło się w siedzibie Organizacji Patriotycznej Grunwald (PZPR) na Placu Solnym), Combat Adolf Hitler (maszerowali również w Warszawie), kibole (których wódz napisał książkę "Jak pokochałem Adolfa Hitlera") naziści ze Szwecji i Włoch oraz zwyczajni dresiarze.

Mniejsza o zamieszki. Wyszczerbiony bruk i chodniki zostaną naprawione, spalone auta zastąpione zostaną nowymi. Za miesiąc nie będzie śladu... Ale jeśli nie pojawi się żadna refleksja po prawej stronie sceny, to skutki polityczne zadym będa długofalowe. Prawicy zmieni się elektorat, a ów, co wkręca sportowych i politycznych kiboli w polską politykę, będzie się za to smażył w piekle.

Chciałabym przeczytać listę obecności celebrytów: komu z bardziej znanych osób nie przeszkadzało maszerowanie ramię w ramię z miłośnikami Adolfa Hitlera. Komu z bardziej uświadomionych politycznie nie przeszkadzało, że marsze organizują i firmują NOP z ONRem - ostatni pokoleniowo "wrzut na taśmę" jednego zbrodniczego systemu rączka w rączkę z pogrobowcami drugiego zbrodniczego systemu. Kto swoją obecnością zdecydował się firmować zlot europejskich nazioli i dresiarzy z Polski, Czech i skądinąd...

Jeden celebryta się przyznał. Prof. Strzembosz zareklamował się na Salonie24 jako "normals", który maszerował spokojnie i dostojnie, bez brukowca w garści. To ładnie, że nikogo nie zaatakował. Ale tak od razu "normals"? Czy zdrowy na umyśle człowiek chadza na imprezy Blood and Honor? Świętuje polską niepodległość razem z pogrobowcami zbrodniczych systemów, które ową niepodległość niszczyły?

Naomi Klein - Okupuj Wall Street: teraz najważniejsza rzecz na świecie

2011-10-09T16:39:00.001+02:00

6 październik 2011

W czwartek wieczorem zostałam uhonorowana zaproszeniem do wypowiedzenia się na Occupy Wall Street. Ponieważ nagłośnienie jest (co haniebne) zakazane i wszystko co mówiłam musiało być powtarzane przez setki ludzi, żeby inni mogli słyszeć (a.k.a "ludzkie mikrofony"), to wszystko, co powiedziałam na Liberty Plaza, musiało być bardzo krótkie. Oto jest dłuższa, niepocięta wersja przemówienia.

I love you.

Nie powiedziałam tak, żeby setki ludzi odkrzyknęły mi "I love you", aczkolwiek niewątpliwie jest to premia za używanie urządzenia zwanego ludzkim mikrofonem. Mów innym co chcesz, żeby ci odpowiedzieli, tylko dużo głośniej.

Wczoraj jeden ze spikerów na wiecu związkowym stwierdził "odnaleźliśmy się nawzajem". Uczucie [wzajemnego odnalezienia] uosabia całe piękno tego, co tutaj tworzycie. Wielką przestrzeń (jak również ideę tak wielką, że nie może ograniczać jej żadna przestrzeń) dla wszystkich ludzi pragnących lepszego świata, w którym odnajdziemy się nawzajem. Jesteśmy tak wdzięczni.

Jeśli posiadłam jakąś wiedzę, to taką, że 1 procent kocha kryzys. Kiedy ludzie są spanikowani, zdesperowani i nikt nie wie, co robić, to jest czas idealny, żeby przepchnąć przez ich listę postulatów politykę prokorporacyjną: prywatyzowanie edukacji i bezpieczeństwa socjalnego, cięcia serwisów publicznych, pozbywanie się ostatnich ograniczeń nałożonych na władzę korporacji.

W samym środku kryzysu ekonomicznego dzieje się to na całym świecie.

I jest tylko jedna rzecz, która może ową taktykę zablokować, szczęśliwie, duża rzecz: 99 procent. I te 99 procent wychodzi na ulice od Madison do Madrytu, żeby powiedzieć "Nie. Nie będziemy płacić za wasz kryzys."

Hasło pojawiło się we Włoszech w 2008. Rykoszetem trafiło w Grecję, Francję i Irlandię, aż wreszcie utorowało sobie drogę do tego skweru, skąd milę dalej zaczął się kryzys.

"Dlaczego protestują?" - pytają zakłopotani mędrcy w telewizji. Tymczasem reszta świata pyta: "Dlaczego zajęło to wam tyle czasu?" "Zastanawialiśmy się, kiedy się pojawicie?" I przede wszystkim: "Witajcie."

Wiele osób snuje porównania między Okupuj Wall Street z tak zwanymi protestami antyglobalizacyjnymi, zauważonymi przez świat dzięki Seattle w 1999. To był ostatni raz, kiedy globalny, kierowany przez młodzież, zdecentralizowany ruch stawił czoła władzy korporacji. Jestem dumna, że byłam częścią tamtego "ruchu ruchów."

Ale też między wtedy a teraz istnieją ważne różnice. Na przykład, jako nasze cele wybieramy rozmaite szczyty: Światowej Organizacji Handlu, Międzynarodowego Funduszu Walutowego, G8. Szczyty są ze swojej natury przelotne, trwają najwyżej tydzień. To powoduje, że my również stajemy się przelotni. Pojawiamy się, przechwytujemy nagłówki mediów, potem znikamy. A po atakach 9/11, w szaleństwie hiperpatriotyzmu i militaryzmu, było bardzo łatwo zmieść nas kompletnie ze sceny, przynajmniej w Ameryce Północnej.

Po drugie, Okupuj Wall Street wybrało cel trwały. Nie postanowiliście, jaka jest końcowa data waszej tu obecności. To jest mądre. Możesz zapuścić korzenie tylko wtedy, gdy nie ruszasz się z miejsca. Ma to kluczowe znaczenie. Faktem epoki informacji jest, że zbyt wiele ruchów rozkwita jak piękne kwiaty, ale szybko umiera. To dlatego, że nie mają korzeni. I nie mają planów długoterminowych, jak mają zamiar podtrzymywać swe istnienie. Więc kiedy przychodzą sztormy, są wymywane.

Cudownie jest być horyzontalnym i głęboko demokratycznym. Ale te zasady nie są sprzeczne z ciężką pracą budowania struktur i instytucji wystarczająco mocnych, aby kreowana przez nie pogoda wyprzedzała sztormy. Głęboko wierzę, że tak się stanie.

Ten ruch coś jeszcze dobrze robi: związaliście się z ideą non-violence. Odmówiliście mediom obrazów, których tak desperacko łakną: zbitych szyb w oknach i walk ulicznych. Ta niebywała dyscyplina spowodowała, że po raz kolejny opowieścią stała się haniebna i niesprowokowana brutalność policji. Którą widzieliśmy w większych ilościach ostatniej nocy. Tymczasem poparcie dla ruchu ciągle rośnie. [Pojawia się] więcej mądrości.

Ale największą różnicą jaką poczyniła dekada jest to, że w 1999 mierzyliśmy się z kapitalizmem w jego szczycie szalonego boomu. Było niskie bezrobocie, a portfele inwestycyjne grubiały. Media były pijane łatwymi pieniędzmi. Wtedy wszystko było o startupach, a nie likwidacjach.

Wskazywaliśmy, że deregulacje kryjące się za tym szałem mają swoją cenę. Miały katastrofalny wpływ na standardy pracy. Miały katastrofalny wpływ na standardy ekologiczne. Korporacje stawały się silniejsze niż rządy, a to było katastrofalne dla naszych demokracji. Ale uczciwie powiedziawszy, w czasach platerowanych złotem kwestionowanie systemu bazującego na chciwości trudno się sprzedaje, przynajmniej w bogatych krajach.

Dziesięć lat później wygląda, że już nie ma bogatych krajów. Jest tylko sporo bogatych ludzi. Ludzi, którzy wzbogacili się grabiąc dobra publiczne i wyczerpując zasoby naturalne na całym świecie.

Rzecz w tym, że dzisiaj wszyscy widzą, że system jest głęboko niesprawiedliwy, a sprawy wymykają się spod kontroli. Niepohamowana zachłanność przerobiła globalną ekonomię na śmietnisko. Na śmietnisko przerabia także naturalny świat. Przeławiamy nasze oceany, trujemy nasze wody wydobyciem i głębokościowymi wierceniami, zwracamy się ku najbrudniejszej energii planety, jaką jest gaz łupkowy. Atmosfera nie jest w stanie absorbować tej ilości węgla, jaką w nią pompujemy, przyczyniając się do niebezpiecznego ocieplenia. Nową normalnością jest serial katastrof: ekonomicznych i ekologicznych.

To są podstawowe fakty. Są one tak rażące, tak oczywiste, że dzisiaj łatwiej skontaktować się z opinią publiczną niż w 1999 i łatwiej też szybko budować ruch.

Wszyscy wiemy, a przynajmniej wyczuwamy, że świat wywraca się do góry nogami: działamy, jakby nie było końca tego, co jest w istocie skończone - paliwa płynne i przestrzeń atmosferyczna do absorpcji ich emisji. Działamy, jak gdyby istniały ścisłe i nieprzekraczalne limity tego, co mamy w obfitości - zasoby finansowe do zbudowania takiego społeczeństwa, jakiego potrzebujemy.

Zadaniem naszych czasów jest odwrócenie tych relacji: zakwestionowanie fałszywych niedoborów. Upieranie się, że stać nas na zbudowanie przyzwoitego, inkluzywnego społeczeństwa oraz równoczesnego respektowania prawdziwych ograniczeń: czemu Ziemia nie może sprostać.

Zmiany klimatyczne oznaczają, że mamy na to nieprzekraczalny termin. Tym razem nasz ruch nie może zostać pominięty, podzielony lub zmarginalizowany przez wydarzenia "jak zwykle." Tym razem musimy odnieść sukces. Nie mówię tu o regulowaniu banków czy podnoszeniu podatków bogatym, choć i to jest ważne.

Mówię o zmianie wartości rządzących naszym społeczeństwem. Trudno to ująć w pojedynczy, przyjazny-mediom postulat, trudno również znaleźć sposób, jak to zrobić. Ale zadanie trudne nie oznacza, że staje się przez to mniej pilne.

To jest to, co widzę, jak dzieje się na tym skwerze. W sposobie, jak karmicie się nawzajem, jak ogrzewacie się nawzajem, jak dzielicie się wolną informacją i dbacie o ochronę zdrowia, zajęcia z medytacji i trening osobowościowy. Moim ulubionym tutejszym sloganem jest "troszczę się o ciebie". W kulturze trenującej ludzi przeciwko spoglądaniu sobie nawzajem w oczy, kulturze “a niech umierają”, jest to nadzwyczaj radykalne stanowisko.

Kilka końcowych myśli. W tej wielkiej walce jest parę rzeczy, które nie mają znaczenia.

- W co się ubieramy.

- Czy ściskamy ludziom dłonie, czy czynimy znak pokoju.

- czy jesteśmy wcisnąć nasze marzenie o lepszym świecie w dziesięciosekundowego newsa medialnego, czy nie.

I jest kilka rzeczy, które mają znaczenie.

- Nasza odwaga.

- Nasz kompas moralny.

- Jak traktujemy się nawzajem.

Podjęliśmy walkę z najpotężniejszymi siłami politycznymi i ekonomicznymi planety. To przeraża. Ale im bardziej ruch rośnie w siłę, tym mniej siły te będą przerażać. Zawsze bądźcie świadomi, że będzie skłonność do przeorientowania się na mniejsze cele – jak na przykład osobę siedzącą obok ciebie na dzisiejszym wiecu. Skądinąd, taka bitwa jest łatwiejsza do wygrania.

Nie poddawajcie się tej skłonności. Nie mówię, byście się nie wyzywali czy obsmarowywali nawzajem. Ale tym razem traktujmy się nawzajem, jak gdybyśmy planowali pracować bok w bok przez wiele, wiele nadchodzących lat. Dlatego, że zadanie niczego mniej od nas nie wymaga.

Traktujmy ten piękny ruch, jakby był najważniejszą rzeczą na ziemi. Dlatego, że nią jest. Naprawdę nią jest.

-----

Okupuj Wall Street jest ruchem protestu bez przywódców, składającym sie z ludzi o różnych kolorach skóry, płci i przekonaniach politycznych. Jedną rzecz mamy wspólną: że stanowimy 99 procent który już nie będzie tolerował chciwości i korupcji 1 procenta. Aby osiągnąć nasze cele używamy rewolucyjnej taktyki Arabskiej Wiosny. Namawiamy do używania nonviolence, żeby zmaksymalizować bezpieczeństwo wszystkich uczestników.

Torturowany za nic. W Polsce

2011-10-06T22:32:00.001+02:00

Tegoroczna kampania wyborcza prowadzi do raczej smętnej konkluzji, że polscy politycy nie przywiązują większej wagi do polskiej konstytucji czy prawa. Gust towarzyski też mają niezbyt subtelny. Czy poszedłbyś pokazać się na raucie z handlarzem narkotyków pod rękę? A były premier – człowiek, który złamał konstytucję oraz zainstalował ośrodek tortur na polskiej ziemi - wizytował stacje telewizyjne, debatował o Polsce z przedstawicielami innych ugrupowań i udzielał prasie wywiadów. Pełna rewerencja tam, gdzie aż prosi się o bojkot.

Jednym z więźniów przetrzymywanych w Starych Kiejkutach był Abu Zubaydah (Zayn al-Abidin Muhammad Husayn), Palestyńczyk urodzony w Arabii Saudyjskiej, skazany zaocznie przez Jordanię na śmierć za rolę, jaką pełnił w planowaniu ataków na cele amerykańskie i izraelskie w Jordanii. Schwytany 28 marca 2002 w rajdzie w Faisalabadzie, został natychmiast zaetykietowany przez administrację Busha jako “szef operacyjny Al Kaidy, zaufany doradca Osamy Bin Ladena, czołowy rekruter i osoba odpowiedzialna za planowanie zamachów na ambasady amerykańskie w Afryce Wschodniej”, który będzie w stanie “ujawnić nazwiska terrorystów na całym świecie i cele, które zamierzają zaatakować.” Zaraz potem Zubaydah znikł z powierzchni Ziemi na cztery i pół roku, by we wrześniu 2006 odnaleźć się w Guantanamo dzięki oświadczeniu prezydenta Busha, że był jednym z 14 więźniów “wysokiej wartości” przetrzymywanych w tajnych więzieniach CIA, których istnienie do tej pory administracja Busha energicznie dementowała. W marcu 2012 minie dziesięć lat, jak Zubaydah siedzi bez żadnego wyroku.

W przemówieniu z 6 września 2006 Bush ostatecznie przyznał, że “niewielka liczba podejrzanych liderów i terrorystycznych agentów terenowych schwytanych podczas wojny [z terrorem] została zatrzymana oraz przesłuchiwana poza terenem Stanów Zjednoczonych, w ramach odrębnego programu zarządzanego przez CIA”. Bush twierdził wtedy, że Abu Zubaydah miał być niechętny do współpracy i milczący, dlatego “CIA użyła zestaw procedur alternatywnych. Te procedury są bezpieczne, zgodne z naszym prawem, naszą konstytucją i naszymi zobowiązaniami traktatowymi. Departament Sprawiedliwości intensywnie przeglądał autoryzowane metody i ocenił je jako praworządne.” W okresie 4,5 roku Abu Zubaydah był przetrzymywany kolejno w tajnych ośrodkach CIA w Pakistanie, Tajlandii, Afganistanie, Polsce, Afryce Północnej i Diego Garcia. (Nieprawda, że Zubaydah milczał. Według agentów FBI po zatrzymaniu powiedział wszystko, co wiedział. I wtedy zaczęły się tortury, i nasz niechlubny w nich udział).

Druga narracja

Obok oficjalnej narracji o złowrogim współpracowniku Osamy bin Ladena, niemal natychmiast pojawiła się inna narracja. W czerwcu 2006 Ron Suskind opublikował książkę “The One Percent Doctrine” w której wyjaśniał, że Abu Zubaydah okazał się osobą ze schorzeniami psychicznymi i nikim nawet zbliżonym do figury, jaką miał być według oficjalnej propagandy. W recenzji książki dla Washington Post Barton Gellman napisał: “okazało się, że on nic nie wie o operacjach terrorystycznych” gdyż był w rzeczywistości “facetem na posyłki w pomniejszych sprawach logistycznych – podróże żon, dzieci, i tym podobne.” Suskind opisał pracę analityków FBI, którzy odkryli, że Zubaydah pisze swój więzienny dziennik w trzech osobach: jako młody chłopiec, jako młody mężczyzna i jako człowiek w średnim wieku. Jeden z głównych ekspertów FBI od Al Kaidy Dan Coleman przekazał swoim zwierzchnikom, że Zubaydah jest szalony, ma rozszczepioną osobowość.

I ma do tego prawo. Jako nastolatek Abu Zubaydah przeprowadził się do West Banku, gdzie uczestniczył w demonstracjach antyizraelskich. Potem studiował informatykę w Indiach, a w 1991 pojechał do Afganistanu walczyć po stronie mujahedinów. Rok później został ranny od strzału moździerza, który zostawił mu fragment szrapnela w głowie i spowodował poważny ubytek pamięci oraz niemożność mówienia, która cofnęła się dopiero po roku. Trafił do obozu treningowego dżihadu znanego jako Khalden Camp, gdzie nadzorował ruch rekrutów do- i z obozu. Załatwiał paszporty, papiery i rozmaite sprawy bytowe mężczyznom transferowanym do innych obozów lub wracającym do domu.

Administracja Busha błędnie zakwalifikowała Obóz Khalden jako należący do Al Kaidy – kwalifikacja ta była ważna dla Abu Zubaydaha i 57 innych więźniów Guantanamo ze względu na dowodową możliwość wskazania związku tych osób z Al Kaidą. W rzeczywistości obóz właśnie dlatego został rozwiązany, że z Al Kaidą współpracować nie chciał. Abu Zubaydah zeznał w swoim procesie habeas corpus, że Obóz Khalden był w takim sporze z Al Kaidą i Osamą bin Ladenem, że w 2001 roku zamknęli go Talibowie na prośbę Al Kaidy. Podobnie zeznawali inni więźniowie, do podobnych wniosków doszli też niezależni analitycy na podstawie własnych badań, jak np. Brynjar Lia, szef departamentu terroryzmu międzynarodowego i globalnego dżihadyzmu z Norwegian Defence Research Establishment. Obecnie zwolniono już 27 więźniów Guantanamo identyfikowanych z obozem Khalden.

Tortury

Raport Czerwonego Krzyża [pdf] ujawnia szczegóły tortur użytych na Abu Zubaydahu - podtapianie, wielokrotne uderzanie głową o ścianę, “stójki”, zamykanie w ciasnych pudłach, przedłużona deprywacja snu, przedłużona izolacja, użycie bezpośredniej przemocy, wymuszonej nagości, głośnej muzyki i hałasów, wystawienie na zimno, pozbawienie solidnej żywności. Biorąc pod uwagę fakty: przemoc na psychicznie chorym człowieku i miliony dolarów wydane na tropienie “rewelacji” wydobytych z niego za pomocą tortur, historia Abu Zubaydaha jest jedną z najbardziej przygnębiających spośród historii więźniów Guantanamo. Z 12 “wzmocnionych technik przesłuchań” jedyny Zubaydah spośród wszystkich więźniów “wysokiej wartości” zaznał wszystkich tortur. Jako jedyny był zamykany w ciasnym pudle. Innym oszczędzono tej tortury z powodów, jakie wyjaśnia jedno z mem o torturach Departamentu Sprawiedliwości, w którym czytamy, że ta technika jest niespecjalnie skuteczna, gdyż pozwala przesłuchiwanemu odpocząć od przesłuchania. Ale to nie było prawdą dla Abu Zubaydaha. Był ciężko ranny w trakcie zatrzymania. Pudło, we którym musiał kucać, powodowało, że na nowo otwierały się jego rany. Prezydent Bush dowiedział się, że właśnie ze względu na rany Zubaydach zażywał środki przeciwbólowe i dlatego ciążko było cokolwiek z niego wydobyć. Powiedział więc szefowi CIA Georgowi Tenetowi “kto autoryzował dawanie mu środków przeciwbólowych?” W późniejszym okresie odmówiono Zubaydahowi tych środków.

Abu Zubaydah był jednym z czterech więźniów wysokiego znaczenia, którego poddano podtapianiu. Jedno z mem Departamentu Sprawiedliwości nakazuje, by ograniczyć ilość sesji podtapiania do najwyżej 60 w ciągu 30 dni. Równocześnie jednak sesją nazywa podtapianie trwające co najmniej 10 sekund. W rezultacie w jednym miesiącu sierpniu 2002 roku Zubaydah był podtapiany 83 razy. Tak opisuje swoje przeżycia w trakcie podtapiania: “walczyłem z więzami, próbowałem oddychać, ale to nic nie dawało. Myślałem, że umrę”. Podczas sesji podtapiania Abu Zubaydah stracił kontrolę nad swoim pęcherzem. Powiedział Czerwonemu Krzyżowi, że od tamtej pory traci kontrolę nad oddawaniem moczu przy każdym stresie.

30 marca jeden z prawników Zubaydaha Joseph Margulies napisał w LA Times: “Częściowo na skutek ran poniesionych w wyniku walk z komunistami w Afganistanie, częściowo w rezultacie rozjątrzenia tych ran przez CIA i częściowo w efekcie przedłużonej izolacji jego sprawność psychiczna się pomniejszyła. Dzisiaj cierpi na oślepiające bóle głowy i ma permanentne uszkodzenia mózgu. Ma nadzwyczajną wrażliwość na dźwięki, słyszy to, czego inni nie są w stanie usłyszeć. Najlżejszy hałas wprawia go niemal w obłęd. Tylko w dwóch ostatnich latach doświadczył około 200 przypadków stuporu. Już nie jest w stanie narysować twarzy swojej matki czy przypomnieć sobie imię swego ojca. Jego przeszłość, tak samo jak jego przyszłość, powoli go opuszcza."

Ron Suskind konkluduje w swojej książce, że “Stany Zjednoczone torturują chorego psychicznie człowieka, a potem chwytają się każdego słowa, jakie wymamrotał.” Rok temu, podsumowując tortury Zubaydaha, jeden z byłych oficerów wywiadu stwierdził “wydaliśmy miliony dolarów na tropienie fałszywych alarmów.”

Wojna o rysunki

W 2002 roku, wkrótce po poddaniu go torturom przez pracowników kontraktowych CIA, psychologów Bruce Jessena i Jamesa Mitchella, więzień wysokiej wartości Abu Zubaydah sporządził około dziesięć rysunków przedstawiających tortury jakie przeszedł pod władzą CIA. Według dwóch urzędników wysokiego szczebla, którzy te rysunki widzieli, jeden z rysunków naszkicowanych z niebywałą szczegółowością przedstawia sesje podtapiania. Inny pokazuje go, jak wisi przykuty za nadgarstki do sufitu tajnego więzienia CIA. Jeszcze inny przedstawia go przywiązanego do krzesła i oblewanego wodą w ramach programu deprywacji ze snu.

Zubaydah rysował obrazki technik tortur mu zadawanych na kawałku papieru wielkości 8x 11 cali oraz na fragmentach papieru wielkości katalogowych kart bibliotecznych. Na niektórych kartkach znajduje się kilka szkiców. Jeden z tych urzędników stwierdził, że prace Zubaydaha są bardzo szczegółowe, aż do poziomu pasów, jakich używano w czasie podtapiania, i że wyglądają niemal jak fotografie. Adwokat Zubaydaha Brent Mickum mówi, że z braku 92 taśm video zniszczonych przez CIA szkice Zubaydaha zawierają najlepszy opis technik tortur, jakie przechodził w tajnych więzieniach CIA. Jednak nie może się wypowiadać co zawierają, gdyż posiadają klauzulę tajności, a CIA nie tylko odmawia ich odtajnienia, ale nawet poddaje ich istnienie w wątpliwość.

W odpowiedzi na zapytanie MDR (Obowiązkowy Przegląd w Sprawie Odtajnienia, Mandatory Declassification Review) Truthout otrzymało 21 września 2011 list podpisany przez koordynatorkę informacji i prywatności CIA Susan Viscuso stwierdzający, że “Przeprowadziliśmy staranny przegląd waszego zapytania i ustaliliśmy, że rysunki, o ile istnieją, należałyby do plików operacyjnych. … CIA INformation Act wyłącza pliki operacyjne z przeszukiwań, przeglądów, publikacji oraz żądań odtajnienia z tytułu Freedom of Information Act (FOIA)." MDR jest procedurą zawartą w rozkazie wykonawczym prezydenta Obamy, który zastąpił rozkaz wykonawczy Busha. Procedura ta pozwala opinii publicznej domagać się przeglądów w sprawie odtajniania materiałów.

Prawnik z American Civil Liberties Union's (ACLU) National Security Project Alex Abdo skomentował, że go bardzo martwi, że rząd dalej cenzuruje dowody maltretowania więźniów.

Rząd “zniszczył 92 taśmy video z przesłuchań CIA, zakazał upublicznienia 2000 fotografii dokumentujących maltretowanie więźniów, a nawet utajnił własne relacje więźniów o ich traktowaniu w Guantanamo.” – powiedział Abdo - “to selektywne utajnianie pozwoliło rządowi podtrzymywać mit, że maltretowanie więźniów było aberracją, podczas gdy w istocie rzeczy było rezultatem decyzji politycznych podjętych na najwyższych szczeblach naszego rządu. Pozwala również adwokatom tortur i maltretowania zamazywać prawdziwie okropną prawdę o naturze nadużyć wobec więźniów autoryzowanych przez administrację Busha.”

Administracje Busha, potem Obamy, niczego nie ujawniają dobrowolnie, jednak pozwy ACLU z tytułu FOIA przeciwko administracjom Busha i Obamy zaowocowały do tej pory odtajnieniem ponad 100 tysięcy stron tajnych dokumentów rządu. Wiedza na temat programu tortur i tajnych więzień CIA stale się powiększa, pomimo, że Ściśle Tajna Ameryka stawia opór.

Rząd chce, by nie tylko rysunki Zubaydaha pozostały tajne. W czterostronicowym nakazie wydanym w marcu 2011 sędzia okręgowy Richard Roberts prowadzący sprawę habeas corpus Zubaydaha zażądał, aby wszystkie informacje o torturach przekazane przez powoda jego adwokatowi również pozostały tajne, oraz by nie zostały opublikowane w dokumentach sądowych. Zubaydah dał swoim adwokatom 15 stronicowe, podpisane zeznanie podające szczegóły na temat tortur stosowanych na nim w tajnych więzieniach CIA. Przy okazji sędzia zgromił adwokatów, że chcą przekształcić sesję sądu w festiwal FOIA. Nakaz Robertsa był odpowiedzią na pismo zespołu prawników Zubaydaha, którzy oskarżyli rząd o “niewłaściwą klasyfikację dokumentów, w tym zeznań Zubaydaha na temat technik przesłuchań stosowanych na nim w trakcie pozostawania w dyspozycji Stanów Zjednoczonych …. oraz inną wiedzę osobistą na temat Programu CIA Tortur i Przekazywania … a także stanowisk prawników [Zubaydaha] bazujących na wiedzy nabytej w domenie publicznej.”

W 2007 roku w wywiadzie dla Międzynarodowego Czerwonego Krzyża Zubaydah opisał szczegółowo jak torturowali go śledczy CIA. Wywiad był częścią poufnego raportu z 14 więźniami “wysokiej wartości”. Dziennikarz Mark Danner zdobył raport i opublikował długą historię o torturach w New York Review of Books. Jednak nakaz Robertsa oznacza, że cokolwiek Zubaydah powie lub napisze, będzie zakwalifikowane jako tajne, dopóki rząd nie postanowi inaczej. Mickum twierdzi, że nakaz Robertsa i sekretność otaczająca rysunki Zubaydaha pozbawiają jego klienta głosu i pozwalają byłym oficjelom Busha, w tym byłemu wiceprezydentowi Dickowi Cheney kontrolować narrację na temat traktowania jego klienta i skuteczności tortur.

“Jedną z naszych największych frustracji jako obrońców Zubaydaha jest niezdolność do opowiedzenia jego historii” – mówi Mickum. –“Ta niemożność wynika z dwóch rzeczy: po pierwsze, z nadużycia lub nieprawidłowego użycia systemu klasyfikacji [tajności], co wycisza naszego klienta i jego prawników, uniemożliwiając opowiedzenie jego wersji tej historii. Po drugie, niechęć sądu okręgowego do podejmowania decyzji w sprawach, które zostały w pełni rozpoznane, niektóre w ciągu już trzech lat. Te sprawy dotyczą na przykład odtajnienia jego [Zubaydaha] dziennika. Utajnione jest wszystko, co mój klient powie, napisze lub narysuje. Rząd robi to, bo jest zażenowany i nie chce, by ta informacja dotarła do opinii publicznej.”

Tymczasem były radca generalny CIA John Rizzo potwierdził, że niektóre z taśm video zniszczonych przez CIA w 2005 są rejestrami podtapiania Abu Zubaydaha. Zniszczenie taśm nie wynikało więc z ich braku dalszej użyteczności dla CIA, jak twierdzili byli i obecni oficjele CIA, lecz zostały celowo zniszczone, jako potencjalne dowody nielegalnej działalności Agencji. “Miałem w moim biurze reprezentanta do przeglądu wszystkich taśm”- mówi Rizzo w programie Frontline stacji PBS - “i on do mnie wrócił, i zrobił raport. Rozmawiałem z nim na ten temat na pewnym poziomie szczegółowości i on postawił sprawę jasno, że są fragmenty taśm, które wyraźnie pokazują podtapianie Zubaydaha.” Federalny prokurator z Connecticut John Durham zakończył swoje śledztwo w sprawie taśm bez stawiania zarzutów byłym oficjelom CIA uwikłanym w ich niszczenie.

Zubaydah niewinny, ale i tak siedzi

Nazwisko Zubaydaha ponownie pojawiło się w mediach we wrześniu 2009 roku za sprawą oświadczenia administracji Obamy dla sądu prowadzącego jego sprawę habeas corpus. Początkowo Departament Sprawiedliwości nowej administracji czynnie wspierał wszystkie oskarżenia administracji Busha. Ale w odpowiedzi na 213 pozwów o odtajnienie dowodów rzeczowych, złożonych przez prawników Abu Zubaydaha, rząd wydał oświadczenie dla sądu, w którym czytamy, że rząd “nie twierdzi, że Powód był członkiem Al Kaidy czy w jakikolwiek sposób był formalnie identyfikowany z Al Kaidą” i “nie twierdzi, jakoby Powód był w jakikolwiek sposób zaangażowany w planowanie czy wykonanie czy to zamachów bombowych na ambasady w Nairobi, Kenia, czy Dar-es-Salaam, Tanzania, czy w ataki z 11 września 2001.” Zamiast tego rząd twierdzi, że przedłużające się zatrzymanie Abu Zubaydaha “bazuje na jego zachowaniach i działaniach, które czynią Powoda częścią wrogich sił”, wskazują, że “znacząco wspierał” te siły, np. organizując wycofywanie się i ucieczki sił wroga po inwazji na Afganistan w październiku 2001.

W odpowiedzi prawnicy Zubaydaha wskazali, że “osoby, którym [Zubaydah] pomagał w ucieczce z Afganistanu w 2001 to kobiety, dzieci i inne osoby niezmilitaryzowane”, i że rząd jest w posiadaniu dowodów na prawdziwość tych twierdzeń. Prawnicy zakwestionowali także postawę rządu wobec ich klienta.

“Wyjaśnienia rządu często były sprzeczne z realnymi faktami, a rząd był generalnie niechętnie nastawiony do ujawniania faktów, chyba, że był do tego zmuszony" - powiedział w wywiadzie adwokat Brent Mickum - Kiedy rząd został zmuszony do zaprezentowania faktów w formie odtajnienia przypadku Zubaydaha, zdano sobie sprawę, że gra się skończyła i nie ma już sposobu na wspieranie bezpodstawnych oskarżeń administracji Busha. Więc rząd zmienił oskarżenie."

Mickum dodał, że “nie jest zaskoczony, że rząd zrezygnował ze starych oskarżeń i teraz oskarża o nowe przestępstwa. To jest ich modus operandi… Kiedy ich oskarżenie się sypie, budują z dowodów nową układankę i przychodzą z nowymi oskarżeniami.”

Od przyjęcia sprawy Aby Zubaydaha i wystosowania petycji habeas corpus w lutym 2008 prawnikom udało się wiele zdziałać. Nie tylko udowodnili, że Zubaydah nie był członkiem Al Kaidy, ale także udowodnili, że obóz Khaldan, w którym Abu Zubaydah funkcjonował jako ktoś w rodzaju dozorcy i strażnika, był “organizacyjnie i operacyjnie niezależny od Al Kaidy”. Nawet rząd podziela dziś ich stanowisko. Jednak tym rozległym koncesjom rządowym towarzyszą bolesne i mozolne wysiłki Departamentu Sprawiedliwości, by podtrzymywać zarzuty przeciwko Zubaydahowi i przeciągać procesy by odwlec nieuniknione: ujawnienie bolesnych prawd o rozległości tortur, jakim został poddany Zubaydah, ich intensywności, a także, co powinno zostać w końcu zauważone, jego relacji z emirem Khaldanu Ibn al-Shaykh al-Libi.

Al Libi po schwytaniu w końcu 2001 roku był przekazany Egiptowi. Tam był torturowany, póki nie przyznał, że Saddam Hussein pomagał Al Kaidzie zdobyć broń chemiczną – tym scenariuszem Stany Zjednoczone uzasadniły inwazję na Irak w marcu 2003. Na skutek tortur oskarżył także Aby Zubaydaha. Z kolei on sam i Zubaydah byli oskarżani o kierowanie Al Kaidą przez trzeciego torturowanego. Odświeżenie historii o Al Libi może być szczególnie niewygodne dla rządu amerykańskiego - ze względu na wstyd wiążący się z fałszywymi przyczynami inwazji na Irak. Ale Al Libi już nic nie powie, gdyż po latach spędzonych w tajnych więzieniach CIA Al Libi został przekazany Libii, gdzie w maju 2009 - jakże wygodnie dla amerykańskiego rządu - zmarł w więzieniu — podobno popełniając samobójstwo — na trzy dni przed otwarciem ambasady w Trypolisie, zamkniętej od 40 lat.

Kiedy dociera się do Khaldanu, opowieści o Abu Zubaydahu oraz Ibn al-Shaykh al-Libi nie tylko ujawniają najbardziej toksyczną twarz administracji Busha, ale także twarz najbardziej okrutną i bezsensowną – z czego, zdaje się, nie ma ani łatwego wyjścia, ani godnego. Administracja Obamy jest zażenowana i robi co może, by cała prawda o torturach nie wypłynęła na jaw – ale z drugiej strony jednak honoruje pozwy FOIA. Bush by nie honorował. A Polska? Mamy swoją FOIA. Ułomna bo ułomna, ale jest.

Oskarżony George W. Bush

2011-09-19T01:39:00.001+02:00

Kanada

Premier Kanady Stephen Harper oraz ministrowie sprawiedliwości, imigracji, bezpieczeństwa publicznego oraz spraw zagranicznych otrzymali siedmiostronicowy list (pdf) datowany na 25 sierpnia, stwierdzający: "istnieje obszerny materiał dowodowy, że George W. Bush ...wspierał, pomagał i zalecał torturowanie nie-Amerykanów w więzieniach kontrolowanych przez Stany Zjednoczone, znajdujących się poza granicami USA." List przytacza rozliczne dowody, a wśród nich także dowód dostarczony przez samego Busha: "W swoich wspomnieniach [pt.“Decision Points”] opublikowanych w listopadzie 2010 [Bush] przyznaje się do osobistej autoryzacji technik przesłuchań uznawanych za tortury, jak podtapianie."

20 października 2011 George W. Bush ma przyjechać do Kanady na potkanie w Surrey(Kolumbia Brytyjska), jako gość Diane Watts, burmistrz Surrey.

List stwierdza, że Kanada "ma obowiązek prawny odmówić ochrony przed wniesieniem oskarżenia jakiejkolwiek osobie, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełniała tortury gdziekolwiek, na jakiejkolwiek osobie." Jeśli Bush nie zostanie zawrócony na kanadyjskiej granicy, to Kanada ma obowiązek prawny upewnienia się, że George W. Bush zostanie osądzony za tortury (i inne przestępstwa) w procesie na terenie Kanady lub za pomocą ekstradycji Busha do kraju pragnącego i będącego w stanie go osądzić. Obowiązkiem Kanady jest zapobieżenie, aby Bush znalazł bezpieczne schronienie przed odpowiedzialnością karną, przeto obowiązkiem Kanady jest zapobieżenie jego powrotowi do bezpiecznego schronienia w USA.

List podpisała kanadyjska prawniczka Gail Davidson z organizacji Prawnicy Przeciwko Wojnie oraz profesor Francis A. Boyle z wydziału prawa uniwersytetu w Illinois. Nazwisko Davidson ostatnio pojawiło się w mediach w grudniu 2010, kiedy skierowała do policji doniesienie o przestępstwie popełnionym przez Toma Flanagana - profesora uniwersytetu w Calgary i byłego szefa sztabu premiera Stephena Harpera w czasach, gdy Harper był liderem opozycji. Flanagan powiedział w kanadyjskiej telewizji, że twórca Wikileaks Julian Assange “powinien zostać zabity", i że prezydent Obama powinien użyć "jednostek specjalnych, aby go zdjęły".

Francis Boyle już wcześniej złożył skargę do Międzynarodowego Trybunału Karnego (International Criminal Court, ICC) przeciwko członkom administracji George'a Busha (George W. Bush, Richard Cheney, Donald Rumsfeld, George Tenet, Condoleezza Rice, Alberto Gonzales). Skarga dotyczy tortur, wymuszonych zaginięć, przekazywania więźniów do krajów, w których z wysokim prawdopodobieństwem mogli być torturowani - wszystkie te czyny są przestępstwami wg.Statutu Rzymskiego, na podstawie którego funkcjonuje ICC. Lista skarg i petycji przeciwko Bushowi w ICC robi się już tak długa, że ICC będzie w końcu musiał się tym zająć.

Statut Rzymski wyraźnie określa, że Międzynarodowy Trybunał Karny może procedować jedynie w sytuacji, kiedy dane państwo nie chce lub nie może tego uczynić, przez co wiele ciężkich przestępstw unika jakiejkolwiek kary. W obszarze zainteresowań trybunału znajdują się: ludobójstwo, przestępstwa przeciwko ludzkości, przestępstwa wojenne, przestępstwa agresji. USA nie ratyfikowały traktatu, ale Kanada tak.

Szwajcaria

Działacze i organizacje praw człowieka na początku 2011 zapowiedzieli, że "G.W. Bush zostanie oskarżony o tortury, jak tylko przekroczy granicę Stanów Zjednoczonych." Już w lutym były prezydent USA musiał z tego powodu odwołać zaplanowaną wizytę w Szwajcarii, przez co uniemożliwił postawienie go w stan oskarżenia – prawo szwajcarskie wymaga fizycznej obecności oskarżonego w Szwajcarii.

Właśnie w lutym br. Centrum Praw Konstytucyjnych (Center for Constitutional Rights) z siedzibą w Nowym Jorku oraz Europejskie Centrum Praw Konstytucyjnych i Praw Człowieka (European Center for Constitutional and Human Rights) z siedzibą w Berlinie wezwały państwa - sygnatariuszy Konwencji Przeciwko Torturom ONZ do wszczęcia postępowania przeciwko G.W. Bushowi za przestępstwa kryminalne. Wezwaniu towarzyszyła informacja, że 7 lutego 2011, tj. z chwilą przekroczenia szwajcarskiej granicy, do szwajcarskich sądów przeciwko Bushowi zostanie wniesiony akt oskarżenia w imieniu Sami El Hadjj - byłego dziennikarza Al Jazeera i byłego więźnia Guantanamo oraz Pakistańczyka dalej przetrzymywanego w Guantanamo po transferze z tajnego więzienia CIA, z zarzutem tortur. Wstępnemu aktowi oskarżenia [pdf] towarzyszył list do prokuratora generalnego kantonu Genewa od ponad 60 organizacji i prominentnych osobistości wzywających do wszczęcia śledztwa i skazania George’a Busha za tortury. Pod listem podpisali się między innymi: były Specjalny Sprawozdawca ONZ ws. Tortur Theo van Boven, Specjalny Sprawozdawca ONZ ws.Niezależności Sędziów i Prawników Leandro Despouy, a także laureaci Pokojowej Nagrody Nobla Shirin Ebadi i Pérez Esquivel. Sprawozdawca ONZ ws. Tortur (2004-2010) Manfred Nowak miał dostarczyć opinię ekspercką z konkluzją, że obaj powodowie zostali poddani działaniom uznawanym za tortury, przeto Szwajcaria jest zobligowana do wszczęcia wstępnego śledztwa, i że George Bush nie ma immunitetu.

Prawniczka Centrum Praw Konstytucyjnych Katherine Gallagher powiedziała agencji Reuters, że 42 stronicowy Wstępny Akt Oskarżenia został sporządzony tak, by mógł także w przyszłości służyć indywidualnym ofiarom tortur do szybkiego wniesienia sprawy przeciwko Bushowi w każdym kraju, w którym obowiązuje jurysdykcja Międzynarodowej Konwencji Przeciwko Torturom, i że towarzyszy mu stale uzupełniana dokumentacja towarzysząca [pdf], licząca obecnie ponad 2500 stron.

Większość ekspertów uznaje podtapianie za torturę zakazaną przez Międzynarodową Konwencję Przeciwko Torturom z 1987 roku (przez Polskę ratyfikowana w 19889 roku), która mówi, że można postawić sprawcę przed trybunałem niezależnie od tego gdzie, kiedy i dlaczego torturował. Szwajcaria i Stany Zjednoczone znajdują się wśród 147 państw, które tą konwencję ratyfikowały. W oświadczeniu Centrum Praw Konstytucyjnych czytamy: "Skoro Stany Zjednoczone do tej pory nie zdołały sprostać swoim zobowiązaniom jako sygnatariusz Konwencji Przeciwko Torturom, nie potrafiły postawić w stan oskarżenia i poddać ekstradycji lub skazać odpowiedzialnych za tortury, to pozostali sygnatariusze są zobowiązani do pociągnięcia do odpowiedzialności karnej lub ekstradycji w tymże celu kogokolwiek znajdującego się na terenie tych państw, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że popełnił przestępstwo tortur. Jeśli zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający, a taki jest w naszym akcie oskarżenia o tortury, i jeśli Stany Zjednoczone nie są zdolne postawić Busha i innych w stan oskarżenia, to sygnatariusze Konwencji z litery prawa są zobowiązani do podjęcia stosownych działań."

Jak podaje portal iurist.org śledztwa kryminalne przeciwko Bushowi toczą się obecnie w Niemczech, Francji i Hiszpanii, ale na podstawie praw lokalnych, a nie prawa międzynarodowego. Z przecieków do Wikileaks wiadomo o intensywnej pracy amerykańskich dyplomatów na rzecz "wyciszenia" lub "wygaszenia" tych śledztw.

USA

Wezwania do zbadania odpowiedzialności prawnej członków administracji George'a Busha na terenie USA są systematycznie odrzucane.

W listopadzie 2010 American Civil Liberties Union (ACLU) apelowała do prokuratora generalnego Erica Holdera o wszczęcie śledztwa w sprawie ewentualnego złamania prawa federalnego zakazującego tortur [18 USC § 2340A]. ACLU cytuje wspomnienia Busha i argumentuje, że historycznie podtapianie było w USA uznane za torturę -- istnieje nawet precedens prawny: po II wojnie światowej zwycięskie Stany Zjednoczone skazały na śmierć Japończyków oskarżonych o torturowanie jeńców –- właśnie za pomocą podtapiania. ACLU argumentuje też, że niepowodzenie w postawieniu Busha przed sądem poważnie zrani zdolność Stanów Zjednoczonych do obrony praw człowieka w innych krajach.

Wikileaks: Wałęsa wzywa do nowej epoki amerykańskiego przywództwa

2011-09-17T10:47:00.001+02:00

Depesza utworzona 12 stycznia 2009 roku. Ambasador Ashe sklasyfikował ją jako "confidential". Oznaczono ją tagami PREL oraz PL. Temat: "Lech Wałęsa wzywa do nowej epoki przywództwa USA". Ta jedna depesza bardzo wyróżnia się spośród setek innych depesz warszawskiej ambasady, ujawnionej przez Wikileaks. Kostyczne poczucie humoru amerykańskich dyplomatów, tak widoczne w relacjach ze spotkań z innymi polskimi politykami, tu zostało zastąpione pieczołowitością skryby, który po prostu notuje, co ma do powiedzenia Lech Wałęsa. Ambasador Ashe nie omawia, nie komentuje, po prostu stara się powtórzyć jak najwierniej, co usłyszał. A oto depesza:

1. (C) Laureat nagrody Nobla i były prezydent Polski Lech Wałęsa powiedział Ambasadorowi 10 stycznia, że Stany Zjednoczone - choć wciąż są potęgą militarną i ekonomiczną - to już nie są liderem moralnym czy politycznym, jakim były kiedyś. "Po upadku komunizmu" - powiedział Wałęsa - "świat potrzebuje rearanżacji". Już nie żyjemy w świecie bipolarnym. Argumentował, że potrzebujemy nowych programów i struktur, aby stawić czoła nowym realiom, ale nie zaproponował konkretnych idei. "Stany popełniły ostatnio wiele błędów. Wszyscy widzieliśmy skutki". Niemniej, powiedział Wałęsa, świat potrzebuje, żeby Stany Zjednoczone znowu stały się liderem. "Jesteście naszą ostateczną instancją odwoławczą. Jesteście niezastąpieni."

2. (C) Niestety, argumentował Wałęsa, Stany Zjednoczone nie potrafiły zapewnić przywództwa potrzebnego do przeprowadzenia koniecznych zmian. "Wiemy, że Imperium Zła upadło, ale co się stało z Imperium Dobra?"Wałęsa wyraził troskę o nową administrację USA. Zauważył, że "droga do piekła jest wybrukowana dobrymi intencjami" Wałęsa powiedział, że "nowy prezydent - elekt rozbudził nadzieje Amerykanów -- i świata -- zbyt mocno. Nie jestem pewien, czy on posiada odpowiednią wiedzę czy doświadczenie". Wałęsa powiedział, że snucie porównań z Johnem F. Kennedy jest nieuprawnione. "Wtedy operowaliśmy w określonych granicach. Zagrożenia były poważne, ale mieliśmy jasne reguły i zdefiniowane pole gry".

3. (C) Unia Europejska nie ma pozycji do zapewnienia niezbędnego przywództwa, kontynuował Wałęsa. Państwa członkowskie nie mogą zgodzić się co do tego, czym jest UE i jaka jest jej rola. "To się będzie odbywało powoli, ale okpiliśmy się złym początkiem. Powinniśmy najpierw umówić się co do programu." Wałęsa argumentował, że Unia Europejska, produkt bipolarnego świata Zimnej Wojny, jest fatalnie zorganizowana. "Mogę się z nimi nie zgadzać, ale prezydent Lech Kaczyński i jego brat bliźniak mieli rację wskazując na problemy UE." Wałęsa ubolewał, że zbyt niewielu członków UE było skupionych na usprawnianiu struktury UE. "Sprawy mają się teraz lepiej, ale ciągle mamy pracę do wykonania."

4 (C) Wałęsa, jeden z 12 członków unijnej Reflection Group, ustanowionej w celu przygotowywania rekomendacji co do najważniejszych wyzwań stojących przed UE, wyraził frustrację z powodu stanu Reflection Group. "Miałem nadzieję, że będziemy mówili o nowych strukturach i programach", powiedział Wałęsa. "Teraz widzę, że są granice tego, co możemy osiągnąć." Wałęsa powiedział, że jego 11 kolegów jest bardziej skłonnych do sugerowania pomniejszych reform. "Próbowałem nimi potrząsnąć" - narzekał Wałęsa - "ale oni wszyscy są prawnikami." Zapytany, to co było potrzebne, Wałęsa odpowiedział podekscytowany "potrzebujemy nowej rewolucji, żeby obudzić ludzi. Nasza -- Solidarność -- była zbyt mała."

5. (C) Wałęsa zauważył, że debaty na temat gazu między Ukrainą a Rosją ukazały oczywistą potrzebę UE solidarności w sprawach energetycznych i ujednoliconej polityki wobec Rosji. "Możemy testować nasze strategie na Rosji, a potem użyć je wobec Chin" -powiedział zamyślony. "Jest ciągle czas żeby posterować rozwojem Rosji. Musimy zmienić ich mentalność i ich hegemoniczną perspektywę."Argumentował, że UE i USA muszą współpracować -- "spokojnie, rozważnie -- żeby poradzić sobie z rosyjskim wyzwaniem. Wałęsa podkreślił, że istnieje dwóch Władymirów Putinów. "Obaj są zdyscyplinowani, ale tylko jeden z nich jest skłonny do reform. Drugi ma skłonność do pokazywania światu, co może Rosja. Musimy pomóc dobrej stronie Putina w ujawnieniu się."

6. (C) Zapytany o opinię na temat przyszłości stosunków polsko - amerykańskich Wałęsa wyprostował się na krześle. "Musicie pozbyć się tych wiz tak szybko, jak to tylko możliwe. Może z tego wyjść bałagan, ale musicie to zrobić. Jeśli nie, stracicie przyjaciół." Ubolewał, że USA "już straciły generację młodych Polaków." KOMENTARZ: W trakcie spotkania 5 stycznia arcybiskup krakowski Dziwisz poczynił podobne uwagi. Dziwisz nawet spekulował, że jeśli Polska dołączy do programu bezwizowego, to może być za późno, żeby odwrócić negatywny wpływ aktualnego stanu rzeczy na stosunki polsko - amerykańskie.

Oryginalna depesza na Wikileaks (ang)

9/11 – Ściśle Tajna Ameryka

2011-09-11T15:07:00.001+02:00

Świat ścisłej tajemnicy utworzony przez rząd w odpowiedzi na ataki 11 września 2001 jest tak rozległy i tak dyskretny, że nikt nie potrafi policzyć, ile właściwie kosztuje, ilu zatrudnia ludzi, ile prowadzi programów i ile agencji wykonuje dokładnie tą samą pracę. Seria artykułów opublikowanych po niemal dwuletnim śledztwie dziennikarskim w “The Washington Post” pod wspólnym tytułem “Top Secret America” jakieś dane statystyczne jednak publikuje:

W programach związanych z antyterroryzmem, bezpieczeństwem krajowym i wywiadem pracuje ok. 1.271 organizacji rządowych oraz 1931 firm prywatnych w około 10.000 lokalizacjach na terenie USA.
Szacunkowa liczba ludzi dopuszczonych do informacji ściśle tajnych wynosi 854.000 osób, to jest około półtora raza więcej, niż liczba mieszkańców Waszyngtonu.
W Waszyngtonie i jego okolicach zlokalizowane są 33 kompleksy budynków wybudowanych po 9/11 lub będących w trakcie budowy, przeznaczonych na ściśle tajne programy wywiadowcze. Razem tworzą powierzchnię równą trzem Pentagonom lub 22 budynkom Kapitolu = 17 milionów stóp kwadratowych powierzchni.
Wiele agencji wykonuje tą samą pracę, np. przepływ pieniądza z i od organizacji terrorystycznych monitoruje 51 organizacji federalnych i wojskowych.
Analitycy pracujący nad materiałami zdobytymi przez wywiad krajowy i zagraniczny publikują około 50.000 raportów rocznie – liczba tak wielka, że większość raportów jest rutynowo ignorowana.
Finansowe rozpasanie i marnotrawstwo mają już charakter epidemiczny. Sam Department Bezpieczeństwa Narodowego rozdał od 2003 roku 31 miliardów dolarów rządom stanowym i lokalnym na poprawę bezpieczeństwa (w 2010 kwota ta wynosiła 3,8 miliarda). A do finansowania Ściśle Tajnej Ameryki przykładają się jeszcze cztery departamenty oraz same rządy stanowe i lokalne.

W rocznicę 9/11 wyraz “bezpieczeństwo” jest najczęściej powtarzanym słowem. Ale dla części Amerykanów nie efektywność i skuteczność operacji antyterrorystycznych są największym zmartwieniem, tylko kwestia wolności od nieskrępowanej interwencji rządu w ich prywatne życie. Powiadają, że wybór między bezpieczeństwem a demokracją jest wyborem fałszywym i z niepokojem obserwują zmiany prawne ograniczające zakres ich swobód obywatelskich.
Po 10 latach od 9/11 w USA funkcjonuje potężny aparat wywiadowczy używający FBI, policji, biur bezpieczeństwa narodowego i służb śledczych armii, który zbiera i przetwarza informacje o Amerykanach, także tych, co nic złego w życiu nie zrobili. Technologie i techniki opracowane na potrzeby pól bitewnych Iraku i Afganistanu migrowały do rąk organizacji wymuszających przestrzeganie prawa w USA. FBI buduje centralną bazę danych o obywatelach, zawierającą między innymi informację o miejscu pracy, rodzinie, kręgu znajomych. Promuje się "donos obywatelski", np. o sąsiadach, którzy twoim zdaniem zachowują się podejrzanie - tego typu informacje też są przechowywane. Za czasów Busha Agencje Bezpieczeństwa Narodowego uzyskała dostęp (bez nakazu) do telefonów i emaili Amerykanów. Za czasów Obamy nic się w tej materii nie zmieniło.
Jak zmieniło się prawo po 11 września?

Prywatność, dane osobiste i wolność słowa

zmiana	Czego dotyczy
The FISA Amendments Act z 2008	Zezwala Sądowi Zagranicznej Obserwacji Wywiadowczej na autoryzację podsłuchu międzynarodowej komunikacji elektronicznej Amerykanów bez potrzeby uzasadnienia. New York Times w 2005 relacjonował o tajnym podsłuchiwaniu obywateli amerykańskich od 9/11. Orędownicy wolności obywatelskich byli oburzeni, ale to nie powstrzymało Kongresu od ustanowienia prawa w 2008 roku, które zasadniczo zalegalizowało niektóre aspekty istniejącego systemu. Według nowego prawa i po raz pierwszy od powstania nowoczesnych norm prawnych rządzących nadzorem policyjnym i wywiadowczym, rząd może przechwytywać dowolną komunikację międzynarodową każdego Amerykanina o ile jest "przekonany w granicach rozsądku", że jedna z komunikujących się stron znajduje się poza granicami USA.
USA PATRIOT Act z 2001	Autoryzował rewizje "zakradnij się i wyniuchaj" Rewizja "zakradnij się i wyniuchaj" zezwala agencjom rządowym na przeszukanie domu lub biura bez informowania o tym właściciela. Właściciel może (ale nie musi) się o tym dowiedzieć nawet po upływie wielu miesięcy. Uzasadnieniem tych zmian prawnych była troska o bezpieczeństwo narodowe, ale w rzeczywistości rewizje takie stosowane są głównie w sprawach o narkotyki, które w mniej niż 1 procencie mają jakieś powiązania z terroryzmem.
USA PATRIOT Act z 2001	Poszerza uprawnienia FBI do emisji Listów Narodowego Bezpieczeństwa (National Security Letters - NSL) domagających się informacji od - i o Amerykanach. NSL może wymusić potajemne ujawnienie twoich danych osobowych na bankach, dostawcach internetu i innych podmiotach. Nie jest wymagana żadna sądowa aprobata. FBI potrzebuje tylko oświadczyć, że prośba o informację jest "powiązana" z śledztwem w sprawie terroryzmu. W ostatnich dwóch latach liczba NSL podwoiła się, a Inspektor Generalny Departamentu Sprawiedliwości uznał to za rozpowszechnioną praktykę nadużywania tego prawa.
USA PATRIOT Act z 2001 Humanitarian Law Project v. Holder, 2010	Kryminalizuje werbalne popieranie nie- kryminalnych działań grup terrorystycznych. USA PATRIOT Act rozszerzył 18 USC. § 2339, który kryminalizuje "udzielanie wsparcia materialnego" terrorystom. Obecnie zabronioną formą "wspierania" jest także "porada ekspercka lub udzielanie pomocy" . Poprzedni precedens Sądu Najwyższego regulował wolność słowa tak, że słowo było kryminalizowane tylko wtedy, jeśli było wypowiadane z kryminalną intencją, a także miało prawdopodobny wpływ na realizację nielegalnych celów grupy. W sprawie z 2010 roku Holder v. Humanitarian Law Project Sąd Najwyższy stwierdził, że Pierwsza Poprawka pozwala na kryminalizację czystego słowa z zarzutu o udzielanie wsparcia materialnego także w przypadkach, gdy chodzi o poradę prawną udzieloną członkom grup terrorystycznych – np. jak używać prawa międzynarodowego i innych mechanizmów pokojowego rozwiązywania konfliktów.
Intelligence Reform and Terrorism Prevention Act z 2004	Upoważnia Departament Bezpieczeństwa Narodowego do sporządzenia "planu strategicznego" ochrony lotnisk. Nowy plan wezwał TSA do modernizacji i rozmieszczenia sprzętu wykrywającego broń i inne obiekty na lotniskach. Od marca 2010 TSA używa 450 skanerów ciała pasażerów, które wyświetlają na ekranach nagie ciała pod ubraniem. Mimo ciągłych protestów pasażerów Sąd Apelacyjny stanu Washingtion w lipcu 2011 orzekł, że użycie skanerów nie narusza 4 Poprawki, która zabezpiecza przed nieuzasadnionymi zatrzymaniami oraz przeszukiwaniami osobistymi.
US Customs and Border Protection and Department of Homeland Security Policy Changes	Autoryzuje przeszukiwanie dokumentów i urządzeń elektronicznych obywateli USA wracających z podróży zagranicznych bez uprzednich podejrzeń. Przed tą zmianą dyrektywy rządu zezwalały służbom granicznym czytać dokumenty lub przeglądać papiery tylko wtedy, jeśli istniało uzasadnione podejrzenie, że zostało naruszone prawo Stanów Zjednoczonych. Nowa polityka wprowadzona przez administrację Busha i kontynuowana przez administrację Obamy dopuszcza przeszukiwanie jakichkolwiek dokumentów i papierów, a także całej zawartości laptopów i innych urządzeń elektronicznych bez uprzednich podejrzeń czy niewłaściwego zachowania właściciela.
FBI Domestic Investigations and Operations Guide, 2008	Autoryzuje tworzenie profili etnicznych. Przewodnik FBI w sprawie śledztw krajowych z 2008 roku zinstytucjonalizował podejrzewanie Amerykanów muzułmańskich poprzez udzielenie FBI zgody na tworzenie map "lokalizacji skoncentrowanych wspólnot etnicznych" oraz "etnicznie zorientowanych biznesów i innych miejsc" - jako dozwolony środek zbierania informacji o potencjalnym terroryzmie. FBI "mapowała" w ten sposób miasta z dużą populacją muzułmańską w Minnesocie, Michigan i Kalifornii.

Polityka zatrzymań

Military Commissions Act of 2006 Detainee Treatment Act of 2005 Hamdi v. Rumsfeld Rasul v. Bush Boumediene v. Bush	Ustanawiają praktykę i ograniczenia nielimitowanego czasem przetrzymywania więźniów przez armię w Guantánamo Bay. Po 9/11 USA rozpoczęły bezprecedensową praktykę przetrzymywania przez armię tak zwanych "bojowników wroga" - bez oskarżenia, bez wyroku i bez przyznania im statusu jeńców wojennych. Sąd Najwyższy w 2004 podtrzymał tą praktykę, ale w decyzjach z 2004 dot. Hamdi i Rasula oraz z 2008 w sprawie Boumediene v. Bush sąd zdecydował, że więźniowie Guantánamo mają prawo przedstawiać petycje habeas corpus w amerykańskich sądach, żeby określić, czy prawidłowo zostali zidentyfikowani jako "bojownicy wroga". Prezydent Obama próbował zamknąć więzienie w Guantánamo Bay, ale Kongres uchwalił zakaz transferu więźniów na amerykańską ziemię oraz sprawiał trudności w sprawie ich transferu do innych krajów. Co więcej, niezależnie od tego, czy więzienie będzie zamknięte, czy nie, administracja Obamy zdecydowana jest przetrzymywać kilkoro więźniów z Guantanamo bez sądu, gdyż dowody przeciwko nim są albo niewystarczające, albo unieważnione przez tortury.
Military Commissions Act of 2006	Autoryzował trybunały wojskowe dla bojowników wroga. Po orzeczeniu Sądu Najwyższego, że unilateralne ustanowienie trybunałów wojskowych przez administrację Busha było nielegalne, Kongres przegłosował Military Commissions Act w 2006. Ustawa autoryzowała "sąd przez komisje wojskowe" dla bojowników wroga oraz wyeliminowała podstawowe prawa oskarżonego obligujące sądy cywilne. Jednym z pierwszych działań prezydenta Obamy po objęciu urzędu było zawieszenie użycia trybunałów wojskowych. Ale też podjął pracę z Kongresem nad nową ustawą o trybunałach wojskowych, która przywróciła tylko niektóre z zastrzeżeń proceduralnych pominiętych w ustawie Busha z 2006. Na wiosnę 2011, kiedy Kongres zablokował transfer więźniów do Stanów w celu postawienia ich przed sądami cywilnymi, administracja Obamy zdecydowała się na uruchomienie trybunałów wojskowych.
Torture	Administracja Busha autoryzowała użycie tortur, które określała eufemizmem "wzmocnione techniki przesłuchania". Jego prawnicy wydali tajne opinie prawne mające na celu obejście zakazu tortur poprzez redefiniowanie terminu "tortura", a także twierdząc, że prawo zakazujące tortur nie obowiązuje Szefa Sił Zbrojnych. Prezydent Obama zajął stanowczą postawę przeciwko używaniu tortur przez wojsko lub wywiad, ale równocześnie uniemożliwił poprowadzenie śledztw prokuratorskich, a także wg niepotwierdzonych opinii kontynuuje praktykę przekazywania więźniów państwom trzecim, gdzie mogą być torturowani.

Wojujący z (terrorystycznymi) wilkami

2011-07-24T03:45:00.005+02:00

Cały scenariusz znakomicie ośmiesza wojujących z terrorem. Jeśli Anders Behring Breivik usiłował wszcząć krucjatę przeciwko islamistom, dlaczego pomagali mu w tym islamiści, przyznając się do zamachu? Oto Ansar Al Jihad Al Alami (Helpers of the Global Jihad) przyznaje się do podłożenia bomby w Oslo (jak twierdzą, za udział Norwegii w wojnie w Afganistanie oraz niesprecyzowaną obrazę Mahometa) - a potem znajdują Breivika strzelającego na wyspie...

Ukazało się też osobne przesłanie, zamieszczone na chronionym hasłem forum Shumukh al-Islam*. Ktoś piszący jako Abu Suleiman al-Nasser mówi, że zamach bombowy w Oslo jest kolejnym przesłaniem dla Europy od mujahideen (świętych wojowników). Monitorująca terrorystów agencja SITE twierdzi, że Al-Nasser już kilkakrotnie groził państwom uczestniczącym w wojnie w Afganistanie. W innym komentarzu zamieszczonym na tym forum uczestnik podpisujący się Emir Grozny pisze: "Groźba pod adresem premiera Norwegii. Masz tylko chwilę, żeby wycofać żołnierzy z grobów Khurasanu (Afganistanu), a jeśli nie... zobaczysz krew płynącą po ulicach."

W piątek o islamistach w Oslo rozpisała się cała światowa prasa. Jedni piszą, że odpowiedzialność za zamach wzięły dwie organizacje terrorystyczne, drudzy prawidłowo kojarzą oryginał i tłumaczenie nazwy, piszą więc o jednej organizacji. Analitycy analizują terrorystę al-Nassera, światowe media mówiąc o Ansar Al Jihad Al Alami używają terminu "organizacja terrorystyczna". Niektórzy dostarczają szczegółów, np. że jest to organizacja terrorystyczna z Kurdystanu - jak np. The Republic, swego czasu wspierający Busha w jego wojnie z terrorem. Dostarczają również smakowitych, terrorystycznych szczegółów o al-Nasserze.

Zupełnie im wszystkim nie przeszkadza, że oryginalny Abu Suleiman al-Naser został zabity w lutym 2011 w mieście Hit na zachód od Bagdadu. Prowadził auto wyładowane materiałami wybuchowymi - doszło do eksplozji, kiedy iracka policja otworzyła ogień.

A więc nam, a także przytomnym ludziom z New York Times wydaje się, że ani al-Suleimana, ani tej straszliwej organizacji w ogóle nie ma....

* na zdjęciu: oryginalny Abu Suleiman al-Naser w dniu 1 lutego 2011
* Shumukh al-Islam - Forum tropione i zamykane przez GoDaddy. Mówi się, że jest związane z Al Kaidą

Anders Behring Breivik, terrorysta

2011-07-24T03:01:00.007+02:00

Jego strona na Facebooku (zob. zrzut ekranu ) została zablokowana w kilka godzin po zamachu. Chyba Breivik sam ją przygotował, specjalnie przed zamachem. Zamieszczone zdjęcia, używane dziś przez media, noszą ślady intensywnego ”podkręcania” Photoshopem (choćby włosy są rozjaśnione od szarości do blond; widać też ślady pikselizacji na granicy szyi i podbródka. To samo na innych zdjęciach z FB, ale dzięki tym zabiegom media rozpisują się o “chłopięcej urodzie zabójcy z Oslo”). W rubryce "Działania i zainteresowania" podał "zakładanie i rozwijanie organizacji" oraz "czytanie i pisanie". Politycznie określił się jako chrześcijański konserwatysta.

Nie ma postów starszych niż 18 lipca, jakby właśnie wtedy założył konto na FB. Nie ma listy przyjaciół. Zamieszcza wyłącznie posty z linkami do piosenek, których nikt nie komentuje. Jego konto na Twitterze publikuje tylko jeden tweet z 17 lipca, zawierający luźny cytat z angielskiego filozofa Johna Stuarta Milla: “Jedna osoba z wiarą jest równa sile stu tysięcy tych, co mają tylko interesy.” Nie tak wyglądają strony osób deklarujących, że lubią social media.

Więcej Breivika jest na prawicowej stronie document.no, która uprzejmie skompletowała wszystkie jego komentarze w jedną całość (ang. tłumaczenie tutaj). W jednym z nich Breivik powiada, że muzułmanie powinni być traktowani tak samo, jak marksiści i naziści.

Anders Graves, założyciel europejskiego lobby Stop Islamizacji Europy (SIOE) powiedział agencji Reuters, że 18 miesięcy temu Breivik aplikował o członkostwo w tej organizacji, ale jeden z członków SIOE z Faroe Islands sprawdził jego "przyjaciół" na Facebooku i odkrył takiego, który jako zdjęcie profilowe używał fotografii duńskiego lidera neonazistów Joni Hansena. Doradził więc, by nie przyjmować Breivika i nie zezwolić mu na zamieszczanie komentarzy na Tablicy tej organizacji.

Media informują, że Breivik był właścicielem i dyrektorem Breivik Geofarm, ale przeszukiwanie internetu nie potwierdza, by kiedykolwiek swoją firmę reklamował. Jego firma nie posiada nawet reklamowej wizytówki www. Duża ilość wpisów w internetowych książkach adresowych biznesu, ale przez ostatnich kilka lat nie zarejestrował żadnego przychodu, choć miał pokaźny majątek.

Spowita dymem panorama Oslo przypomina zdjęcia po zamachu na WTC: co najmniej jedna bomba wybuchła pod budynkiem rządowym w piątek 22 lipca o 3:26 czasu lokalnego. Dwie godziny później zabójca zaczął strzelać do uczestników obozu młodzieżówki Partii Pracy. Skutek: doliczono się 91 ofiar obu zamachów.

Ten 32-letni, jasnowłosy i niebieskooki Norweg został aresztowany po strzelaninie na wyspie Utoea, około 35 kilometrów na północny zachód od Oslo. Krajowy szef policji Sveinung Sponheim mówi, że komentarze Breivika w internecie świadczą o jego prawicowych i antymuzułmańskich poglądach, ale "to dopiero się okaże, czy stały się one przyczyną jego działań."

Grozi mu 21 lat więzienia, co jest w Norwegii najwyższą karą. Przedstawiciele norweskiego rządu mówią, że wczorajszy zamach bardziej przypomina zamach w Oklahoma City z 1995 niż zamach na WTC z 11 września 2001. Pojawiły się sugestie, że Breivik nie działał sam. Trwają poszukiwania ewentualnych wspólników. Ich odnalezienie jest o tyle istotne, że definicja terroryzmu w norweskim prawie zakłada istnienie jakiegoś spisku i konspiracji.

Breivik studiował w Szkole Handlowej w Oslo. Według gazety Verdens Gang uważał się za konserwatywnego nacjonalistę. Jest byłym członkiem Partii Postępu (FrP) oraz jej młodzieżówki FpU. Obecny lider FpU Ove Vanebo podaje, że Breivik był aktywny w tej partii we wczesnych latach 2000nych, ale opuścił ją ze względu na radykalizację własnych poglądów. Podobno był zwolennikiem serwisów społecznych, a oprócz Johna Stuarta Milla upodobał sobie również antynazistowskiego herosa II wojny światowej Maxa Manusa oraz polityka duńskiego Geerta Wildersa.

Norweska agencja prasowa NTB podała, że Breivik legalne posiadał broń (pistolet Glock, strzelba i rewolwer) oraz należał do klubu strzeleckiego. W ostatnich dniach czerwca lub wcześnie w lipcu przeprowadził się do Åmot w powiecie Hedmark (około 140 km na północny wschód od Oslo), gdzie zajął się prowadzeniem gospodarstwa rolnego "Breivik Geofarm" (zrzut ekranu), produkującego warzywa. Gospodarstwo mogło być tylko przykrywką potrzebną do zdobycia nawozów sztucznych potrzebnych do produkcji bomby - Reuters podaje, że w maju Breivik zakupił 6 ton nawozu.

Piętnastoletnia uczestniczka obozu młodzieżówki rządzącej Partii Pracy na wyspie Utoea miała w sobotę wysłuchać wykładu premiera Stoltenberga. Zamiast tego w piątek usłyszała strzały, potem zobaczyła policjanta i pomyślała, że jest bezpieczna. I wtedy zobaczyła, jak policjant strzela.

"Widziałam wielu martwych ludzi" - mówi Elisa - "Najpierw strzelał do ludzi na wyspie. Potem zaczął strzelać do ludzi w wodzie."

Elisa mówi, że schowała się za tym samym głazem, na którym stał zabójca. - "Mogłam słyszeć, jak oddycha."

Co wiedział Stefan Meller?

2011-07-17T17:06:00.001+02:00

Wśród dokumentów odtajnionych przez Departament Stanu znajduje się częściowo odtajniona nota Biura Wywiadu i Badań Departamentu Stanu datowana na 16 grudnia 2005, sporządzona z okazji wizyty Stefana Mellera w Waszyngtonie, a poświęcona w całości tajnym więzieniom CIA w Polsce. (Chyba w Polsce nikt jeszcze się na ten dokument nie powoływał, więc zobacz oryginał kopię ). Stefan Meller od lutego 2002 do października 2005 był ambasadorem Polski w Federacji Rosyjskiej. Od 31 października 2005 do 9 maja 2006 zajmował stanowiska ministra spraw zagranicznych (jego poprzednikiem na tym stanowisku był Adam Rotfeld, następcą – Anna Fotyga), a także przewodniczącego Komitetu Integracji Europejskiej w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza.

Z noty wynika, że stronę amerykańską interesował głównie temat tajnego więzienia CIA w Starych Kiejkutach, funkcjonującego w epoce premiera Leszka Millera z SLD. Być może właśnie tej sprawie poświęcone były rozmowy Stefana Mellera w USA. Nota zaczyna się od słów: "Polski minister Stefan Meller przybywa do Waszyngtonu w środku narastających w jego kraju kontrowersji wokół rzekomych “tajnych więzień CIA" na polskiej ziemi. Jego rząd energicznie zaprzecza oskarżeniom, ale podporządkuje się parlamentarnemu śledztwu [zamazane]." Co z tego fragmentu wynika?

Po pierwsze, zaskakuje ilość “białych plam” w dokumencie. Nawet raport inspektora generalnego CIA z 2004 roku nie jest tak poszatkowany. Skoro tajnych więzień CIA w Polsce nie było, to po co utajniać aż tak duże porcje dokumentu poświęconego tej kwestii?

Skoro Amerykanie wiedzieli, jakie jest stanowisko polskiego rządu w sprawie ewentualnego podporządkowania się śledztwu parlamentarnemu, to z gazet tego nie wyczytali. Wcześniej musiała odbyć się jakaś wymiana informacji. W Ministerstwie Spraw Zagranicznych muszą istnieć jakieś kablogramy, ślady w postaci notatek służbowych, być może istnieją także interesujące fragmenty w protokołach z posiedzeń rządu.

Po drugie, fragment o śledztwie parlamentarnym może świadczyć, że rząd PiS zdecydował się kryć SLD, ale nie był pewien postawy PO - bo w tamtych czasach tylko PO mogło na serio dążyć do powołania parlamentarnej komisji śledczej. Zresztą, słusznie nie byli pewni - prokuratorskie śledztwo w sprawie Kiejkut rozpoczęło się po przejęciu władzy przez PO.

Stanowisko ówczesnego rządu PiS jest jasne. 13 grudnia 2005 r RMF24 publikuje artykuł "Marcinkiewicz: Zakończmy sprawę więzień", zaczynający się od słów "Afera z rzekomymi więzieniami CIA na terenie Polski i nieustające jej opisywanie nie służy bezpieczeństwu Polski - mówi premier Kazimierz Marcinkiewicz. Nie roztrząsajmy jej dłużej – dodaje. Do przyszłego tygodnia ma się zakończyć kontrola, zarządzona po doniesieniach mediów o przetrzymywanych w Polsce islamskich terrorystach."

Po trzecie, notatka mówi o "tajnych więzieniach CIA na polskiej ziemi". Liczba mnoga, a nie pojedyncza. Być może to przypadek. Początkowo również polskie media wyrażały się w liczbie mnogiej, np. RMF 24 w dniu 15 grudnia 2005: "Sprawą rzekomych więzień CIA w Polsce zajęła się sejmowa komisja służb specjalnych. Posłowie rozmawiali z szefem Agencji Wywiadu i koordynatorem do spraw służb specjalnych."

Ta informacja jest kolejną przesłanką, że w grudniu 2005 roku rząd Marcinkiewicza starał się “ukręcić sprawie łeb” za pomocą działań pozorowanych, które – być może - miały za zadanie zapobiec powoływaniu komisji śledczej. “ Nota powiada “…ale ciągłe zainteresowanie prasy oraz presja europejskiej opinii publicznej zmusiły Marcinkiewicza do śledztwa parlamentarnego”. Tu Amerykanie pomylili się, być może dlatego, że wszystko działo się równocześnie, a być może też wydawało im się, że polska sejmowa komisja ds służb specjalnych zachowuje się identycznie jak ich amerykańskie odpowiedniki w obu izbach Kongresu, czyli prowadzi śledztwa, oraz sporządza i publikuje raporty wstrząsające sceną polityczną i samymi służbami. Nie było żadnego parlamentarnego śledztwa ani komisji śledczej. Posiedzenia komisji ds. służb specjalnych w Polsce służą do picia kawy i utajniania wszystkiego, co się da utajnić, także przed samą komisją.

A co z liczbą mnogą?

15 grudnia 2005, informacja PAP: “Były szef Agencji Wywiadu Zbigniew Siemiątkowski potwierdził, że w ośrodku szkoleniowym polskiego wywiadu w pobliżu miejscowości Stare Kiejkuty (Warmińsko-Mazurskie) istnieją "strefy wewnętrzne", do których ma dostęp między innymi CIA. … Zaznaczył, że istnieją w Polsce "więcej niż dwie" strefy, do których dostęp ma CIA. Nie ma to jednak nic wspólnego z tajnymi więzieniami, o których pisze prasa - podkreślił.” “Między innymi CIA” znaczy coś innego niż “wyłącznie CIA”. Czy polscy agenci mieli coś wspólnego z torturami? “Nie było więzień CIA, ale to nie znaczy, że nie było w Polsce zatrzymanych terrorystów – mówi w rozmowie z RMF Zbigniew Siemiątkowski 13 grudnia 2005. Dodaje, że “Polska brała udział w „różnych operacjach”. To jak? Nie były to więzienia amerykańskie, tylko może polsko – amerykańskie? I co to za tajne operacje? Porywanie niewinnych ludzi na niemieckich ulicach i torturowanie ich w Kiejkutach?

“Więcej niż dwie” to także coś innego niż “Stare Kiejkuty” w liczbie pojedynczej. Ile tych stref było? Od kiedy? Czy istnieją do dzisiaj? Kto i na jakich zasadach podpisywał umowę? Za ile im dzierżawimy teren, jakie mamy gwarancje, że znowu nie sprowadzą na nas kłopotów i co z tego mamy? Bo jak na razie, mamy zepsute samoloty, puste wyrzutnie rakietowe, upokarzające procedury wizowe oraz polskich żołnierzy, wracających z rozmaitych wojen w trumnach…

Ludzie jak psy

2011-07-12T20:20:00.000+02:00

Jedną z waszyngtońskich afer 2010 roku był ustawiony poza nakazanymi prawem przetargami kontrakt Departamentu Obrony dla psychologa Martina Seligmana, wart 31 milionów dolarów. W okolicach Pentagonu nie jest to kwota porażająca czy unikalna. Wiadomość przeminęłaby bez większego echa, gdyby nie to, że Seligmana ostatnio kojarzono w mediach jako ojca duchowego psychologów wojskowych lub zakontraktowanych, którzy współtworzyli program tortur.

Generał George Casey od lipca 2004 do lutego 2007 był szefem sił USA w Iraku, a następnie z nominacji Busha został szefem sztabu w Pentagonie. Jego oczkiem w głowie był program psychologicznej szkoły przetrwania dla armii. DoD uzasadniało bezprzetargowe zatrudnienie Seligmana jego "unikalnymi umiejętnościami", których "nikt inny nie jest w stanie zapewnić". Casey odszedł na emeryturę kilka miesięcy później, w kwietniu 2011. Jeśli kontrakt zachował ważność, to Seligman może zacząć wszystko od nowa.

Torturowanie psów, które stało się podwaliną jego teorii wyuczonej bezsilności, zaczęło się na Uniwersytecie Pensylwanii w 1967 roku. Martin Seligman zamykal psy w klatkach i poddawał je losowo powtarzanym szokom elektrycznym. Po pewnym czasie psy kompletnie załamywały się i nawet nie próbowały unikać bólu czy uciekać z klatek, mimo, że eksperymentator zostawiał drzwi otwarte; zdradzały kliniczne objawy zbliżone do chronicznej depresji.

Według raportu Biura Odpowiedzialności Profesjonalnej Departamentu Sprawiedliwości z lipca 2009 głównym celem tortur z epoki Busha była właśnie "indukcja stanu wyuczonej bezsilności".

Oto w grudniu 2001 odbyło się spotkanie w domu Seligmana. Uczestniczyli w nim między innymi James Mitchell, jeden z psychologów, którzy pomogli założyć i poprowadzić program tortur w CIA, oraz Kirk Hubbard, wtedy dyrektor Behavioral Sciences Research w CIA. New York Times opisał to spotkanie jako "faktyczny start programu". Seligman zaslynął także apelem do środowisk naukowych na stronie Fundacji Edge: "Dzisiaj doradca naukowy Prezydenta powinien wspierać ukierunkowanie nauk przyrodniczych i społecznych na wygranie wojny z terroryzmem. Po pierwsze i najważniejsze."

Niektórzy lekarze ogólni i psychologowie posłuchali wezwania z taką intensywnością, że raport Krajowego Związku Psychologów z 2009 stwierdza, że lekarze ci naruszyli kodeks norymberski, zakazujący przeprowadzania eksperymentów na ludziach.

Do zebrania dowodów o udziale lekarzy w torturowaniu ludzi przyczyniła się prestiżowa organizacja "Lekarze dla praw człowieka". Założona w 1986 roku przez niewielką grupkę lekarzy, w 1997 roku otrzymała Nobla za wkład w kampanię przeciwko minom przeciwpiechotnym. W 2005 roku sporządzili szczegółowy raport o torturowaniu więźniów w Iraku, Afganistanie i Guantánamo Bay. W sierpniu 2009 opublikowali 6-stronicowy dokument "Wspieranie tortur: łamanie etyki zawodowej służby zdrowia oraz praw człowieka wymienione w raporcie Inspektora Generalnego CIA z maja 2004 roku".

W czerwcu 2010 opublikowali raport zatytułowany "Eksperymenty w torturach. Dowody badań i eksperymentów na ludziach we "wzmocnionym" programie przesłuchań"

W styczniu 2011 magazyn"Science" publikuje artykuł ekspertów Lekarzy dla praw człowieka (Dr. Scott Allen, Dr. Allen Keller, and Dr. Vince Iacopino) pt. "Zła nauka użyta do usporawiedliwiania i wspierania tortur oraz eksperymentów na ludziach".

Według raportu Komitetu Sił Zbrojnych Senatu z listopada 2008 roku oraz raportu inspektora generalnego CIA z 2004 roku, CIA oraz Pentagon po raz pierwszy zwróciły się do psychologów z SERE o "interrogation assistance" właśnie pod koniec 2001 roku.

Z całą pewnością wezwania Seligmana posłuchali psychologowie SERE: dr. Bruce Jessen i dr. James Mitchell. Jest spora szansa, że Mitchell był jedną z osób rezydujących w Starych Kiejkutach.

Amerykańskie Stowarzyszenie Psychologów (American Psychological Association - APA) nie wypowiada się w sprawie udziału psychologów w programie tortur - być może ze względu na to, że Seligman przez jakiś czas był szefem tej organizacji. Istnieje również więź finansowa: Mitchell i Jessen założyli w 2005 roku, a więc kiedy jeszcze pracowali dla CIA, "konsultingową" firmę "Mitchell, Jessen & Associates". W zarządzie firmy znaleźli się też Roger Aldrich, były szef SERE, pracownik kontraktowy SERE David Tate, Joseph Matarazzo, były prezydent American Psychological Association, a także Randall Spivey, były szef sekcji Operacji, Polityki i Nadzoru w JPRA. Media podają, że biznes torturowy był "nieaktywny" od 22 października 2009, a według informacji zamieszczonej na stronie Sekretarza Stanu znajduje się dziś na liście firm, które zakończyły działalność.

Do kolejnego kontaktu Seligmana z twórcami programu tortur doszło już wiosną 2002. Książka Jane Jane Mayer "The Dark Side" z 2008 roku informuje, że Seligman poprowadził trzygodzinny wykład dla szkoły SERE marynarki wojennej. W aranżowanie wykładu Seligmana zaangażowany był Kirk Hubbard - ten sam, który w grudniu odwiedził Seligmana w jego domu.

Hubbard przyszedł na wykład. Słuchaczami Seligmana byli również Mitchell i jego partner w zakładaniu rządowego programu tortur, kolejny psycholog SERE nazwiskiem Bruce Jessen. Według Seligmana na widowni siedziało od 50 do 100 pracowników SERE, a celem wykładu było omówienie "jak amerykańscy żołnierze i amerykański personel mogliby użyć tego, co zwane jest wyuczoną bezsilnością, do stawiania czoła torturom i przeszkodzeniu porywaczom w osiągnięciu sukcesu w przesłuchaniu."

Seligman mówi dzisiaj, że nie posiadał odpowiednich uprawnień bezpieczeństwa, więc nie dyskutowano z nim o szczegółach programu tortur CIA, a wręcz go poinformowano, że metody CIA nie obejmują "przemocy" czy "brutalności". Jego koledzy twierdzą, że zrezygnował wtedy z wynagrodzenia (choć zwyczajowo bierze 20 - 30 tys dolarów za wykład). Raport Senatu powiada jednak, że właśnie wiosną 2002 roku Jessen (partner Mitchella) napisał "szkicowy plan eksploatacji" (draft exploitation plan) do wykorzystania na więźniach, a pewna liczba pracowników SERE zaangażowała się w rozwój programu tortur.

Raport Senatu podaje, że właśnie od wiosny 2002 i w ciągu kolejnych dwóch lat "przedstawiciele SERE wspierali rząd w programie przesłuchań więźniów. [....] Równocześnie czołowi przedstawiciele rządu wykorzystywali wiedzę i bezpośrednie zaangażowanie SERE w przesłuchania." Prawdopodobnie przez czysty przypadek wśród rekwizytów, jakimi później posługiwali się przesłuchujący, były także klatki dla psów, obroże i smycze.

Ludzie w takich sytuacjach reaowali jak psy Seligmana. Po torturach jedna z osób zczęła się masturbować: "...aż się obawialiśmy, że sobie zrobi krzywdę. Zachowywał się jak małpa w ZOO". W wywiadzie z Agnieszką Kublik Steve Kostas brytyjski prawnik torturowanego w Polsce Abu Zubadya mówi, że jedną z trudności procesowych jest stan psychiczny jego klienta: "Prawdopodobnie z powodu metod przesłuchań cierpi na zaniki pamięci. Nie pamięta twarzy swojej matki ani wielu szczegółów z osobistego życia. To nie ułatwia kontaktu." Obywatel niemiecki Khaled el-Masri został porwany "przez pomyłkę", poddany torturom, a kiedy się okazało, że nie jest terrorystą, wywieźli go i po prostu wyrzucili na szosie. Był właścicielem kebabowni i ojcem pięciorga dzieci. Dzisiaj bywa agresywny, ma kłopoty z policją i z powodu zaburzeń psychicznych znajduje się pod opieką psychiatry.

Łaciński wątek w umowie Millera z CIA

2011-07-09T20:38:00.007+02:00

"Podręczniki Tortur" to miano, jakie media nadały w sumie dziewięciu poradnikom CIA, odtajnionym przez Pentagon w latach 1996 - 1997. Kryptonim KUBARK nadano samej CIA. Poradnik "Przesłuchanie kontrwywiadowcze KUBARK" z 1963 roku wśród technik przesłuchań wymienia między innymi "wymuszone przesłuchanie kontrwywiadowcze opornych źródeł", gdzie wśród zalecanych technik znajduje się m.in. szok elektryczny. Poradnik zawiera techniki użyte w antykomunistycznym programie CIA o kryptonimie "Feniks", prowadzonym w Wietnamie Południowym od 1967 do co najmniej 1972 roku. Skutkiem programu była śmierć 26 tysięcy członków Viet Congu oraz porwania ponad 50 tysięcy. Szacuje się, że wiele osób zidentyfikowanych jako członkowie Viet Congu mogło być w rzeczywistości cywilami, którzy zostali porwani i torturowani przez Armię Południowego Wietnamu pod nadzorem CIA. Z tamtych czasów pochodzą również doniesienia o udziale CIA w handlu narkotykami.

Później metody z poradnika CIA rozpostrzeniły się na całym świecie dzięki programowi Agencji ds. Międzynarodowego Rozwoju Bezpieczeństwa Publicznego oraz Mobilnym Zespołom Szkoleniowym Armii USA. W ramach operacji "Kondor" amerykańscy szkoleniowcy oraz koordynatorzy CIA w latach 1970tych i 1980tych wspierali aparaty bezpieczeństwa reżimów Ameryki Południowej w ich praktyce porwań i tortur znanej jako "zniknięcia". Ówczesne słownictwo, z niewielkimi modyfikacjami, obowiązuje do dzisiaj. W programie antyterrorystycznym Busha porwania i torturowanie osób podejrzanych o terroryzm też nazywa się "zniknięciami", a osoby porwane - "więźniami - duchami".

Podobne wsparcie otrzymały prawicowe rządy Ameryki Łacińskiej, szczególnie w latach 1980tych. Wielu z bezpośrednich sprawców tortur i śmierci zostało wyszkolonych w School of the Americas armii amerykańskiej. Amerykańscy inspektorzy byli obecni w więzieniu Mariona w San Salvador, znanym z szerokiego wachlarza stosowanych tam tortur. Jennifer Harbury (ekspert od Ameryki Łacińskiej) napisała w książce z 2005 roku "Truth, Torture, and the American Way: The History and Consequences of U.S. Involvement in Torture", że "rewizja dostępnych materiałów bezlitośnie prowadzi do tylko jednego, możliwego wniosku: że CIA i odpowiedziane agencje wywiadowcze USA od ich powstania angażowały się w powszechnie stosowaną praktykę tortur, albo bezpośrednio, albo poprzez dobrze opłacanych zastępców." Głosy bardziej radykalne w samych Stanach powiadają, że tortury to wzór, a nie dewiacja od wzoru militarnych interwencji USA.

Kolejny poradnik "Podręcznik szkoleniowy eksploatacji zasobów ludzkich - 1983" użyto w co najmniej w siedmiu amerykańskich kursach szkoleniowych w krajach Ameryki Łacińskiej w latach 1982 - 1987: w Kolumbii, Ekwadorze, Salwadorze, Gwatemali i Peru. W tym poradniku pojawia się termin "eksploatacja", znany później z "Programu" Busha. Termin "wymuszone przesłuchanie" administracja Busha zastępuje określeniem "wzmocnione techniki przesłuchań" lub "zestaw procedur alternatywnych". Wymuszone, wzmocnione czy alternatywne, wszędzie chodzi o to samo: tortury.

Odtajniony w 1989 roku raport dla senackiej komisji ds. wywiadu precyzuje, że poradnik z 1983 roku powstał na podstawie kursu CIA w Hondurasie. Zresztą, oba poradniki zawierają rozdział o "technikach wymuszania". Zalecają aresztowanie podejrzanych jak najwcześniej rano, połączone z celowym wywołaniem szoku, zasłanianie oczu i rozbieranie zatrzymanego do naga. Przesłuchujący powinien "manipulować środowiskiem zatrzymanego, aby wytwarzać nieprzyjemne sytuacje". Dlatego to zatrzymanych należy trzymać w izolacji, pozbawiając jakiejkolwiek normalnej rutyny w jedzeniu i spaniu. Cele i pokoje przesłuchań powinny nie posiadać okien, być dźwiękoszczelne, ciemne i bez toalet.

Oba poradniki przestrzegają, że tortury mogą zwrócić się przeciwko przesłuchującym (niepewność otrzymanych danych), i że strach przed bólem jest często bardziej efektywny niż ból. W obu poradnikach stwierdza się, że techniki wymuszania używane są, by "zaindukować regresję psychologiczną zatrzymanego poprzez wprowadzenie zewnętrznej, wyższej siły, znoszącej jego wolę oporu." Zalecane metody obejmują przedłużone ograniczanie ruchu poprzez skucie, przedłużony wysiłek fizyczny, poddanie ekstemalnemu ciepłu, zimnu lub wilgotności, pozbawianie pożywienia lub snu, deprywację sensoryczną, hipnozę, użycie narkotyków lub ich placebo.

Wśród siedmiu kontrowersyjnych poradników CIA odtajnionych przez Pentagon w 1996, tego z 1983 roku nie było -choć Baltimore Sun wnioskował o jego odtajnienie już w 1994 na podstawie Freedom of Information Act (FOIA). Dopiero groźba skierowania przez gazetę pozwu przeciwko CIA spowodowała jego odtajnienie w 1997. Zresztą, wszystkie podręczniki CIA rozprowadzane w Ameryce Łacińskiej niewiele mają wspólnego tak z prawami człowieka, jak i z demokracją czy rządami prawa. Oto poradnik z 1983 podkreśla wagę znajomości lokalnego prawa odnośnie zatrzymań, ale dodaje, że "zatrzymanie nielegalne zawsze wymaga uprzedniej akceptacji sił zwierzchnich." O konieczności uzyskania zgody zwierzchnictwa mówi się także w kontekście "Programu" Busha. Mówi się również o konieczności podporządkowania władzom zwierzchnim, kiedy decydują się na wszczęcie tortur. Presja na tortury była tak silna, że w niektórych przypadkach personel militarny USA decydował się nawet na popełnienie samobójstwa - jak w przypadku Alyssy Peterson. Peterson była tłumaczem wywiadu; studiowała również techniki przesłuchań w Forcie Huachuca w Arizonie. Zastrzeliła się we wrześniu 2003 roku w bazie sił powietrznych w Tal Afar na granicy syryjsko - irackiej. Wceśniej odmówiła dalszego uczestnictwa w przesłuchaniach irackich więźniów, uznawszy je za tortury. Inna specjalistka wywiadu, Kayla Williams (koleżanka Peterson) również była zmuszana do udziału w torturach.

Za czasów Busha co najmniej trzech agentów polowych CIA odmówiło nie tylko torturowania, ale i udziału we wstępnym szkoleniu dotyczącym metod torturowania ludzi. Szkolenie to ukończylo 14 osób, a następnie zostali oni przydzieleni do torturowania "top leading figures". Według doniesień, jedną z takich "top figures" był Abu Zubadya, przesłuchiwany w Starych Kiejkutach. Larry Johnson, były agent CIA oraz dyrektor biura ds walki z terroryzmem Departamentu Stanu publicznie (w Los Angeles Times) porównał "Program" Busha (jak to Bush sam lubił nazywać: "Program", koniecznie z dużej litery) do "taktyki używanej przez nazistów i sowietów". Byli agenci polowi mówią również o tym, że "znikały" ich raporty świadczące o bezsensowności tortur oraz pisemne protesty. Jeden z uczestników "Programu" w jednej z czarnych dziur CIA (też był tłumaczem) twierdzi, że nie tylko podejrzani o tortury, ale i on sam on również został kompletnie izolowany. Jego zastrzeżenia i depesze protestacyjne do władz zwierzchnich "nawet nie zostały wysłane". Mówi się także o fałszowaniu informacji o rzekomej skuteczności tortur, dostarczanych opinii publicznej.

Poradniki CIA dla dyktatur w Ameryce Łacińskiej zalecają infiltrację ruchów społecznych, ostre przesłuchania, inwigilację podejrzanych, rekrutację i utrzymywanie agentów, i kontrolę populacji poprzez szantażowanie porywaniem, torturami i śmiercią.

W połowie lat 1990tych Baltimore Sun prowadziło śledztwo dziennikarskie w sprawie "porwań, zadawania tortur i śmierci" przez wyszkolony przez Amerykanów Batalion 3-16 w Hondurasie, potocznie zwany "Szwadronem Śmierci". W czerwcu 1995 Baltimore Sun opublikowała czteroczęściowy wywiad z Florencio Caballero - byłym członkiem Batalionu 3-16, uczestnikiem kursu CIA w 1983 roku. Cabalerro powiedział, że instruktorzy z CIA doradzali mu, by odkrywał, co jego więźniowie kochają, a czego nienawidzą: "jeśli dana osoba nienawidzi karaluchów, może chętniej współpracować, kiedy karaluchy będą biegać po jego celi." No i jedno z odtajnionych mem "Programu" Busha zawiera zgodę na zamknięcie więźnia z insektofobią w pudle z owadami...

Poradnik z 1983 sugeruje pozbawianie snu, żywności, utrzymywanie zatrzymanego w niewygodnych pozycjach, jak np. stanie na baczność. Inez Consuelo Murillo, która spędziła 78 dni w tajnym więzieniu Batalionu 3-126, mówi, że dniami pozbawiano ją snu i jedzenia, a jeden z porywaczy wchodził do celi co 10 minut i wylewał jej wodę na głowę, żeby nie zasnęła.

"Podręcznik szkoleniowy eksploatacji zasobów ludzkich - 1983" zaleca także, by przesłuchujący pokazywali zatrzymanym listy z domu, aby im zasugerować, że ich rodziny cierpią lub są w niebezpieczeństwie. Inny były członek Batalionu 3-16, wyszkolony przez CIA, powiedział Baltimore Sun, że używał takiej techniki: "pierwsze, co powiedzielibyśmy, to że znamy twoją matkę, twojego młodszego brata. I lepiej, żebyś współpracował, bo jeśli nie, to ich też zatrzymamy i zgwałcimy, i poddamy torturom, i zabijemy ich."

Podsumowując, celem wcześniejszych programów tortur CIA nie było wydobywanie informacji, lecz "eksploatacja" więźniów lub całych populacji; eksploatacja (kolejny eufemizm), której bezpośrednim, choć nie dopowiedzianym celem we wspomnianych poradnikach CIA było utrzymanie amerykańskiej dominacji na terenie Ameryki Południowej i Łacińskiej. Dobrze, że CIA nie udało się trwałe zainstalowanie analoga programu "Kondor" na Bliskim Wschodzie... zamiast Arabskiej Wiosny dzisiaj mielibyśmy tam wielką, czarną dziurę, w której znikałyby jeśli nie miliony, to tysiące ludzi.

Eksport tortur nie jest więc wynalazkiem administracji Busha. Za Ronalda Reagana CIA instruowała bojówki i siły zbrojne Ameryki Łacińskiej: motywowania strachem, wypłacania nagród za głowę martwego wroga, tajnego porywania i więzienia, używania serum prawdy i narkotyków, tortur, egzekucji, szantażu i wymuszania, porywania i aresztowania rodzin "celów". Śledztwo Pentagonu wszczęte po awanturach w Kongresie w 1992 roku zakończyło się konkluzją, że użycie podręczników w latach 1982-1991 przez School of Americas oraz na kursach szkoleniowych w krajach Ameryki Łacińskiej było "pomyłką". Zaowocowało też zakazem użycia tych podręczników wydanym przez Departament Obrony, który nakazał również wycofanie "z terenu" istniejących kopii. Dowództwo Południe wystosowało notę do rządów Ameryki Łacińskiej, że podręczniki "zawierają ustępy nie odzwierciedlające polityki rządu USA"; poprosiło też o zwrot posiadanych kopii podręczników przez rządy i niektóre osoby indywidualne.

Oddali nie wszyscy. Podobno David Addington oraz Dick Cheney swoje kopie podręczników szkoleniowych CIA zatrzymali.

Ale nie są jedynymi osobami z czasów Reagana, których nazwiska wypłynęły później w programie tortur administracji Busha. Zimnowojennych osób w administracji Busha jest więcej, z Rumsfeldem włącznie. Wiadomo, że Rice (produkt tanków szkoleniowych Reagana) osobiście autoryzowała tortury, w tym podtapianie. Wiadomo, że Powell (sam się wyedukował) był przeciw. Powszechnie dostępne życiorysy współpracowników Busha są kopalnią wiedzy na temat wpływu zimnowojennej strategii dystrybucji konfliktu oraz zimnowojennej mentalności "wyższego dobra" na współczesną politykę.

Oba poradniki są dziś całkowicie odtajnione i dostępne online na stronach National Security Archive:
"CIA, Human Resource Exploitation Training Manual - 1983".
"CIA, KUBARK Counterintelligence Interrogation, July 1963".

Biorąc pod uwagę stabilność edukacyjnych obyczajów CIA pozostaje nam pytanie, czy układ premiera Leszka Millera z CIA w sprawie tajnego więzienia w Starych Kiejkutach obejmował również jakiś program szkoleniowy dla polskich, cywilnych służb specjalnych, którymi Miller posługiwał sie w kontaktach z Amerykanami? Czy CIA zorganizowała dystrybucję swoich "Podręczników Tortur" wśród polskich partnerów, czy też polscy partnerzy woleli poprzestać na "rodzimej" wiedzy istniejącej od czasów, gdy torturowano księdza Popiełuszkę i z epok wcześniejszych? A może doszło do jakiejś wymiany tej specjalnej wiedzy, w ramach współpracy sojuszniczej?

Stany Zjednoczone, przy całej ambiwalencji związanej z operacjami CIA oraz bitwami o odpowiedzialność karną, jednak się zasadniczo od Polski różnią. W USA obowiązuje Freedom of Information Act. Dokumenty są odtajniane, ludzie mówią, piszą i zeznają, gazety prowadzą dziennikarskie śledztwa, politycy nie mogą zasłaniać się "interesem państwa" oraz "tajemnicą państwową", a w wyniku publicznych awantur amerykańscy wyborcy głosują bardziej świadomie, niż polskie owieczki. W Polsce nie wiadomo nawet, ile tych baz CIA istniało w Polsce za rządów Millera: w 2005 roku były szef Agencji Wywiadu Zbigniew Siemiątkowski stwierdził, że istnieją w Polsce "więcej niż dwie" strefy, do których dostęp ma CIA. Osobną kwestią jest udział strony polskiej. Jeśli jest prawdą, że Polacy "nie mieli wstępu" do stref CIA, to CIA musiałaby diametralnie zmienić styl działania od czasu Operacji Kondor. Tam obficie korzystano z lokalnych usług, zgodnie z zasadą, że "moczenie się najlepiej zacząć od umoczenia sojusznika."

Znając uwarunkowania Waszyngtonu łatwo można sobie wyobrazić, że głównym twórcom i animatorom "Programu" Busha uda się uniknąć odpowiedzialności karnej. Jednak nie można sobie wyobrazić, żeby ktokolwiek w USA choćby przez sekundę na serio pomyślał o uczynieniu osób odpowiedzialnych czy zamieszanych w tortury "twarzami" dowolnej partii politycznej! I to na wybory do Kongresu... A do takiego skandalu politycznego doszło w Polsce - L. Miller jest "twarzą" SLD na najbliższe wybory parlamentarne.

Jednak pozycja Leszka Millera na listach SLD nie jest - i nie może być - "wewnętrzną sprawą" SLD. Polacy odetchnęli z ulgą, kiedy padło sowieckie "Imperium Zła" - ale przecież nie po to, by chwilę później na polskiej ziemi instalować gułagi amerykańskie! Czym innym jest wsparcie dla wojny z terroryzmem, czym innym - import tortur na polską ziemię. Na domiar torturowano nie wiadomo po co - prezydent Bush dał się przyłapać na konfabulowaniu argumentów, rzekomo świadczących o informacyjnej skuteczności tortur. Przykładowo, wielokrotnie wskazywał na trzy "przełomowe" informacje zdobyte dzięki torturowaniu Abu Zubadya (w Starych Kiejkutach).

Po pierwsze - twierdził prezydent - Abu Zubadya poinformował CIA, że za atakiem 9/11 stał Khalid Sheikh Mohammed. Ale raport Komisji Senatu zawiera jasną informację, że CIA wiedziała o tym wcześniej i bez torturowania kogokolwiek. Po drugie, wg. prezydenta Busha torturowany Abu Zubadya ujawnił, że członek Al Kaidy amerykańskiego pochodzenia szykuje się do ataku na Amerykę, co odczytuje się jako wskazanie na Josego Padillę. Ale dokumenty wskazują, że Abu Zubayda tą informację ujawnił, zanim został poddany torturom. Nie jest to więc argument za torturami, a przemilczenie faktu braku zależności wydobytej informacji od tortur jest oczywistym nadużyciem. Po trzecie, prezydent twierdził, że od Abu Zubadya wydobyto informację prowadzącą do schwytania innego terrorysty, nazwiskiem Ramsi Bin Al Shibh. W rzeczywistości Bin Al Shibh został najprawdopodobniej zlokalizowany dzięki nieostrożnemu wywiadowi dla telewizji AL Jazeera.

Amerykanie są naszymi sojusznikami, ale skoro życzyli sobie kogokolwiek torturować, czy to z swoiście rozumianej potrzeby chwili, czy z szaleństwa ich elit, mogli to czynić w górach Kolorado, a nie na Mazurach. Mniejsza nawet o odpowiedzialność karną Millera (choć bardzo niepokoi, że prokurator Mierzewski został odsunięty od śledztwa w momencie, gdy zamierzał postawić mu zarzuty). Ale polityk, który coś takiego (ewentualnie) sprowadził na polską ziemię, nie powinien być we współczesnej Polsce politykiem.

Z historii o "Podręcznikach Tortur" wypływa też jeden, bolesny dla Polski wniosek. Skoro podręczniki zostały odtajnione w latach 1996 - 1997, raport dla senackiej komisji wywiadu odtajniono już w 1989, a śledztwo Pentagonu zakończyło się w 1992 roku, skoro wszystkie te rewelacje i wybuchłe wokół nich kontrowersje są publicznej natury, to tłumaczenia "nie wiedziałem, co działo się w Starych Kiejkutach" brzmią żałośnie i nieprawdopodobnie. Co najmniej można było snuć uprawdopodobnione przypuszczenia już w momencie negocjacji z CIA. Chyba, że polski biały wywiad jest najgorszym z białych wywiadów na całym świecie; chyba, że rządowe biura prasowe i rządowi analitycy w ogóle nie mówią po angielsku, szkoda im czasu na czytanie amerykańskich gazet i nie odczuwają potrzeby dostarczenia naszemu premierowi istotnych informacji przed podpisaniem umowy.

Chyba wreszcie, że się świadomie kłamie.

Wygumkować Millera i całe SLD

2011-07-05T20:08:00.006+02:00

Zawsze to ciekawe, dowiedzieć się, czego konkretnie Leszek Miller do Polski nie sprowadził (według jego własnych słów). Ale wyborcy głosują nogami. To lewicowy wyborca powinien podjąć decyzję o tym, czy chce tak być reprezentowany, czy nie, i jaką politykę akceptuje, jakiej nie. Miller został jedną z twarzy SLD nie tylko na nadchodzące wybory, ale i na czas polskiej prezydencji w UE: to on stał przed kamerami telewizji, gdy SLD uskarżało się, że nie chcą być z prezydencji "wygumkowani". Otóż dzięki ewentualnej gościnności Leszka Millera w latach 2002-03, czyli za rządów SLD, oraz jego dealowi z mniejszościowym (jak się okazało), skrajnym skrzydłem amerykańskiej Partii Konserwatywnej skupionym wokół Busha, wygumkowana z Unii Europejskiej mogła być cała Polska. Polskiej prezydencji mogłoby w ogóle nie być. Polska mogła utracić nie tylko prezydencję, ale i prawo głosu w UE - 28 listopada 2005 roku komisarz sprawiedliwości Unii Franco Frattini ogłosił, że dowolne państwo członkowskie UE, za zgodą którego CIA prowadziła na jego terenie tajne więzienie, będzie miało zawieszone prawo głosu.

I zawsze jeszcze możemy to prawo utracić- gdy z innych źródeł udowodni się Polsce, że nie tylko, że wyraziła zgodę na torturowanie ludzi, ale i potem aktywnie mataczyła w prowadzonych śledztwach. Odpowiedzialnością karną Millera zajmuje się prokuratura, ale to wyborcy mogą Millera z polityki "wygumkować". A może i całe SLD - skoro SLD czyni Millera swoją twarzą, to podpisuje się pod tym, co Miller robił. I powinno ponosić konsekwencję swojej decyzji.
O czym mówią dokumenty? Więźniów można pozbawiać snu dłużej niż tydzień. Można ich przetrzymywać nago, karmić wyłącznie płynami, rzucać o ścianę 30 razy z rzędu. Więźnia z insektofobią można zamknąć w pudle z owadami. Można wyziębiać. Wreszcie, wolno podtapiać (mema Biura Radcy Prawnego Departamentu Sprawiedliwości Busha określały podtapianie jako "najbardziej traumatyczną metodę wzmocnionych technik przesłuchań": więźnia przywiązuje się do lekko nachylonej deski, ze stopami wyżej niż głowa. Twarz więźnia owija się szmatą, na którą wylewa się wodę, powodując jego równoczesne topienie i duszenie się.

Można wywoływać hypotermię - umieszcza się nagiego więźnia w celi o temperaturze nie przekraczającej 10 stopni Celcjusza i regularnie polewa się go zimną wodą, żeby szybciej tracił ciepło. Woda o temperaturze 10 stopni często prowadzi do śmierci w ciągu godziny (prokurator federalny właśnie stawia zarzuty sprawcom śmierci jednego z więźniów w ten sposób "przesłuchiwanych". Dla przyspieszenia reakcji organizmu dodatkowo przykuli go do zimnej, betonowej ściany). Można za pomocą kajdanek i łancuchów wymuszać wielogodzinne stanie w pozycji, w której cała masa więźnia podtrzymywana jest przez jeden czy dwa mięśnie, wywołując ból, a potem niewydolność mięśni. Dozwolone są silne, wielokrotne uderzenia w brzuch - ale otwartą dłonią, gdyż lekarze asystujący w programie tortur stwierdzili, że od ciosów pięścią można umrzeć. Można policzkować, gdyż policzkowanie powoduje nie tylko ból, ale przede wszystkim strach. Można więźniem potrząsać za ubranie od przodu, o ile wcześniej się więźnia nie rozebrało. Potrząsanie wywołuje poczucie bezradności.

Więźnia można zakuć w pozycji stojącej aż do 180 godzin, w tym czasie można go polewać wodą, żeby nie zasnął na stojąco. Z dokumentów odtajnionych przez administrację Obamy wynika, że więcej niż 12 więźniów pozbawiono snu przez co najmniej 48 godzin, troje lub więcej przez więcej niż 96 godzin, a jeden nie spał przez ośmiodniowe maximum. Istnieje również dokument przedłużający okres pozbawiania snu do 11 dni.

Mema niekiedy odnosiły się również do konkretnych przypadków, jak ten dotyczący więźnia z insektofobią. Memo wysłane do radcy prawnego CIA wyraża zgodę na zamknięcie więźnia w pudle z owadami, ale przestrzega przed możliwym oskarżeniem o tortury. Aby oskarżenia uniknąć, "należy wcześniej poinformować więźnia, że owady nie posiadają żądeł powodujących śmierć lub znaczący ból" -poucza memo.

Jedno z mem radcy prawnego Departamentu Sprawiedliwości związanych z poszukiwaniem prawnego uzasadnienia metody podtapiania - z 10 maja 2005 roku - stwierdza, że więzień może być podtapiany co najwyżej sześciokrotnie podczas dwugodzinnej sesji. Wymagana jest obecność lekarza: jeśli więzień nie odzyska oddechu po podniesieniu do pozycji siedzącej, lekarz ma wykonać tracheotomię. Innymi słowy, duszenie i topienie człowieka wg administracji Busha zaczyna być torturą dopiero za siódmym razem w ciągu dwóch godzin. Do sześciu razy w dwugodzinnym cyklu nazywa się "wzmocnionym przesłuchaniem". A cykle mają to do siebie, że je zawsze można zacząć od nowa. Czyli w torturowaniu więźniów w Kiejkutach uczestniczył nie tylko "Albert", ale także co najmniej jeden lekarz.

Dokumentacja ujawniana przez administrację Obamy, informacja wyciekająca z Pentagonu i CIA do dzisiaj wywołuje wstrząsy. Okazuje się, że w czarnych dziurach CIA (black sites) nie tylko torturowano ludzi wbrew Konwencjom Genewskim. Jest gorzej. Na ludziach przeprowadzano eksperymenty z udziałem lekarzy ogólnych i psychologów, dzisiaj potocznie nazywanych "doktorami Mengele". Wbrew propagandzie, że tortury służyły wydobywaniu informacji z terrorystów, dokumenty mówią, że celem tortur była tzw. "eksploatacja więźnia", który to termin wyjaśnimy później. Jednym z celów czarnych dziur mogła być też dystrybucja odpowiedzialności: dokumenty sugerują, że Biały Dom od początku zdawał sobie sprawę z prawnych konsekwencji swego postępowania. Dlatego nawet w wewnętrznym obiegu dokumentów używa eufemizmów wszędzie tam, gdzie chodzi o tortury. Odpowiedzialność karna za "wzmocnione techniki przesłuchań" czy "zestaw procedur alternatywnych" może być łatwiejsza do uniknięcia, jeśli część dowodów znajduje się w dyspozycji krajów ościennych, szczegolnie tych, o demokracji nie istniejącej lub wadliwej, gdyż będą stawiać opór choćby ze względu na to, jak traktują własnych więźniów. Takie przyczyny (oraz pieniądze) mogły być podstawą współpracy CIA z Karimovem (Uzbekistan), który swoich (i CIA) więźniów przypalał prądem, topił, wrzucał do basenu z szczurami oraz gotował żywcem. Zresztą, oba terminy wymyśliło i wprowadziło do urzędowego obiegu Biuro Radcy Prawnego Departamentu Sprawiedliwości. To samo biuro zaopatrzyło Biały Dom w nowatorską definicję terminu "tortury".

Jeśli będzie się na te kraje wywierać presję, by dowodów nie ujawniały (a według depesz, które "przeciekły" do WikiLeaks, taka sytuacja miała miejsce w śledztwach prowadzonych w Niemczech i Hiszpanii. Powodów, dla których prokurator Mierzewski został odsunięty od śledztwa w momencie, gdy szykował się do postawienia zarzutów Leszkowi Millerowi - jeszcze nie znamy. To oficjalnie wyjawione mediom brzmi surrealistycznie, ale Mierzewskiego nie musieli wycofywać Amerykanie. W zupelności wystarczyliby koledzy Millera), a wreszcie, gdyby i to nie wyszło, można liczyć na tradycyjną niechęć USA do udzielania zgody na ekstradycję obywateli amerykańskich.

Jeśli chodzi o polskie śledztwo, można się spodziewać, że ewentualna amerykańska presja na wyciszanie będzie słabła w czasie. Po pierwsze, ze względu na przecieki dotyczące niemieckiego i hiszpańskiego śledztwa, Amerykanie muszą być ostrożniejsi. Po drugie, ze względu na aktualny wysyp "głebokich gardeł" - agenci terenowi CIA nie chcą być jedynymi, którzy pójdą siedzieć: przecież zgodę na program tortur podpisała sama Rice! Sypią, przeciekają, a nawet piszą książki. Po trzecie, administracja Obamy znalazła się w tej sprawie w kleszczach - z jednej strony lobby militarne jest potężne, wpływowe i zdeterminowane, by swoje straty ograniczyć do odpowiedzialności politycznej, nie karnej, a z drugiej - brak wyraźnych decyzji Białego Domu spowodował odtworzenie się tzw. "większości McCaina", która swego czasu zbuntowała się przeciwko Bushowi i doprowadziła do całkowitego zakazu tortur w USA. Co jak co, ale Obama nie pójdzie na wojnę z Kongresem w obronie głowy Leszka Millera czy jednej z wielu czarnych dziur CIA. I tak już wszyscy wiedzą. George Bush sam to publicznie przyznał 6 września 2006 roku. Za to McCain pisuje op-eds dla Washington Post, w których odbiera argumenty zwolennikom programu tortur, przytaczając dowody, że to nie tortury doprowadziły USA do Bin Ladena, a Demokraci grożą administracji Obamy, że jeśli będzie zanadto ustępował lobby militarnemu, to powołają w Kongresie Komisję Prawdy.

Wątpliwe, czy w Kiejkutach ograniczano się do jednej techniki, podtapiania. Skoro podtapiano, to tym bardziej stosowano techniki "mniej traumatyczne". Zresztą, zwykle stosowano je łącznie. Istnieje ślad w dokumentach. Raport Specjalny Generalnego Inspektora CIA z 2004 roku, częściowo odtajniony w 2009, wymienia agenta identyfikowanego jako "Albert". Rezydował właśnie w polskiej bazie CIA w Kiejkutach. Przesłuchując więźnia nazwiskeim Abd al-Rahim al-Nashiri Albert przekroczył nawet gumową granicę procedur zaakceptowanych przez Departament Sprawiedliwości Busha. Albert przystawiał do głowy więźnia pracujące wiertło oraz pistolet półautomatyczny, z którego "strzelał". Więźnia zostawił nagiego, z kapturem na głowie. Anonimowi pracownicy CIA powiedzieli Associated Press, że Albert jest byłym agentem FBI pochodzenia egipskiego, który przeszedł do pracy w CIA. On oraz jego oficer nadzorujący (identyfikowany jako Mike) otrzymali wtedy reprymendę za "przesadę". Albert przeszedł na emeryturę, ale powrócił do CIA jako kontraktowy szkoleniowiec dla agentów operacyjnych. Obecnie nie pracuje dla CIA. Według aktualnego dyrektora CIA żaden z uczestników programu tortur już dla CIA nie pracuje - ani poprzez zatrudnienie bezpośrednie, ani jako pracownik kontraktowy.

Zeznania więźniów CIA, skądinąd podejrzanych o terroryzm, nie są jedynymi dowodami. Po pierwsze, materiały źródłowe z czasów administracji Busha. Mimo niszczenia dokumentacji, w tym taśm video, mimo zacierania śladów, administracja Obamy ma co ujawniać. Także badania medyczne torturowanych osób (komórkowe, wątroby, badania na włosach) dostarczają niezależnych potwierdzeń na długotrwałe głodzenie, stres komórkowy wywoływany długotrwałym bólem, etc. Fatalna rola służb medycznych CIA też już nie podlega wątpliwościom.

Do zebrania dowodów natury medycznej przyczyniła się prestiżowa organizacja "Lekarze dla praw człowieka". Założona w 1986 roku przez niewielką grupkę lekarzy, w 1997 roku otrzymała Nobla za wkład w kampanię przeciwko minom przeciwpiechotnym. W 2005 roku sporządzili szczegółowy raport o torturowaniu więźniów w Iraku, Afganistanie i Guantánamo Bay. W sierpniu 2009 opublikowali 6-stronicowy dokument "Wspieranie tortur: łamanie etyki zawodowej służby zdrowia oraz praw człowieka wymienione w raporcie Inspektora Generalnego CIA z maja 2004 roku"
https://s3.amazonaws.com/PHR_Reports/aiding-torture-2009.pdf

W czerwcu 2010 opublikowali raport zatytułowany "Eksperymenty w torturach. Dowody badań i eksperymentów na ludziach we "wzmocnionym" programie przesłuchań"
https://s3.amazonaws.com/PHR_Reports/Experiments_in_Torture.pdf

W styczniu 2011 magazyn"Science" publikuje artykuł ekspertów Lekarzy dla praw człowieka (Dr. Scott Allen, Dr. Allen Keller, and Dr. Vince Iacopino) pt. "Zła nauka użyta do usporawiedliwiania i wspierania tortur oraz eksperymentów na ludziach".
http://www.sciencemag.org/content/331/6013/34.summary

Relacje amerykańskie w zupełności wystarczają, by Polacy poszerzyli swoją wiedzę na temat tego, co mogło się dziać w Starych Kiejkutach. Osobną kwestią jest moralna, polityczna i karna ocena postępowania Leszka Millera. Tu Polacy mieliby lepsze pojęcie o gościnności Millera, gdyby poznali treść umowy, pod którą się podpisał. Śledztwo w sprawie Kiejkut wszczęto za rządów PO. Ale śledztwa mogą się toczyć w trybie zamkniętym dla publiczności lub otwartym. Z PO wywodzi się aktualny Prezydent RP i to on podejmie w tej sprawie decyzję.

Center for American Progress 2. Wojna idei

2011-06-21T09:01:00.003+02:00

John Podesta, 59, zarządzał ekipą przejściową prezydenta -
elekta Baracka Obamy, 47. Razem z nim pojawiły się szwadrony
współpracowników CAP

Sandlerowie nie musieli długo szukać wielkiej dziury w progresywnej polityce, którą mogliby wypełnić. U schyłku 2003 roku Izba Reprezentantów, Senat i Biały Dom były w rękach Republikanów, a Sądowi Najwyższemu groziło dalsze przesunięcie na prawo. Ówczesny Republikański lider większości Tom Delay pokazał się dziennikarzom paląc cygaro w rządowym budynku i mówiąc "to JA jestem rządem federalnym". Jeśli chciałeś coś w Waszyngtonie znaczyć, musiałeś upodabniać się do Republikanów, mówić ich językiem i bywać na ich przyjęciach. Sandlerowie postanowili to zmienić. Znaleźli Johna Podestę i sfinansowali założenie Center for American Progress.

Pięć lat później CAP stał się najbardziej wpływową organizacją w Waszyngtonie, fontanną pomysłów kształtujących politykę Partii Demokratycznej, a teraz także i administracji Obamy. Przykład? John Podesta napisał wiele artykułów na temat zbyt wielkiej dyskrecjonalności amerykańskiego rządu. Po dojściu do władzy Obama Waszyngtonu co prawda nie zmienił, ale zmienił prawo, powiększając sferę przejrzystości władzy: na przykład upublicznił księgę gości Białego Domu, dzięki czemu opinia publiczna może stwierdzić ile razy i którego urzędnika odwiedzali lobbyści. Profesor James Thurber, dyrektor Center for Congressional and Presidential Studies na American University nazwał tą zmianę "absolutnym cudem" i "największym osiągnięciem Obamy w jego dotychczasowych rządach."

"Time" w 2008 roku napisał , że CAP zrobił dla Obamy to samo, co Heritage Foundation dla Reagana w 1981. Stephen Hess z Brookings Institution (bardziej tradycyjnego tanku) powiedział wręcz, że "grupa Podesty powstała, żeby przywrócić władzę prezydencką Demokratom". Kandydat Obama polegał na CAP w trakcie kampanii, na ich badaniach oraz ich sugestiach w sprawie debat. Prezydent - elekt Obama w zasadzie scedował formowanie rządu przejściowego na Podestę. Podesta (choć sam nie aspirował do stanowisk w Białym Domu) osobiście zarządzał drużyną Obamy w okresie przejściowym, dobierał personel, doradzał w sprawach politycznych i prowadził konferencje prasowe. Dyrektor operacyjny okresu przejściowego, zarządca generalny i co-dyrektor wywodzili się z CAP, a prasa robiła zdjęcia Melody Barnes, dyrektorce Rady Polityki Wewnętrznej, która wcześniej pełniła funkcję wiceprezydenta CAP. Pomniejszych stanowisk nikt nawet nie liczył, ale co najmniej sześć innych osób związanych z CAP, w tym senator Dashle, pełniło znaczące funkcje lub doradzało w sprawach politycznych. A to nie koniec....

Taki był plan Sandlerów, choć zapewne nie spodziewali się, że zdobędą Biały Dom. Ale postanowili przywrócić centrum sceny politycznej polityce progresywnej i na długo przed kampanią Obamy powiedzieli sobie "yes, we can". Miarą ich sukcesu jest przeświadczenie powszechnie wyrażane w mediach, że Center for American Progress jest dla lewicy tym, czym dla prawicy jest Heritage Foundation. Podobnie słynna rewolucja kadrowa Reagana w Partii Republikańskiej porównywana jest z rewolucją Obamy w Partii Demokratycznej.

Początki Reagana były trudne. Stale borykał się z niedoborami kadrowymi wynikającymi z tego, że zapyziali, często oszołomieni religijnie prowincjusze są znakomitą maszynką do głosowania, ale zupełnie nie nadają się do pracy w Białym Domu i do pokazywania mediom. Było aż tak źle, że Reagan musiał w sprawach kadrowych sięgać po Demokratów. Grupa Demokratów pracujących w Białym Domu była wystarczająco liczebna, by analitycy ukuli termin "Demokraci Reagana". Reagan obiecał sobie, że "nigdy więcej" i po odejściu z prezydentury zajął się budową prawicowych tanków. Prawdopodobnie znaczacą rolę w powstawaniu tego planu miał Henry Kissinger. Reagan zorganizował wokół siebie prawicową elitę - profesurę oraz biznes - wydali mnóstwo pieniędzy na książki, stypendia i edukację, ale po latach efekt był taki, że George Bush przed pierwszą kadencją był "skazany" na wygraną. Pojawiła się zupełnie nowa, republikańska elita, która zasłynęła między innymi akcją "pójścia na materace" w Kongresie. Chcieli przepchnąć przez maszynkę legislacyjną pakiet ustaw, więc wzięli Demokratów na zmęczenie. Jeden stale przemawiał, reszta wychodziła z sali tylko do toalety. Przynieśli ze sobą dmuchane materace i koce. Po kilku dniach Demokraci pękli. Może i wytrzymaliby fizycznie, ale zabrakło im determinacji.

Brakowało im również książek, wiedzy i ożywionej, innowacyjnej debaty. Już administracja Clintona rządziła głównie siła rozpędu, jaką ma każda biurokracja - tym bowiem stawała się Partia Demokratyczna: pustogłowym, aroganckim związkiem zawodowym biurokratów. A republikańskie tanki kwitły życiem. Rozdawały stypendia każdemu, nie pytając o poglądy - w efekcie młodzi Demokraci mówili tym samym językiem, co młodzi Republikanie, czytali te same książki i w wielu sprawach bliżej im było światopoglądowo do republikańskich rówieśników niż do elit własnej partii. Część z nich odeszła z aktywnego życia partyjnego do internetu. Powstawały pierwsze fora internetowe, pierwsze blogi... Tylko tam tliło się intelektualne życie amerykańskiej lewicy. Nędza, w porównaniu z Republikanami. Nie szło się przebić z jakimkolwiek pomysłem do partyjnych władz. Nie było z czego żyć. Czym opłacić udział w konferencjach i debatach. Nie było pieniędzy na wydawanie książek. Jak powiada jeden znany polski kandydat na prezydenta, "nie było nic". Trzeba przyznać, że Clintonowie to czuli, a przynajmniej czuli internet: Hilary patronowała jednemu z pierwszych, sieciowych forów dyskusyjnych. Clintonowie nie mieli jednak partnera po stronie społecznej, a Reagan miał. Miał nie tylko biznes, miał Heritage Foundation i długofalowy plan jak zdziałać, że by w przyszłości w wyścigu do prezydentury wygrywali Republikanie. I George Bush skorzystał z owoców tego planu.

Heritage Foundation została założona w 1973 roku przez Feulnera i Paula Weyrichów. Funduszem założycielskim była kwota 25 milionów dolarów, wpłacona przez konserwatywnego magnata z Colorado Josepha Coorsa.

To HF wymyśliła "regułę kciuka": jeśli papiery dotyczące twojej sprawy są cieńsze, niż twój kciuk i mieszczą się w teczce kongresmena, to już w połowie wygrałeś! Kompletnie odmienili również styl dokumentów - raporty HF musiały zrezygnować z akademickiego, zawiłego stylu na rzecz stylu, w jakim pisze się "memo". Miały być proste, czytelne i jak najkrótsze. HF kontrastuje z liberalnym tankiem Brookings Institution czy konserwatywnym American Enterprise Institute i tym, że oba zachęcają akademików do pisania analiz i raportów w ich własnym tempie, natomiast HF oczekuje, że naukowcy przestudiują i zanalizują problem w ścisłych ramach czasowych, a najlepiej - ułożą jakiś plan akcji. Albo sami coś zrobią. Do dzisiaj nowe raporty kongresmenom dostarcza kurier, a nie poczta. Za czasów Reagana baza danych HF zawierała 1500 nazwisk aktualnych i potencjalnych doradców każdej specjalności, 700 nazwisk z Rad Nadzorczych, 3000 nazwisk dziennikarzy, a ich umieszczona w piwnicy drukarnia publikowała ponad 200 raportów rocznie. Ówczesny dyrektor badań i analiz Burton Yale Pines mawiał: "chcemy mieć pewność, że póki trwa wojna idei, konserwatyści będą w niej reprezentowani."

Reagan szybko zorientował się w wartości HF. Już jego rząd przejściowy zaprosił parę osób z personelu HF do pracy w Białym Domu. Kiedy jeden z raportów HF ocenił ONZtowski projekt prawa morskiego na sprzeczny z amerykańskimi interesami, prezydent odmówił złożenia pod nim swego podpisu, mimo, że podpisało się już 125 państw. Kiedy akademik z HF Stuart Butler zaproponował ściągnięcie z brytyjskiego prawa przepisów dotyczących wewnątrzmiejskich stref przemysłowych, Reagan entuzjastycznie go poparł. Biały Dom poparł też propozycję HF leasingu ziemi federalnej pod produkcję energii - z około 1300 propozycji HF złożonych w pierwszej kadencji więcej niż 60% uzyskało akceptację Reagana. Pozostałe prawicowe tanki krytykowały HF za lobbowanie i pogoń za popularnością. Ale 105 (głównie młodych) analityków Heritage Foundation miało swojego największego fana: nazywał się Ronald Reagan. I odmienił oblicze Partii Republikańskiej.

Ale to było wtedy. Zasoby intelektualne i kadrowe Reagana z biegiem czasu wyczerpały się, a ich miejsce zajęli biurokraci i dogmatycy. W ich tankach wieje nudą i podatkowymi mantrami. Dzisiejszy "Time" pisze o konserwatystach, że "utracili kontakt z rzeczywistością", a podziwia Center For American Progress. Wygrana jest zawsze tam, gdzie są elity intelektualne i kadry. Dlatego Obama ma drugą kadencję w kieszeni, mimo, że wyścig do Białego Domu jeszcze się na dobre nie zaczął.

To jedna z najbardziej niezwykłych historii, jaką w ogóle można opowiedzieć: o skromnych ludziach, parze statecznych biznesmenów, którzy wywrócili do góry nogami scenę polityczną w USA, czyli przy okazji zmienili ideowy układ sił na scenie światowej. Aż chce się opowiedzieć więcej... Na przykład, że w CAP też mówią o wojnie. Wojnie idei. Dlatego w 2009 roku uruchomili "pokój wojenny" pod kierownictwem Jennifer Palmieri. Oficjalnie nazywa się to Progressive Media. Dziesiątki pracowników CAP codziennie rano dzwoni w rozmaite miejsca, zbiera informacje, opracowuje je i przygotowuje rekomendacje. Celem pokoju wojennego jest przeprowadzanie dokładnych badań, analiza, a następnie rozbicie kompleksowych tematów na jasne, proste punkty, użyteczne w debatach politycznych i dla mediów, budujące narrację przychylną dla polityki Białego Domu.

“Próbujemy rozbić skomplikowane sprawy na strawialne argumenty, które coś dla ludzi znaczą" - mówiPalmieri i dodaje, że przykładem takiej strategii może być odkrycie jej grupy, że codziennie 14 tysięcy ludzi traci w USA ubezpieczenie zdrowotne. Bardzo pożyteczny i wymowny argument dla wysiłków Białego Domu w zakresie reform zdrowotnych.

Z europejskiego punktu widzenia w opowieści o niebywałym wyczynie Sandlerów jest ciekawe i to, czego Amerykanie być może nie dostrzegają. Europejczycy są zmęczeni i nie najlepiej sobie mentalnie radzą w świecie u zarania epoki informacji. Niezbyt dobrze orientują się w narzędziach nowej epoki i sposobach ich użytkowania w realnym świecie. Jest spory kontrast między opowieścią o Sandlerach i wojnie idei uprawianej przez dwa największe tanki w USA, a smętnym, nieco pompatycznym- i, niestety, dosyć dla Europy typowym - narzekaniem Sławomira Sierakowskiego na (rzekomo) postpolityczny brak alternatyw.

wcześniej: Początki

Center for American Progress 1. Początki

2011-06-19T18:56:00.002+02:00

Marion i Herb Sandler

Wszyscy mówią, że Center for American Progress finansuje George Soros. Rzeczywiście, w 2006 roku podarował im 3 miliony dolarów. Ale to Herb i Marion Sandler w 2003 roku założyli CAP i do dzisiaj podarowali tej instytucji ponad 20 milionów dolarów.

Kim są Sandlerowie?

Od 1963 roku budowali korporację oszczędnościowo -pożyczkową Golden West Financial Corporation. Analitycy rynków finansowych podają, że Oakland dzięki Golden West awansowało na drugie w USA miasto w tej branży. Małżonkowie dzielili się obowiązkami: Herb był dyrektorem wykonawczym i strategiem, Marion zajmowała się wszystkim związanym z relacjami z klientami. Przetrwali krach na rynku kredytowym z lat 1980tych, gdyż nie udzielali "pustych pożyczek": byli ostrożni i wielką wagę przykladali do zarządzania ryzykiem. W trakcie krachu Herb okazjonalnie zeznawał przed Kongresem na temat tego, co uważał za nieprawidłowości na rynku kredytowym. Niewątpliwie Sandlerowie mieli talent do rynku bankowego: za ich 39-letniej kadencji firma notowała 19% przyrost wartości akcji rocznie - niebywały, długoterminowy wynik, który media skomentowały, że Golden West to najlepsza maszyna do robienia pieniędzy na świecie.

W 2006 roku Sandlerowie (wtedy oboje po 70tce) sprzedali Golden West za 25 miliardów dolarów i szybko doinwestowali swoją relatywnie niewielką fundację dobroczynną o kwotę 1,4 miliarda, co nobilitowało Sandler Foundation do grona 30 największych fundacji dobroczynnych w USA. Sandlerowie przenieśli się do San Francisco, osobiście nadzorują swoją fundację wraz z trzema innymi członkami rady i planują ewentualnie zasilić ją resztą swoich pieniędzy.

Wydawca (wtedy) The Wall Street Journal Paul Steiger opisuje panstwa Sandlerów jako "ludzi o poczuciu obywatelskości, niejako zorientowanych na projekty lewicowe i progresywne". Od końca lat 1980tych Sandlerowie finansują wiele organizacji non profit, w tym Human Rights Watch, American Civil Liberties Union oraz Acorn; figurują wśród największych darczyńców na założenie Center for Responsible Lending, są również wymieniani wśród nielicznych w USA darczyńców, finansujących badania podstawowe.

Sandlerów trudno posądzić o wybujałe ego. W przeciwieństwie do innych filantropów, czyniących wokół siebie dużo szumu, Herb i Marion Sandler rozdają swe pieniądze po cichutku. Wyróżniają się jeszcze czymś innym - podejściem. Nie czekają, aż zgłoszą się do nich ludzie z pomysłami. Sami generują idee, które następnie przekuwają w czyny. Zamiast finansować istniejącą organizację, chętnie rozpoczynają nowy projekt i znajdują gwiazdę, która go poprowadzi. Na pewnym poziomie Herb i Marion Sandlerowie są częścią nowej fali amerykańskich filantropów, których Matthew Bishop z The Economist nazywa "filantrokapitalistami": są to bogaci przedsiębiorcy, nie bojący się ryzyka i wielkich planów, gotowych wydać wielkie pieniądze, ale i domagających się rezultatów oraz pewnej kontroli nad sposobami wydatkowania.

Jednym z ich pomysłów było dziennikarstwo śledcze, na które postanowili wydawać 10 milionów dolarów rocznie. Steiger napisał dla nich plan założenia organizacji non-profit zatrudniającej około 25 reporterów i wydawców, którzy mieli prowadzić dochodzenia śledcze kalibru, jaki nawet największe media uważają za luksus. Sandlerowie część pomysłów Steigera odrzucili, ale też powiedzieli mu, że projekt sfinansują, o ile on będzie nim kierował. Po wahaniach i rozterkach Steiger zgodził się. ProPublica otrzymała w 2010 roku Nagrodę Pulitzera za dziennikarstwo śledcze, a w 2011 za dziennikarstwo krajowe.

Sandlerowie otwarcie krytykują innych filantropów. "Trudno, żeby filantrop poczynił jakąś różnicę, jeśli nie jest gotowy wydać rzeczywiście poważnych pieniędzy" - mówią. A od czego się zaczyna nowy projekt?

- Od gniewu! - mówi Herb Sandler. - Zaczynasz się wściekać, kiedy ci z władzą wykorzystują ją dla pognębienia tych bez władzy. To może być korupcja polityczna....

- Albo oszukańcze kredyty - dodaje Marion Sandler.

W 1988 roku w wieku 61 lat zmarł brat Herba, Leonard. W takich wypadkach wielu filantropów upamiętnia zmarłego finansując budowę skrzydła szpitala i nadając mu jego imię. Ale Sandlerowie postąpili inaczej. Leonard popierał prawa człowieka, więc Sandlerowie wpłacili około 30 milionów dolarów na Human Rights Watch. Dlaczego akurat HRW?

- Bo to dobrze zarządzana organizacja, sporządzają raporty, dzięki którym można śledzić rezultaty, a także nie marnują pieniędzy - odpowiada Herb. Oboje Sandlerowie nienawidzą biurokracji. Przeprowadzili solidne badania organizacji, zajmujących się prawami człowieka. Decydującą wagę miało też to, że HRW zarządzał wtedy Aryeh Neier, któremu Sandlerowie ufali (później Neiera podkupił Soros, żeby zarządzał jego Open Society Institute.)

Założyciel Center for Public Integrity Chuck Lewis mówi, że Sandlerowie są bardzo żywo zainteresowani zarządzaniem w organizacjach non profit, i że z niesmakiem obserwują, jak wiele z nich jest źle zarządzane: "Zarządzanie to jest ich fetysz. Są na tym tle absolutnie zwariowani. Kim są liderzy? Skąd się wywodzą? Czy ich organizacja rośnie, czy maleje? Rygorystycznie wszystko sprawdzają, bardziej, niż inni".

"Ale nie są mikromenadżerami" - uzupełnia Jim McKerrow, szef Sandler Center for Basic Research in Parasitic Diseases. “Tylko chcą wiedzieć, jak są wydawane ich pieniądze. W moim przypadku sprawdzali nie tylko to, co robię, ale także mnie osobiście. Dostawałem telefony od kolegów, że rozmawiali z Sandlerami." Organizacja McKerrowa dostaje pieniądze co roku. McKerrow nie musi uzasadniać Sandlerom swoich wydatków codziennych czy kwartalnych, ale musi się cieszyć ich zaufaniem, że właściwie używa pieniędzy.

Taka właśnie jest metoda Sandlerów na filantropię: najpierw sprawa, którą chce się zajmować, potem człowiek, który będzie szefem i dwa razy "zet": zaufanie i zarządzanie. Jeśli filantrop nie jest zadowolony z biegu rzeczy, niech zainicjuje nową organizację non- profit. “Jesteśmy ludźmi biznesu" - mówi Marion. - "Nie boimy się startupów". Herb dodaje "szukamy wielkich dziur, które możemy wypełnić, a to niekiedy oznacza zaczynanie czegoś nowego." Dobrym przykładem jest kwestia astmy, na którą choruje sama Marion. Małżonkowie doszli do wniosku, że w badaniach i leczeniu astmy panuje stagnacja, choć liczba chorych - szczególnie w wielkich miastach - stale rośnie. Zamiast więc sponsorować istniejące programy, zdecydowali się założyć Sandler Program for Asthma Research. Program tym się różni od innych, że jego głównym celem jest "podkradanie" naukowców z innych dyscyplin z nadzieją, że będą mieli nowe pomysły.

Właśnie dlatego w 2003 państwo Sandlerowie, kiedy zapragnęli dofinansować progresywną politykę, to nie wpłacili dotacji na żaden istniejący tank. Założyli Center for American Progress, fabrykę idei, która z założenia miała być liberalną przeciwwagą dla największych prawicowych tanków jak Heritage Foundation czy Cato Institute. Jej szefem został John Podesta, były szef sztabu w Białym Domu za administracji Clintona.

W momencie założycielskim ryzyko było spore. Dotacje na badania medyczne sprawdzasz po raportach na temat stanu prac nad nowym lekiem, ale w dziedzinie tak amorficznej, jak polityka, trudno znaleźć równie bezdyskusyjne kryterium oceny. Sandlerowie byli świadomi, że rezultaty będą trudne do zdefiniowania i zmierzenia. Postawili na człowieka, pogodzili się z ryzykiem i raczej mieli nadzieję na sukces niż się go domagali. Jak jest dzisiaj? CAP zwielokrotnił sukces ProPublica. Nie tylko Bloomberg podaje, ze "Center for American Progress" dzisiaj jest jeśli nie duchem, to literą polityki Obamy.

ciąg dalszy: Wojna idei

1.5 Dom Kata i Droga Kota

2010-12-04T13:13:00.008+01:00

w: Rudy 1. Dzień pełen BRAKÓW

A to oznaczało Bunt.... może nawet Ucieczkę. Rudy znał ten zapach, zapach bólu i krwi, bo urodził się w piwnicach Domu Kata. Były to dwa przestronne, wysoko sklepione pomieszczenia z kazimierzowskiej cegły, wybudowane przed 1370 rokiem, potem przedzielone przepierzeniami. Nad nimi znajdował się budynek, siedziba sieradzkiego cechu katów. Budynek zawierał w sobie fragmenty czternastowiecznej baszty i murów obronnych. Pierwsi sieradzcy kaci mieszkali właśnie w baszcie, a tuż za wałami stał podest z szubienicą i pniakiem. Odbywały się tam publiczne egzekucje, nie tylko stracenia, ale też piętnowania i kaleczenia. W późniejszych czasach, w oparciu o basztę zbudowano częściowo drewniany budynek. Jego piwnice służyły jako więzienie, miejsce tortur i wymuszania zeznań, a także jako sale lekcyjne dla katowskich terminatorów, odbywających naukę rzemiosła. Pomocnikami katów w Katowni byli parobcy zwani hyclami lub oprawcami i tych miało się w wielkiej pogardzie, ale katów szanowano. Każde miasto chlubiło się, jeśli miało kata wywodzącego się z najwybitniejszej katowskiej szkoły mieszczącej się w Bieczu na Pogórzu, ale w cenie byli również kaci sieradzcy. Katownia cieszyła się złą sławą, ale Sieradzanie byli z niej dumni, gdyż świadczyła o dostatniej zamożności miasta.

Niestety, tego samego nie da się powiedzieć o Sieradzkim Zakładzie Karnym w 1948 roku, choć również posiada Poziom Specjalny. Jeśli więzienie o czymś w ogóle świadczyło, to raczej nie o dumie i wysokości kont bankowych Sieradzan.

Tymczasem miasto się rozrastało. Rozpełzło daleko poza pierwotne granice i od Domu Kata do miejsca kaźni lokowanego zawsze za miejskimi rogatkami trzeba było pokonywać coraz dłuższą drogę. Katowni przybywało i zajęć, i przestrzeni. Zdarzało się, że wykonywano i dziesięć egzekucji jednocześnie, a budynkowi przybyło piętro i strome poddasze. Wybudowano też miejskie więzienie, które przejęło większość klienteli Domu Kata, a w piwnicach katowni przetrzymywano tylko przypadki specjalne.

Koty nienawidziły zastarzałego zapachu cierpienia, ale ludzie unikali tych ponurych okolic, więc z musu stały się one kocim azylem. Jego niepisanym patronem został czarny kot, w 1631 roku oskarżony o czary i skazany na pławienie oraz okropną śmierć na stosie razem z ludzką towarzyszką, niejaką Katarzyną z Wińczyna. Głównym dowodem winy obojga była ich przyjaźń. Koty miały nadzieję, że litościwy dym ich udusił, zanim dotarły do nich płomienie, a w kolejnych pokoleniach kocie matki opowiadały kociętom ich historię, żeby je nauczyć braku zaufania do ludzi, gdyż te stworzenia na przejawy przyjaźni i miłości niekiedy reagują wzajemnością, innym razem agresją i mordem. To miejsce wywierało szczególny wpływ na koty. Rudy pamiętał własne dzieciństwo w Domu Kata, kiedy to rodzeństwo w trakcie wesołej zabawy potrafiło raptem przycupnąć w ponurej zadumie. Któżby przypuszczał, że Dom Kata oddziela od Domu Kota tylko jedna litera?

Dotyk ciemności i refleksyjność niewątpliwie odróżniały koty z Katowni od innych sieradzkich kotów nawet w ich dorosłym wieku, a dla Rudego stały się jedną z podstawowych przyczyn biegłości, jaką osiągnął na Drodze Kota.

Owa szczególna cecha średniowiecza, jego konsekwencja w sprawie wyrzucania miejsc kaźni poza obręb cywilizacji miejskiej, myślał Rudy, nie powtórzyła się epokach późniejszych: cywilizacje miejskie dwudziestego wieku wręcz uczyniły miejsca kaźni swoim sercem, przenosząc je z peryferii do centrów. Kot zawsze sobie o tym przypominał, gdy w jego obecności chwalono POSTĘP. Zresztą, samo jego wykształcenie skłaniało go do traktowania koncepcji POSTĘPU z dużą dozą nieufności. Rudy już od wczesnego kocięctwa praktykował Drogę Kota pod kierunkiem mistrza Benjamina, a ów nakazywał mu ćwiczyć postrzeganie wielowymiarowości własnego istnienia. Koncepcja POSTĘPU przynależy do innego, dwuwymiarowego wszechświata, przedstawianego jako rywalizacja entropii z ewolucją, a Rudy już się przyzwyczaił myśleć, że jest co najmniej trójwymiarową kulą, składającą się z setek i tysięcy małych strumyczków, przeplatających się, rozwidlających, zbiegających i mieszających ze sobą. Że jego TERAZ jest falą, przebiegającą przez wiele strumieni równocześnie, aż powierzchnia kuli się pięknie zmarszczy i pofaluje. Wydawało mu się, że koncepcja POSTĘPU wycina z jego kuli bezsensowny, dwuwymiarowy naleśnik, a, co więcej, paraliżuje jego CZUJNOŚĆ oraz spowalnia reakcje na NIEBEZPIECZEŃSTWA.

Droga Kota jest filozofią walki bez walki, dążenia do uniknięcia niszczącego kontaktu fizycznego dzięki znajomości psychiki przeciwnika i przez stosowanie forteli. Sztuką zdobywania pożywienia chytrością i podstępem. Kunsztem pozostawania przy dobrym zdrowiu, dzięki mocy ziół. Aby to jednak było możliwe, kot musi być sprawny: spostrzegawczy, inteligentny, szybki i zwinny. W związku z tym rozwijać musi umiejętność stąpania – tak w fizycznym, jak i psychicznym znaczeniu – skakania i przemykania się oraz bycia niewidocznym, a jednak obecnym. Droga Kota – jako sztuka specyficzna – była praktykowana przez wszystkie koty, choć domowe opanowywały ją w stopniu zaledwie podstawowym, gdyż zdobyła popularność szczególnie wśród wolno żyjących kotów. Byli to wojownicy wywodzący się spośród kotów, które wybrały niezależność od ludzi, pozostały przy życiu po wygnaniu z ludzkiego domu, po nagłym zniknięciu lub śmierci ludzkiego partnera, po ucieczce z rąk ludzi okrutnych lub po zwyczajnym zagubieniu się, a także koty takie jak Rudy, które nigdy nie dowierzały ludzkiej, nieobliczalnej przychylności i wolały polegać na własnej inwencji, spostrzegawczości i sile. Wszystkie one, pozostawione same sobie, bez jakiejkolwiek ludzkiej opieki, musiały samotnie dawać sobie radę, a więc samemu decydować i samemu sobie podlegać.

To nie było łatwe życie, ale mogło być życiem wypełnionym przez unikalne wydarzenia, o jakich kot kanapowy nie miał zielonego pojęcia.

Kota praktykującego Drogę Kota z odpowiednią biegłością nazywano falą, gdyż jak fala płynął w nieoczekiwanych kierunkach, gdzie tylko chciał i kiedy chciał – ale nie chaotycznie. Nie stawiał oporu wydarzeniom, a w jakiś sposób płynął razem z nimi, w harmonii ze światem. Wszystko ma fale. Fale dźwiękowe poruszają się z prędkością 360 metrów na sekundę. Falami przepływa krew przez ciało. Falują uczucia. Fale świetlne w ciągu sekundy siedmiokrotnie pokonują dystans, równy obwodowi Ziemi, a w ciągu ośmiu minut docierają ze Słońca na Ziemię. Fale dźwiękowe, fale świetlne, fale elektryczne, fale emocji – wszystkie rodzaje fal pojawiają się, zanikają, interferują ze sobą. Koty-fale w podobny sposób przebiegają życie. Są niezależne. Brak opiekuńczego człowieka czyni, że fala szuka nowinek i umiejętności z zakresu sztuk walki i magii, co powoduje, że innym kotom wydaje się czasem postacią złowieszczą, a czasem godną podziwu i zazdrości. Kot taki, jeśli jest wystarczająco bystry i utalentowany, zostaje Mistrzem Drogi Kota i może przyjmować uczniów. O jego względy zabiegają też wszystkie kotki, pozostałe kocury traktując z pogardliwą obojętnością. Rudy właśnie niedawno został Mistrzem Drogi Kota. Niespełna dwuletni, był jednym z najmłodszych mistrzów. Nieoczekiwany profit w postaci zainteresowania kotek napełniał go miłym przeczuciem seksualnych sukcesów, a nastąpiła jeszcze jedna, przyjemna odmiana. Spotykając rywalizującego kocura, jeszcze u progu lata musiał stąpać na sztywnych łapach, najeżyć grzbiet, puszyć ogon, dumnie wzniesiony do góry, przechylać głowę na bok i kłapać groźnie szczęką, a potem śpiewać głośno i wrzaskliwie.

Teraz, wczesną jesienią, po prostu zatrzymywał się i patrzył na wyginającego się przed nim idiotę, aż ów rozpłaszczał się z głową wtuloną w ziemię albo podwijał ogon i odchodził, udając, że akurat dokądś zmierza, a w pobliżu Rudego znalazł się przez absolutny przypadek.

1.4 Rudy odwiedza więźnia F13

2010-11-27T13:13:00.003+01:00

w: Rudy 1. Dzień pełen BRAKÓW

Siatka Rudego kochała bardzo swego kota. Czasami, niepostrzeżenie dla strażników, Rudy wmykał się do celi doktora topologii, którego nazywano F13, nie tylko ze względu na numer celi, w której siedział, ale także z innych powodów. Siedział od lat w śledztwie za szpiegostwo, a ze względu na tajemnicę i bezpieczeństwo państwa trzymano go w kompletnej izolacji na Poziomie Specjalnym w piwnicach, dwa piętra pod ziemią. Tak, jakby myśli można było zamknąć w celi. Myśli są wolnymi, topologicznymi formami w głowach ludzkich i łbach kocich, ich wizyta u nas jest krótka, a jednak tylko wtedy czujemy naprawdę nasze istnienie. Myślę, wiec jestem. A jak nie myślę, to nigdy tej Bezmyślności nie poznam, gdyż Ja bezmyślne po prostu nie istnieje. No, może F13 nie siedział od lat, bo wojna skończyła się raptem trzy lata temu, ale jednak sprawiał wrażenie, że siedział od czasów, kiedy koty były tygrysami szablastymi.

- Przyszła mi do głowy myśl, ale dokąd myśl pójdzie, jak mnie opuści? - pytał Rudego doktor. Rudy troskał się o stan psychiczny doktora i prowadził z nim długie, wieczorne rozmowy na wszystkie możliwe tematy. Czasami doktor opowiadał szczegóły śledztwa, relacjonował pytania oficerów prowadzących przesłuchanie i prosił Rudego o pomoc w znalezieniu struktury aktu oskarżenia, a także pozycje obrony w procesie, który się odwlekał w nieskończoność.

Myśli doktora po opuszczeniu jego głowy jak pchła wskakiwały do łba kota. Słowa były dla obu zbędne. Kot zasypiał od razu na pryczy doktora, śniąc o galopadzie po obłocznych łąkach, gdzie żaden kot nie jest zapchlony czy głodny, a doktora nawiedzały we śnie niezwykle ponętne topologicznie postacie, jakie wizytowały nocami złaknionych form więźniów.

Topologia to niebezpieczna nauka, ponieważ zajmuje się formą, a nie treścią. Co więcej, takie formy wymykają się kontroli aparatu, rozchodzą się jak fale radiowe, przenikają mury, potem zaczynają przekształcać się w nowe, wolne formy dla OBCYCH NAM treści. Na ostatnim plenum napiętnowano topologię jako wrogą naukę, aresztując szereg znanych przedwojennych topologów, a najbardziej ekstremalnych formalistów zaczęto leczyć w szpitalach psychiatrycznych.

Dzisiejsza wizyta u F13 była trudna, gdyż doktor miał chandrę.

- Powieszą mnie, na pewno mnie powieszą – powiedział Rudemu bez żadnych wstępów. - Albo czekają, aż się sam powieszę. Ostatnio zaczęli tu zaglądać o różnych porach, jakby się między sobą założyli, kto znajdzie mojego trupa.

- W takim razie masz dobrą pozycję – pocieszył go kot – masz wolność wyboru czy żyjesz, czy nie i który z nich wygra. Trzymasz ich w niepewności.

- To ci dopiero super pozycja... skomentował sucho doktor i zmienił temat. Coś niepokojącego pojawiło się w atmosferze więzienia. Coś związanego z kotami. Sytuacja Rudego była delikatna. Choć więźniowie go kochali, to administracja tolerowała tym mniej, im głośniej opowiadano sobie o jego swobodzie przekraczania granic więzienia w obie strony. Opuszczając więzienie mógł sugerować więźniom marzenia o ucieczkach, a kiedy wracał, nie wiedzieć co ze sobą wnosił. Może przemycał grypsy? Stan chwiejnej równowagi trwał dzięki ostrożności Rudego, który starannie unikał przypominania administracji o swoich talentach i nie pozwolił się na czymkolwiek przyłapać. Ale kiedy pojawiła się nie wiadomo skąd mała, czarna kotka – tego było już za wiele. Równowaga została definitywnie naruszona.

Ta mała siedziała w piwnicy z kartoflami i nie dawała się schwytać. Dziesięć osób polowało na nią wczoraj... i nic. Doktor podsłuchał rozmowę strażników o kocie, który syczał jak wąż, wyglądał jak pająk i był szybki jak błyskawica, aby po chwili zniknąć kompletnie z pola widzenia. Według niektórych osób ojcem małej czarnej był Rudy. Te osoby zaklinały się, że na własne oczy, oczywiście zza krat, widziały akt erotyczny z udziałem Rudego i czarnej kocicy o egipskiej nazwie Bastet. Strażnicy przy bramie wejściowej przysięgali, że od teraz nikt, ani człowiek, ani kot, nie wejdą ani nie wyjdą z więzienia bez przepustki czy legitymacji. Więźniowie zaś miewali sny, w których Rudy posiadał klucz do wolności, urastał do boskiej postaci i jak Mojżesz swobodnie wyprowadzał ich z więziennego Egiptu. Chyba właśnie dlatego więźniowie identyfikowali z się dzikimi kotami, a ich sny mieszały się z sobą, że były to sny o wolności. Ale wolnym kotom ludzkie zainteresowanie nie zawsze przynosi korzyść.

Rudy zaniepokoił się. Sam wyczuwał nowy smak we wdychanym powietrzu, a plotka krążyła niebezpiecznie blisko prawdy. Pożegnał się z doktorem i wymknął z jego celi. Pobiegł ku jednemu ze swoich naziemnych wyjść z więzienia, po drodze ominąwszy roztrzęsionego sekretarza Kulika. Później się nim zajmie, kiedy ten wróci ze świeżymi informacjami od Pożarskiego.

Faktycznie, Rudy był może Mojżeszem sieradzkich kotów rodem z Egiptu, ale do problemów człowieka podchodził z dystansem. Nie ufał im. Tak generalnie. Ludzi było aż trzystu trzydziestu trzech (w tym trzystu trzech więźniów plus Naczelnik Kapusta, jego żona i córka, Kierownik Warsztatów, jego żona i syn, a reszta to klawisze, kucharki i kat). Strażników mogło być więcej, ale Rudy nie zadawał sobie trudu z ich dokładnym liczeniem. Trzysta trzydzieści trzy to bardzo ładna liczba. Oswojenie takiej ilości człowieczeństwa mogłoby być dla Rudego trudne, mimo, że miał fenomenalnego nosa nie tylko do zapachów, ale i do emocji, i pomimo, że był doskonałym telepatą i hipnotyzerem… właśnie zapach kiszonej kapusty tego dnia wskazywał, że jutrzejsza zupa będzie niestrawna dla zamkniętych w celach ludzi i dla kotów.

Kapuśniak będzie, bez mięsa.

BRAK.

1.3 Językoznawstwo i ontologia więziennych pajęczyn

2010-11-20T13:13:00.003+01:00

w: Rudy 1. Dzień pełan BRAKÓW

Kulik w obliczu zaciśniętej pięści skulił się jak zając, czując gniew ludu, i poczuł się właśnie jak obcy, nasłany przez wroga karaluch, przeżytek minionych czasów, w których symbolem smaku był kalafior, nie kapusta. Zajęczą duszę sekretarza przepełniał strach. Wyskoczył z gabinetu jak oparzony, pchnięty kulą armatniego gniewu naczelnika. Przeskakując schody po kilka stopni naraz, znalazł się przed centralnym blokiem, na głównym placu Sieradzkiego Więzienia.

Było pusto, jeżeli nie liczyć rodziny cywilistów, emigrantów ze wschodu i ich małego syna, który pedałował na swoim trójkołowym rowerku, pary gołębi i dużego kota zwanego Rudym. Kot cieszył się powszechnym zaufaniem i sympatią, stał się swoistym symbolem tego więzienia. Kulik powoli nabrał powietrza, odetchnął i pochylił się, aby go pogłaskać, a kot, już na to przygotowany, odskoczył na krok i spojrzał na sekretarza wzrokiem mówiącym: „TY i JA wiemy, co to jest nieufność i strach. To nas łączy. Dlatego cię lubię. Ale to ja decyduję o głaskaniu”. I otarł się Rudy czubkiem ogona o spodnie sekretarza, i na zakończenie mrugnął porozumiewawczo okiem.

Rudy był doskonałym aktorem. Znał ludzi od podszewki. Nie przepadał za ich udomawianiem. Niechętnie zajmował się wychowywaniem sekretarza, który w jego mniemaniu nie przestrzegał tajemnicy i zachowywał się jak pies, a nie jak kot, co zawsze nawozi ziemię przetrawionymi myślami, zakopując je, by na nich coś wyrosło, zamiast roznosić własne odchody po całym więzieniu. Rudy znał wszystkie więzienne sieci informatorów, szpicli i donosicieli. Powodziło im się najlepiej.

W siatce sekretarza królował więzień Pożarski, zwany potocznie kotletem. Karmiono go zawsze mięsem najlepszej jakości, ale też jego informacje były warte złota. Wśród więźniów wyróżniał się też Marudny, ale ten kapował i do sekretarza, i do naczelnika. Obaj o tym wiedzieli i żaden mu tak do końca nie ufał. Marudny zajmował się obsługą sieci kanalizacji więziennej, musiał też organizować transport kubłów odchodów z cel więzienia, co zepchnęło go na samo dno arystokracji kapusi. Na pewno po nowiny z ostatniej chwili sekretarz poleciał do kotleta.

Pożarski to zdolna bestia. Nauczył się kociego języka w mig. Zamiast ogona używa rąk, głównie lewej, ponieważ jest z urodzenia leworęczny. Miał niestety ciężkie przeżycia z powodu swego kalectwa, gdyż tak to widział jego ojciec - musiał używać prawej ręki przy witaniu się, czy nawet jedzeniu zupy. To spowodowało, że lewa ręka wprowadza go natychmiast w stan pozytywny, a ruchy prawej ręki w kompletny amok. Aby zauważyć pierwszą oznakę lekkiej irytacji, wystarczy popatrzeć na mały palec prawej ręki. Potem ruszają w ruch dalsze palce, skacząc po oparciu krzesła, aż w końcu do akcji wkracza lewa ręka, uciszając nadchodzącą burzę jednym gestem wyciągniętej w górę dłoni. To jest wojna domowa. Skutki nieudanej tresury. Katastrofa. Może jednak niekoniecznie? Pożarski miał talent literacki, który rozwinął przy pisaniu donosów. Były one zawsze pisane prawą ręką. Lewą ręką nauczył się Pożarski odczytywać myśli, a także je przekazywać, prawą zaś straszył i bił.

Rudy był kiedyś przyjacielem Pożarskiego, gdyż ów posiadał na początku koci szarm, bystrość i inteligencję, ale niestety też spory ładunek życzliwej agresywności, która mogła się w każdej chwili zatlić i zapalić ogniem dozgonnej nienawiści. Mimo że kiedyś dzielili się kotletami, stali się sobie obcy. Pożarski uważał, że Rudy jest zdrajcą i ją za nią potępiał, choć zdrada jest przecież wysoko ceniona u kapusi. Ale rozwścieczało go, że kot nie dzielił się z nim więcej sekretami. Od momentu, kiedy Rudy zainteresował się aksamitną, czarną kotką, Pożarski postanowił traktować Rudego jak zwariowany PIES. Organizował na kota NAGONKĘ. Rudy nie żywił najmniejszych obaw przed kotletem.

Donosicielom zawsze się wydaje, że to oni kierują rozwojem wypadków, podczas gdy faktycznie każdy z nich jest na smyczy tego, któremu donoszą. Miast studiować poczynania donosicieli, praktyczniej jest szlifować rozeznanie w motywacjach i potrzebach ich panów. A i tak Pożarski miał w swojej nagonce dodatkowy, słaby punkt. Jak się rozpędził, to miast pozostawać w cieniu i sterować stadem jak porządny organizator siatki, zapominał, że sam jest na smyczy i gryzł każdego, co mu się nawinął pod paszczę. Jego rozwścieczony pan tracił nad nim kontrolę i musiał pospiesznie korygować plany, naganiacz gryzł nagonkę, ta mu odpłacała, a ich cel zadzierał wysoko ogon i spacerkiem udawał się w swoją stronę. Pożarski zdawał sobie sprawę z własnej słabości i z tego, że przed gniewem pana chroni go tylko jakość przekazywanych informacji, więc bardzo się w tej materii starał. Za to sekretarz miał przerypane. Kotlet był produktem miczurinowskiej techniki skrzyżowania kota ze wściekłym psem.

Ze względu na jadowitą pianę z jego pyska istnieje zagrożenie, że zarazi wścieklizną sekretarza, i tak już chorego ze strachu.

Właściwie każdy kot ma więcej niż dziewięć żyć, w których ma wiele nazw, w dużym stopniu zależnych od stada, w jakim aktualnie gości. Rudy należał do wielu stad i miał wiele imion. Ponieważ koty są bardzo kosmopolityczno - multijęzyczne, a jednocześnie sprowadzają wszystkie znane im języki do kociego, wiec nie mają trudności z opanowaniem tak trudnych języków, jak C++, sanskryt, marksizm – leninizm czy slang więzienny. Umiejętność porozumiewania się z sekretarzem i jego siatką donosicieli była więc naturalną umiejętnością Rudego.

Jednak Rudy nie aspirował do bycia językoznawcą, choć nim faktycznie był. Bardzo imponował mu styl kota Behamota, czyli umiejętność przeistaczania się w człowieka - na krótką chwilę, najwyżej do 24 godzin, ale jednak. Behamot (miał ksywę Bułgakow), a także Kot Ali imieniem Feliks znali się z Rudym od pokoleń. Próbowali kiedyś wspólnie obalić dowód na istnienie Boga. Czyli samych siebie, ponieważ kot już od praczasów był Bogiem i nim być przestał tylko dla ludzi. A i to nie całkiem. Zagadnienie sprowadzało się do pytania ontologicznego i gastronomicznego: czy kot może zjeść więcej, niż zjadają koty?

Okazało się, że może.

- Nie jest łatwo kontrolować siebie, pomyślał Rudy, a cóż dopiero kierować takim ogromnym stadem ludzi. Kapusta nie ma łatwo. Dociskany jest z i góry, i z dołu. - Rudy był dobrze poinformowany, miał własną siatkę oddanych przyjaciół wśród ludzi: więźniów, cywilistów i administracji, i choć mieszkał na terenie więzienia, to nie był w nim zamknięty. Był wolny. Opuszczał teren więzienia i do niego wracał, kiedy tylko chciał i tylko sobie znanym sposobem. Jako istota publiczna, wręcz symbol więzienny, reprezentował więc wiarę, że WOLNOŚĆ jest możliwa, że jest osiągalna dla każdego, a nie tylko dla posiadaczy kluczy czy przepustek. Co prawda, każdy rozumiał wolność inaczej, i każdy inaczej do niej dążył. Najczęściej kończyło się to wzajemnym przeszkadzaniem, w wyniku którego wszyscy siedzieli w więzieniu.

Rudemu wydawało się, że w ogóle cała historia więziennictwa bazuje na fakcie, że Adama i Ewę wyrzucono z Raju i od tej pory starają się do niego powrócić. Do Raju z Naczelnikiem, prowokatorami, kapusiami i strażnikami. Sieradzkie więzienie nie dysponowało ognistymi mieczami, miało za to jabłoń w ogrodzie oraz broń palną. Nawet w Rajach mamy do czynienia z postępem technologicznym.

1.2 Chłopski rozum o sianiu paniki i liściach kapusty

2010-11-13T13:13:00.012+01:00

w: Rudy 1. Dzień pełen BRAKÓW

Nagły powiew powietrza był ostrzeżeniem. Otworzywszy drzwi bez najmniejszego hałasu, w samym środku gabinetu pojawił się właśnie Kulik... a kto mu dał klucz!? Po co wchodził do gabinetu, skoro myślał, że Kapusty w nim nie ma!? Nie było sensu pytać. Kulik zawsze wygłaszał gładkie, gotowe odpowiedzi, przeważnie takie, które niczego nie wyjaśniały. Kulik skradał się i siał PANIKĘ. Koniec medytacji. Cóż za dzień! Cóż za jego zakończenie! Miękkie tłuszcze, płynące w krwi naczelnika, w mgnieniu oka stały się niezdrowymi, twardymi nawarstwieniami płytek cholesterolu na ściankach jego naczyń wieńcowych. Naczelnik odwrócił się od okna i ścisnął dłoń w pięść. Patrząc intruzowi prosto w oczy, rąbnął z całej siły w blat tak, jakby celował w niewidocznego karalucha na biurku, a potem rozwarł dłoń i teatralnym gestem pokazał mu niewidocznego, rozgniecionego robaka.

Kapusta uważał, że czasem lepiej jest zademonstrować, niż powiedzieć. Słowa bywają przegadane.

Naczelnik był synem tej ziemi. Już jako chłopiec został chłopem, i to dobrym chłopem, i wiedział, jakie są plony z posiewu PANIKI. Ale jak chłop nie wyglądał. Z przyjemnością podziwiał w lustrze szczupłego, dosyć wysokiego bruneta o bladych policzkach i gęstych, falistych włosach, uczesanych we fryzurę nieco zbyt długą, jak na panujące obyczaje. Kobiety najbardziej doceniały jego pięknie ukształtowane, zmysłowe usta, długie palce pianisty i sarnie, okrojone ciemnymi rzęsami oczy, z których wyzierała dusza poety. W jakiś mętny sposób naczelnik czuł, że aura poety mu sprzyja, przydając charakteru, siły i sprawczej potencji. Co prawda, w całym życiu nie napisał ani jednego wiersza, nawet w wieku, kiedy chłopcy to zwykle czynią, ale w duszę poety uwierzył tak dalece, że na spotkaniach towarzyskich przynajmniej raz stawał przy oknie, by zapatrzyć się w księżyc i gwiazdy, a wschody i zachody słońca kontemplował także i wtedy, gdy nikt tego nie widział. Co ciekawe, zawsze przy takich okazjach myślało mu się kapitalikami. Wygląd sprzyjał mu również w kontaktach z mężczyznami. Kiedy trzaskał pięścią w biurko, wrzeszczał lub zjadliwym szeptem wypowiadał Bardzo Brzydkie Obietnice, albo, co gorsza, je realizował, zaznawali wstrząsu dwakroć większego, niż gdyby usłyszeli je lub doświadczyli od kogoś o wyglądzie pitekantropa.

Za to Kulik był inteligentem, który wyglądał jak inteligent: przygarbiony okularnik z rzadkimi włosami nieokreślonego koloru, zaczesanymi do tyłu i w bok, aby zamaskować łysinę. Ukończył przedwojenne szkoły, ale nie nabrał ludowej prostoty obecnych władz. Powtarzał wszystkie nowe słowa jak papuga, bez zaangażowania, a Kapustę traktował bez przysługującego mu szacunku. Został sekretarzem w wyniku kompromisu, gdyż w powszechnej opinii najmniej się na sekretarza nadawał, więc nie umiałaby wykorzystać okazji do szkodzenia otoczeniu, jakie się na takim stanowisku przytrafiały.

Kulik uważał inaczej, ale pilnował się, by w niczym się nie zdradzić, a naczelnika Kapustę denerwował już sam jego widok, gdyż codziennie musiał patrzeć, jak Kulik się trzęsie.

To był BRAK. DUŻY BRAK. Brak ZAUFANIA. Czasy PANÓW definitywnie się skończyły, teraz rządził LUD. Kapusta wierzył jedynie w siebie i ufał sobie bezgranicznie, a to wzbudzało powszechne, bezgraniczne zaufanie do Kapusty. Tak przynajmniej powinno być, uważał Kapusta. Zaufanie LUDU jest dla mnie przeznaczone. Nikt nie będzie mówił w moim ukochanym więzieniu, że rządzą KAPUŚCIANE GŁĄBY. Prawidłowe myślenie. Cogito incognito. Myślimy wszyscy to samo. Jedna myśl nami kieruje.... albo oficer prowadzący, czyli ja! - Naczelnik miał własną siatkę informatorów, niezależną od siatki Kulika, i wiedział, że – wcześniej czy później – jego Pajęczyna zadrga panicznymi podrygami wroga ludu. Poza tym kapusta jest jak LUD. Składa się z kolektywu ściśle z sobą połączonych i przylegających do siebie, zjednoczonych jednym celem liści.

Naczelnik kochał kapustę we wszystkich postaciach i może czasami przesadzał w chwaleniu jej zalet, kazał nawet rozbudować silosy, ogromne betonowe kadzie, gdzie kiszono poszatkowane głowy: co najmniej 3 głowy kapusty na głowę więźnia. To był PLAN na rok 1948. I będzie on wykonany wbrew obcym czy rodzimym karaluchom. Więzienie miało ważną w tym roku funkcję: szycie nowych mundurów dla armii. To sprawa główna. Wymagająca zastanowienia. Ile metrów tkaniny wypada dokładnie na mundur żołnierza? Ile mundurów będzie posiadało BRAKI? Kto za to odpowie? Ludowa armia składa się z jednostek, ale mimo to na defiladzie cały oddział musi mieć ściśle dopasowany do każdego uniform i wzbudzać podziw widzów. Czy takie Kuliki to rozumieją? Ten sekretarz to chyba potencjalny wróg, który sieje, podgryza, mąci i podkopuje obronność kraju... RWD. To jedno z tych nowych słów, które znaczy Ratuj Własną Dupę. To też jest składową PLANU. Trzeba być przygotowanym na wszystko. Na sabotaż, kradzież, wrogą działalność elementów, zarówno wśród kadry strażników, kolektywu więźniów, jak i zatrudnionych w więzieniu cywilistów. Tak ich nazywano, cywilistami, choć nie mieli nic wspólnego z prawem.

1.1 Naczelnik Kapusta ocenia miniony dzień

2010-11-08T15:50:00.001+01:00

w: Rudy 1. Dzień pełen BRAKÓW

Słońce zachodziło za budynek więziennej administracji, ujmując jego dach w klamrę złocistej aureoli. Kapusta otworzył okno i odetchnął. Dzień był męczący. Z samego rana zaczęły się kłopoty: pojawił się BRAK. BRAK CZUJNOŚCI. Od zakończenia wojny język polski ulegał zmianom. Jak GRZYBY po deszczu powstawały nowe kombinacje liter, zazwyczaj czterech, a właściwe zrozumienie ich znaczenia wymagało długich konferencji. Zaokienny pejzaż odsłaniał doskonałą całkowitość więziennego kompleksu: obiekty z celami, magazyny, warsztaty, posterunki wartownicze, spacerniak, dziedziniec, ogród więzienny, wszystko spięte czerwoną dachówką oraz perfekcyjnym, wysokim murem z gniazdami strażniczymi i wielką, metalową bramą. Naczelnik przyglądał się kolejnym elementom krajobrazu, jak zwykle na próżno szukając w nich niedostatków. Wszystko nienagannie pasowało do siebie nawzajem, a jednak, gdyby miał jednym słowem podsumować swoje władztwo, użyłby wyrazu BRAK.

Taka jest istota władzy, myślał Kapusta. Władza to niezwykłe odkrycie, wywołujące wspaniałe uczucia, jakich nie da się zastąpić niczym innym, ale jest także pragnieniem, które nie interesuje się powtarzaniem. Ono chce więcej. Chce większej intensywności, więcej znaczenia, szybszego rozwoju. Kiedy uchwycisz władzę, naturalnie chcesz więcej. Kot głodny, kot poluje, zjada mysz, a potem śpi z pełnym brzuchem. Ale WŁADZA to pragnienie, co krąży dookoła, powtarzając wciąż ten sam wzór od nowa i nowa, bez możliwości nasycenia i odpoczynku. To pożądanie, co mnoży metafory, alegorie, chwyty retoryczne i neologizmy łudząc się, że ich narastająca ilość przybliża zadośćuczynienie: epokę PANOWANIA, która już żadnych lingwistycznych podpór nie potrzebuje. Jeśli ten obraz przywodzi ci na myśl psa goniącego własny ogon albo człowieka goniącego w piętkę, to znaczy, że znajdujesz się po niewłaściwej stronie władzy. Jesteś jej WROGIEM, a także osobistym wrogiem Kapusty – gdyż to on sprawuje władzę.

Pułkownik Bezpieczeństwa brzmi doskonale. Ale dla Kapusty to też był BRAK.

Brak generalskich epoletów.

Naczelnika nudziły konferencje o subtelnościach odróżniających sprawowanie władzy od panowania, choć je rozumiał i w rutynie zajęć dążył do osiągnięcia ich dialektycznej syntezy. Był praktykiem. Pożądał władzy równie intensywnie, co kobiet. A może bardziej? Magia pragnienia związana jest ze świeżością życia, właśnie dlatego, że ciągle się odnawia. Metaforyka niespełnialnego zaspokojenia może z miejsca, w którym jesteś, wskazywać miejsce, w którym chcesz być. Może być pożyteczną wskazówką, jak przyłożyć się do UTRWALANIA WŁADZY, aby stała się PANOWANIEM. Jeszcze nadejdzie epoka pięknej polszczyzny, choć tymczasem trzeba sprostać ogromowi zadań, a zmierzenie się z ciemnością, zanim zawita do niej światło, wymaga biegłości, gotowości, cierpliwości i zdecydowania.

Naczelnik odczuwał dumę ze swojego nazwiska.

- K A P U S T A. To Ja! - wypowiedział powoli, smakując każdą literę z osobna, obserwując Sieradzkie Więzienie. Za zakratowanymi oknami budynków powoli zanikały głosy więźniów i strażników. Ostatnie promienie oświetliły graniczną przestrzeń zwieńczoną murem, za którym jest wolność. A wrogów wolności należy zamykać, aby nie spowodowali nowej WOJNY. Tej z atomowymi GRZYBAMI.

- BRAK. To BIJE w OCZY – pomyślał Kapusta.

Naczelnik Kapusta często myślał drukowanymi literami, a jego podwładni bezbłędnie rozpoznawali, kiedy nimi mówił. Naturalnie starali się go naśladować, ale ich wielkie litery nigdy nie osiągały rozmiarów liter naczelnika, albo z wielkiej litery wymawiali słowa, którym należały się litery małe lub szeptana, wywrotowa kursywa. Wszystko im się myliło. Dlatego to on zrobił w więziennictwie karierę, został naczelnikiem i mógł im rozkazywać, a nie na odwrót. Najgorsi byli ci, co mówili kapitalikami, a myśleli literami małymi, albo odwrotnie. Musieli równocześnie myśleć, o czym myślą i myśleć, o czym mówią, i dlatego taką sytuację nazywano „podwójnym myśleniem”. W arytmetyce podwojenie oznacza więcej, podwojona liczba dwa daje cztery, a w podwójnym myśleniu wcale nie ma więcej myślenia: czasem podwójne myślenie daje mniej, a nie więcej, a czasem przynosi zero lub wręcz liczby ujemne. Wynika z tego, że ów, co wymyślił podwójne myślenie, był na bakier z Euklidesem.

Kapusta szczycił się swoją prostolinijnością: zawsze jeden i tylko jeden naczelnik Kapusta znajdował się między punktami A i B, rozciągnięty między nimi po drodze najkrótszej z możliwych, co gwarantowało, że jest linią prostą. Bo choć obowiązywała opinia, że chodzi o odcinek, nie linię, i że poza punktami A i B nie ma nic, to naczelnik lubił myśleć, że jednak coś tam jest. Nicość także jest Czymś, powiadał tajemniczo kobietom, a one to brały za improwizację poetycką. Ale w gruncie rzeczy kwestia obszarów zlokalizowanych poza punktami A i B nie była istotna. Naczelnik po prostu lubił ludzi do niego równoległych, a od myślenia o podwójnym myśleniu zawsze bolała go głowa. BRAK wiązał się ściśle z NIEDOBOREM, choć nie zawsze, uważał naczelnik. Niekiedy oznaczał wręcz nadmiar, jak na przykład wtedy, gdy produkowano nóż z drugim ostrzem zamiast trzonka. Ale dzisiaj chodziło o BRAK w tym pierwszym znaczeniu, a nawet bardziej, bo szło nie o NIEDOBÓR, a PUSTKĘ. Pustkę w magazynie, który w sprawozdaniach bynajmniej nie był pusty. Rano poinformował go o niej rozdygotany sekretarz egzekutywy Kulik, wcześniej dzieląc się tą wiedzą z każdym, kogo po drodze spotkał. W więzieniu huczało od informacji wymawianych kursywą, co sprawowania WŁADZY bynajmniej nie ułatwiało.

Obecność innych ludzi oznajmiały dźwięki. Obecność Kulika wiązała się z przeciągami, w każdym sensie tego słowa.

Wybór Napieralskiego

2010-06-22T17:25:00.002+02:00

Nie daje mi spokoju pewien, kiedyś ujrzany obraz. Wracałam do domu około trzeciej nad ranem. Cicho, spokojnie.... Raptem zauważyłam człowieka leżącego na ławeczce pod wiatą przystanku autobusowego. Pomyślałam, najprawdopodobniej pijak, ale może też ktoś zasłabł? Sprawdzę! W trampkach poruszam się bezszelestnie. Wystawiłam głowę za szklaną taflę wiaty i zobaczyłam go wyraźnie. Chudy. Nic przy nim nie stało. Głowę miał przykrytą kusą kurtką, bliżej mnie chude nogi owinięte papierem, na to sprytnie przymocowane worki foliowe. Sterczące, gołe, dziobate kostki. Pomyślałam zbuntowana, przecież mógłby znaleźć w śmietnikach buty. Ludzie czasem wyrzucają buty, całkiem dobre buty. Sama czasem wyrzucam buty. Nikt nie musi chodzić w workach foliowych, w gazetach, bez butów. Dopiero po chwili dostrzegłam rękę poruszającą się w spodniach. Nie musiał ich rozpinać, tak był chudy. Kurtkę miał na głowie, a rękę i spodnie na wierzchu. To jednak nie wyglądało na onanizowanie się rozumiane jako dążenie do szczytu rozkoszy. Po prostu leżał bezwładnie, niemal jak trup z kurtką na głowie, i niemrawo głaskał swego penisa.

Odrzucił nie tylko ludzkość, ale także jej śmietniki. Ten obraz nie daje mi spokoju. Nie dlatego nawet, że mogłabym wtedy coś zrobić, zadzwonić gdzieś, a uciekłam. Sam obraz. Cichutko, spokojnie... Mysz piszczy tylko raz, z przerażenia, gdy złapie ją kot. Potem kot zanosi ją do swego legowiska, puszcza, a ona nie ucieka, patrzy cichutko i czeka na swój koniec. Nawet się nie kurczy ze strachu, tylko patrzy. Podobnie postrzelona sarna czeka cichutko i spokojnie na myśliwego, by ją dobił. W tej krótkiej chwili zwierzęta funkcjonują w stanie zawieszenia, poza życiem i jego normalnymi odruchami. On wyglądał jak umierające, sparaliżowane przerażeniem zwierzę. Co go tak przeraziło w świecie? - pomyślałam.

Seks, pomyślałam dalej, może być jak mruczenie kota. Niewiele osób wie, że kot mruczy także wtedy, gdy bardzo cierpi. Mruczenie wyzwala endorfiny i zmniejsza ból. Przyjemność w sytuacji granicznej wspomaga przetrwanie... ach, więc to tak zachowywali się muzułmanie w obozach koncentracyjnych... To wszystko przemknęło mi przez głowę w ułamku sekundy. Uciekłam.

Nie jest łatwo o solidarność społeczną z kimś takim, prawda?

* * *

Największym sukcesem kandydata lewicy jest nie sam wynik, choć niewątpliwie znakomity, lecz to, że na ów wynik znacząco złożyły się głosy ludzi młodych. Tak powiadają sondażownie. Wielka to odmiana po lewicy Olejniczaka i Kwaśniewskiego. Dotychczasowy „żelazny” elektorat SLD przeżył swe młode lata w PRL i choć zdyscyplinowany i gotowy zaakceptować każdą programową woltę swego przywództwa, to coraz mniej chciało mu się głosować - aż przed ich partią pojawiło się widmo niebytu. Bo rzeczywiście, po cóż głosować na pseudoliberalną kopię, skoro większy, wyrazistszy i nie obciążony przeszłością oryginał ma się dobrze? Kiedy Napieralski przejmował schedę po Olejniczaku napisaliśmy, że szansą jego partii na przeżycie są – mówiąc skrótowo - związki zawodowe, a także przezwyciężenie PZPR-owskiej przeszłości. To pierwsze Napieralski robi, i to właśnie dało mu tak znakomity rezultat. To drugie jeszcze przed Napieralskim.

Wszyscy jesteśmy obywatelami politycznej agory, ale kiedy jedni zajęci są poszukiwaniem portrecistów i piewców, innym przyziemne zajęcia uniemożliwiają choćby zapoznanie się ze zdjęciem garnituru od Armaniego, a jeszcze inni myślą tylko o sprzątaniu po powodzi. Agora jest jedna, ale tworzą się na niej różne języki i różne sfery komunikacji, tylko czasami krzyżujące się ze sobą. A są jeszcze i tacy, jak ów człowiek pod wiatą. Pojęcie solidaryzmu społecznego wcale nie oznacza, że powstanie język wspólny dla wszystkich, to zaledwie postulat, by czynić starania, imperatyw zależny od woli.

Podkreślana w mediach izolacja polityczna PiS jest faktycznie tylko słabym refleksem sytuacji SLD po 1989 roku. Postpezetpeerowska lewica budzi zażenowanie. Dzięki swym wyborcom są obywatelami politycznej agory, ale obywatelami drugiej kategorii. Ekipą, z którą bywa się na tych samych imprezach lub robi się interesy, ale nie zasiada do wspólnego stołu. W obrębie lewicującego środowiska też wytworzył się rodzaj kultury „gradacji nieczystości” - pisaliśmy onegdaj o gorszącym wydarzeniu, jak to Jerzy Urban z uprzejmości podwiózł Monikę Olejnik, ktoś ją w aucie Urbana zauważył, więc ona powiedziała „w towarzystwie”, że żałuje, że do urbanowego auta wsiadła. Tak w ramach wdzięczności za bezinteresowny gest. To jest jedna z przyczyn, dla których do chwili obecnej SLD nie udało się przyciągnąć znaczących postaci z lewicy posolidarnościowej. Nawet nie o przeszłość czy lustrowanie idzie, a o poczucie rozwiniętej, obyczajowej dziwności. Człowiek w zetknięciu z kulturą „nietykalnych” czuje się nieswojo i nic na to nie może poradzić.

Ale też człowiek, póki nie znajdzie się pod wiatą, w pozycji „nietykalnego” czuje się upokorzony i stara się z niej wywikłać. Lewica Olejniczaka i Kwaśniewskiego radziła sobie za pomocą handlowania głosami. Za chwilową ulgę, za chwilowe poczucie równości w obrębie niematerialnej agory – głos. A bogacz z byłego PZPR – dotacja lub stawianie obiadów. Albo „realizm polityczny” sprowadzający się do prostego rachunku stołków należnych za głosy oddane za dowolną ustawą czy atakowanie cudzego wroga. Psychologiczne sado- maso, częściowo wynikające z błędu założycielskiego, popełnionego przy Okrągłym Stole, częściowo może z upodobań przywódców, co owocowało, że obserwując to środowisko przez całe lata, czasem się zastanawiałam, czy przypadkiem nie są już ludźmi spod wiaty...

* * *

Napieralski poprowadził SLD z powrotem ku lewicowości i otrzymał za to sowitą nagrodę, zapewnioną – jak powiadają sondażownie – w znaczącym stopniu głosami młodych ludzi. SLD się zmienia. Błądzą ci z ekspertów, którzy na gorąco analizowali, że „SLD odzyskuje żelazny elektorat”, gdyż jest to już całkiem inny elektorat. Na przykład, czy młodzi wyborcy Napieralskiego rzeczywiście boją się IV RP i lustracji? Na ile skuteczna jest taktyka straszenia lewicującej młodzieży, że PiS, o ile wygra, będzie zainteresowany sprawdzaniem, co robili w pieluchy? Pewne strachy pozostają przypisane tylko do pewnych pokoleń. Zwrot ku solidaryzmowi społecznemu oznacza dla formacji lewicowej, że przeżyje, ale też, że – odrzucając jego konserwatyzm - musi ułożyć się między innymi z Jarosławem Kaczyńskim, gdyż pojęcie społecznego solidaryzmu w najnowszej historii Polski jest nierozłącznie (choć nie tylko) związane z braćmi Kaczyńskimi; musi się też ułożyć z IV RP, gdyż ona – to także społeczna solidarność, bez której lewicy po prostu nie ma. Z numerkiem czy bez, Polska po 1989 roku jest krajem głębokiej transformacji ustrojowej, politycznej i gospodarczej i owa transformacja musi się wreszcie skończyć, a Polska ustabilizować w jakiejś postaci. Jaka to ma być postać? Czy wspólnotowość ograniczy się do wspólnej, niedzielnej wizyty w kościele, czy też obejmie również dbałość o powszechność publicznego dobra – szpitali szkół, ubezpieczeń, praw pracowniczych, mediów? SLD nie ucieknie przed pytaniem o IV RP i moment, w którym transformacja się wreszcie skończy. W jakim wtedy będziemy żyć kraju?

Wspólnotowość PiS wynika z ich katolicyzmu. A co jest taką światopoglądową więzią dla polskiej lewicy? Co zostaje z in vitro bez wspólnoty? Hodowanie ludzi przez bogatych? Co zostaje z praw kobiet bez wspólnoty? Prawo luksusowch dziwek do abortcji na żądanie? W pierwszych latach po transformacji na gospodarczej prawicy odbyła się fascynująca dyskusja o przyszłości Polski, w trakcie której jeden z tygodników „Wprost” bił w oczy okładką z ogromnym napisem „Gospodarka, głupcze!” Dzisiaj to samo musi sobie powiedzieć lewica. Lewica Olejniczaka i Kwaśniewskiego konstruowała swe polityczne sojusze niemal całkowicie pomijając fakt, że materialna organizacja życia społecznego jednak w dużym stopniu determinuje ludzkie losy. Co zostanie z mediów po likwidacji mediów publicznych? Korporacyjny rząd kieszeni i dusz? Może więc jednak warto oprzeć się propagandzie uprawianej w prywatnych mediach i zastanowić nad użytecznością wartości republikańskich dla lewicy? Uczyć się od PiS?

Tak wygląda pierwszy krok Napieralskiego, skrótowo opisany jako opcja związkowa, w odróżnieniu od liberalnej Kwaśniewskiego i Olejniczaka. Krok ten da się wykonać we własnym towarzystwie, ale krok drugi – przezwyciężanie PZPRowskiej przeszłości – musi być wykonany w relacji ze światem, w tym w interakcji z osobami ze środowisk posolidarnościowych. Jeszcze nikomu się tego nie udało zrobić, ale Napieralski rozpoczyna teraz grę o wysoką stawkę. Może zostać ojcem – założycielem nowoczesnej formacji lewicowej w Polsce.

* * *
Nie zakończono liczenia głosów, a już rozpoczęło się kuszenie lewicy. Napieralski może zostać wicepremierem w rządzie Donalda Tuska. Ale tak naprawdę PO nie ma nic do zaoferowania lewicy poza kontynuacją egzotycznego bycia na scenie wzorem Kwaśniewskiego i Olejniczaka, na identycznych warunkach oraz identycznym kosztem ich własnej partii, ale na niższych pozycjach w państwie. Nawet ewentualna zasłona dymna dla tej transakcji handlowej nie może być zanadto szczelna, gdyż nadto jawna rezygnacja PO z własnego, liberalnego programu odbyłaby się kosztem elektoratu PO. W rozważaniach strategicznych warto czasem oderwać się od bezpośrednich targów i spojrzeć od strony kultury politycznej, uruchamiając intuicję. Tak, jak kultura polityczna skutecznie zapobiegła przez dwa dziesięciolecia wyjściu SLD poza PZPRowski skansen, tak i tutaj można spodziewać się, gdzie nie urosną owoce. Oto niedziela dwudziestego czerwca, zbliża się dwudziesta, zbierają się sztaby wyborcze, by zapoznać się z pierwszymi wynikami. W obszernych lokalach PiS i SLD tłumy, wielkie ekrany. Za to ze sztabu PO relacjonuje dziennikarz radia RFM FM, że pomieszczenie strojne, choć niewielkie, że jest już tylu dziennikarzy, że nie wszyscy sztabowcy Komorowskiego się w nim zmieszczą, że ekran niewielki i umieszczony niemal na zapleczu. „PO postawiło na stylowość” - skonstatował. „Stylowy” - oto nowy antonim do wyrazu egalitaryzm. Pytanie, czy Napieralski i jego wyborcy oddadzą na niego głos, kosztem własnej partii, za to zgodnie z własną, dwudziestoletnią tradycją? Jeszcze niedawno PO nazywała Napieralskiego „politycznym handlarzem” a dzisiaj spodziewa się, że ubije z nim – i jego wyborcami - interes.

W okrągłym stole dotyczącym służby zdrowia nie ma etatów, za to jest godność. Wyjście z kryteriów kultury „nietykalnych”. Lewica nie jest „stylowym” salonem, w którym niewiele osób się mieści, nawet spośród tych, co pracowali na rzecz jego właściciela. To nie są wybory parlamentarne, tylko prezydenckie. Nie chodzi o dyskusje nad całościowym programem partyjnym, lecz o to, że liberalny prezydent Komorowski byłby raczej poparł liberalne reformy służby zdrowia własnej partii czy likwidację telewizji publicznej, a Jarosław Kaczyński stuprocentowo zawetuje. Pozbawieni godności mogą i oczywiście biorą udział w grach politycznych na całym świecie, ale nie w pierwszej lidze, bo ta jest zarezerwowana dla graczy, którzy szanują sami siebie. Mysz, przerażona własną przeszłością, wyjdzie spod wiaty lub zginie. Oto rzeczywisty wybór Napieralskiego: doraźny dostatek i etaty dla szczytów partyjnego aparatu, ale w kurtce na politycznej głowie i ręką w politycznych spodniach, albo godność wynikająca z zajmowania swego miejsca w świecie, choć czasem można w nim zmoknąć, bo się nie przebywa pod wiatą.

Treść listu gen. Petelickiego do premiera Tuska

2010-04-22T16:30:00.001+02:00

List wysłany przez gen. Sławomira Petelickiego do premiera Donalda Tuska w związku z katastrofą Tu-154M w Smoleńsku.

LIST OTWARTY
DO PREMIERA DONALDA TUSKA

Panie Premierze!

Zakończyła się Żałoba Narodowa po największej Tragedii w historii powojennej Polski. W wyniku karygodnych zaniedbań, niekompetencji i arogancji staliśmy się jedynym na świecie krajem, który w jednym momencie stracił całe Dowództwo Wojska, ze Zwierzchnikiem Sił Zbrojnych Prezydentem Rzeczpospolitej Polskiej na czele. Apeluję do Pana o podjęcie radykalnych kroków mających na celu ratowanie Polskich Sił Zbrojnych i systemu antykryzysowego Państwa.

W trybie pilnym należy:

1. Rozwiązać Wojskową Prokuraturę i powierzyć prowadzone przez nią sprawy Prokuraturze Cywilnej. Będzie to zgodne z wcześniejszymi wnioskami Prawa i Sprawiedliwości popartymi przez Platformę Obywatelską, których orędownikami byli między innymi Świętej Pamięci Poseł Zbigniew Wassermann i Generał Franciszek Gągor.

2. Ustanowić pełnomocnika Rządu d/s ratowania naszych Sił Zbrojnych i powołać na to stanowisko generała dywizji Waldemara Skrzypczaka (byłego dowódcę Wojsk Lądowych, który miał odwagę głośno mówić o zaniedbaniach w MON), cieszącego się ogromnym autorytetem w Wojsku Polskim.

3. Odwołać Ministra Obrony Narodowej i do czasu wybrania Prezydenta powierzyć kierowanie Resortem przewodniczącemu Ko-misji Obrony Senatu Maciejowi Grubskiemu z Platformy Obywatelskiej, który broniąc żołnierzy z Nangar Khel wykazał się zaangażowaniem i dobrą znajomością problematyki wojskowej. Ministerstwem Obrony może skutecznie kierować tylko osoba nie związana z panującymi tam od lat „betonowymi układami".

4. Przywrócić na stanowisko Szefa Rządowego Centrum Antykryzysowego doktora Przemysława Gułę.

Ponad rok temu w obecności byłego wiceprezesa Narodowego Banku Polskiego, profesora Krzysztofa Rybińskiego, przekazałem ministrowi Michałowi Boniemu notatkę na temat karygodnych zaniedbań w Ministerstwie Obrony Narodowej. Zdecydowałem się na to, gdyż Bogdan Klich wysłuchiwał moich rad popartych ekspertyzami specjalistów polskich i amerykańskich, a następnie postępował wbrew logice!

Wszyscy Polacy widzieli tragiczną katastrofę wojskowego samo-lotu CASA C-295M, w której zginęło dwudziestu znakomitych lotników. Tłumaczyłem Ministrowi Klichowi, dlaczego tak się stało, prezentując mu procedury NATO. Minister zapewniał, że wyciągnie z tego wnioski. Nie wyciągnął! Nastąpiła katastrofa wojskowego samolotu BRYZA, w której zginęła cała załoga. Była jeszcze katastrofa wojskowego śmigłowca Mi-24. Pytałem publicznie B. Klicha, ilu jeszcze dzielnych żołnierzy musi zginąć, żeby zaczął konieczne reformy w Wojsku? W sierpniu 2009 roku bohaterską śmiercią zginał kapitan Daniel Ambroziński, którego patrol w Afganistanie Talibowie ostrzeliwali przez sześć godzin, a nasze Lotnictwo nie mogło tam dole-cieć, bo miało za słabe silniki (MI24). Co więcej, jak już doleciało – było nieuzbrojone (Mi-17). Minister Klich zapewniał wtedy publicznie, że w trybie nadzwyczajnym dostarczy do Afganistanu odpowiedni sprzęt. Nie zrealizował tych obietnic, za to wodował uroczyście kadłub Korwety Gawron (który kosztował ponad mi-liard sto milionów złotych), komunikując zdumionym uczestnikom uroczystości, że na tym kończy się program budowy tak potrzebnego Marynarce Wojennej okrętu, gdyż nie ma środków na jego dokończenie.

W ubiegłym roku Bogdan Klich mówił, że robi coś, co nikomu dotąd się nie udało – leasinguje od LOT-u nowoczesne samoloty dla VIP, w miejsce awaryjnego sprzętu z poprzedniej epoki. Teraz twierdzi, że to się nie udało, bo przeszkadzali posłowie.

Gdy Bogdan Klich leciał dwukrotnie do Afganistanu, w niepotrzebną PR-owską podróż, wyleasingował dla siebie Boeinga Rumuńskich Linii Lotniczych za 150 tys. zł. Dodać należy, że za boeingiem leciał wojskowy samolot CASA, który dla Ministra Klicha była za mało wygodny. Dlaczego Minister Obrony Narodowej nie zdecydował się na leasing nowoczesnego samolotu dla tak ważnej delegacji państwowej, do składu której zatwierdził podsekretarza stanu w MON, szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i dowódców wszystkich rodzajów wojsk. Jak można było umieścić kluczowe dla bezpieczeństwa Państwa osoby w jednym samolocie z poprzedniej epoki i wysłać ten samolot w czasie mgły na polowe lotnisko, bez wyznaczenia z góry zapasowego wariantu lądowania i scenariusza pozwalającego na przesuniecie terminu uroczystości.

Tłumaczyłem B. Klichowi kilkakrotnie, co to jest nowoczesne zarządzanie ryzykiem, którego od 1990 roku uczyli nas Amerykanie. Przekonywałem, że nowoczesne samoloty pasażerskie są niezbędne nie tylko do przewozu VIP, ale dla ratowania Obywateli Polskich, gdy znajdą się na zagrożonych terenach. Teraz Minister Obrony twierdzi, że nie było pieniędzy na te samoloty, a jednocześnie wydawał dużo więcej na sprzęt, który okazał się nieprzydatny, że wspomnę tylko bezzałogowe Orbitery za 110 mln USD.

W maju 2009 roku Sejm RP powołał podkomisję do zbadania za-niedbań w Lotnictwie Wojskowym RP. Jej ekspert, znakomity pilot Major Arkadiusz Szczęsny napisał: „ Świadome narażanie przez MON naszych Żołnierzy na niebezpieczeństwo utraty życia jest niedopuszczalnym łamaniem prawa"!

Gdy Major Szczęsny poprosił podkomisję o przekazanie sprawy Prokuraturze, został odwołany z funkcji eksperta.
Jeden z najdzielniejszych komandosów GROMU, ranny w walce z terrorystami i odznaczony Krzyżem Zasługi za dzielność, napi-sał do mnie po katastrofie: „Czymże jest narażenie bezpieczeństwa Państwa, jak nie sabotażem. A kto tego nie rozumie, popełnia grzech zdrady!".

Reakcja Ministra Obrony Narodowej na tragiczną katastrofę, polegająca na chwaleniu się wzorowymi procedurami w Wojsku, którymi może on się podzielić z innymi resortami, wywołała zapytania ze strony moich wojskowych kolegów ze Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, którzy nie zrozumieli o co ministrowi chodzi.

Mijają się z prawdą zapewnienia, że w Wojsku jest wszystko w porządku bo zastępcy płynnie przejęli dowodzenie. Podobnie jest w Centrum Antykryzysowym Rządu. W nawale obowiązków mógł Pan nie zauważyć, że po odwołaniu doktora Przemysława Guły ze stanowiska Szefa Rządowego Centrum Antykryzysowego, na znak protestu odeszło dziesięciu najlepszych specjalistów od zarządzania Państwem w sytuacjach nadzwyczajnych.

Jestem Panu bardzo wdzięczny, za uratowanie Narodowej Jednostki Operacji Specjalnych GROM, która przez trzy miesiące pozostawała bez dowódcy i miała być „wdeptana w ziemię" przez „MON-owski beton”. Proszę, aby postąpił Pan podobnie w obec-nej tragicznej sytuacji Lotnictwa Wojskowego, Marynarki Wojennej i Wojsk Lądowych.

Sugerowane na początku listu rozwiązania inicjujące niezbędne reformy konsultowałem z wybitnymi polskimi i amerykańskimi specjalistami od zarządzania ryzykiem i ochrony infrastruktury krytycznej Państwa.
Jestem Naszą Tragedią tak przybity, że mimo licznych zaproszeń, nie będę na razie występował w mediach. Życzę, żeby nie zmarnował Pan Premier szansy zbudowania na wzór GROMU nowoczesnego Polskiego Wojska i systemu antykryzysowego Naszego Kraju.

Czołem,

generał Sławomir Petelicki
Warszawa 19 kwietnia 2010

Do wiadomości:
Posłowie i Senatorowie RP

Popędliwi bogowie

2010-04-06T17:23:00.000+02:00

Kot przyjmuje, że to, co dzieje się między nim a światem nieożywionym, ma ten sam charakter, co jego stosunki ze światem ożywionym - światem osób: pieści czule ulubione przedmioty, jakby były matką lub własnym potomstwem, prycha na drzwi, które go przytrzasnęły. Jeśli obdarza pieszczotami przedmiot, to dlatego, że w jego mniemaniu przedmiot ten - podobnie jak on sam - lubi, aby go pieścić, a jeśli karze prychaniem drzwi, to dlatego, że przekonany jest, że drzwi zatrzasnęły się umyślnie, z zamiarem sprawienia mu bólu. Kot patrzy na ulubionego człowieka i ociera się o nogę krzesła gdyż wierzy, że noga krzesła jest częścią tego człowieka, a skoro człowiek chce być pieszczony, to noga od krzesła też, gdyż jest człowieka przedłużeniem.

Kot doskonale odróżnia świat realny od wyobrażonego, jaki sobie wymyślił na potrzeby zabawy, ale jest jak małe dziecko, któremu rodzice i nauczyciele mówią, że przedmiot sam z siebie nic nie czuje i nic nie czyni, a ono udaje, że im wierzy, albo z chęci przypodobania się, albo z obawy, że zostanie wyśmiane - jednak w głębi duszy wie lepiej. Kiedy małe dziecko spotyka się z racjonalnymi pouczeniami i impulsami otoczenia zagrzebuje swoją "prawdziwą wiedzę" w jeszcze głębszych pokładach duszy, gdzie racjonalność ich nie sięga. Tak też jest z kotem. Doświadczenie - poprzez odwzajemnienie - uczy go, że człowiek będzie prawdziwie usatysfakcjonowany dopiero wtedy, gdy kot otrze się o jego nogi i ręce, ale i tak wie lepiej. Okaże mu czułość pieszcząc ogonem dowolny przedmiot, co każdy inny kot natychmiast nie tylko rozumie, ale i odczuwa, i odpowiada podobną pieszczotą, a człowiek nie odczuje, nie zawsze nawet dostrzeże, cóż tu mówić o odwzajemnianiu. Dla kota człowiek jest istotą tak wielce egocentryczną, że niemal autystyczną. Brak reakcji w przypadku innego kota byłby sygnałem wrogości, ale kontaktując się z człowiekiem metodą prób i błędów kot uczy się, a raczej tworzy zupełnie nowy język, w procesie analogicznym do tego, w jakim zdrowi ludzie próbują osiągnąć porozumienie z autystami: oto kot podchodzi do człowieka i puka łapką w nadziei, że choć na chwilę przebije się do ludzkiego umysłu, zamkniętego we własnym świecie. Robi coś, czego nigdy by nie robił wobec innego kota, coś, czego zresztą inny kot by zresztą w ogóle nie zrozumiał. Na tej samej zasadzie rodzice autystycznego dziecka układają przed nim karty do gry w określonej kolejności, w nadziei na jakąś reakcję.

Dla kota słońce jest ożywione, bo świeci, a świeci, bo tak chce. Kamień jest ożywiony, bo może się poruszać, jak wówczas, gdy toczy się z góry na dół, na przykład po zboczu pagórka. Strumień jest ożywiony i obdarzony wolą, bo woda w nim płynie. Bieganie za sznurkiem jest tak samo interesujące, jak polowanie na mysz. W słońcu, kamieniu, wodzie i sznurku przebywa duch - podobny do kociego, toteż czuje on i działa jak kot.

W odczuciu kota nie ma wyraźnej i ostrej granicy między tym, co ożywione, a tym, co nieożywione; wszystko, co istnieje, jest podobne do nas samych. Jeśli nie pojmujemy tego, co kamienie, drzewa i zwierzęta mają nam do powiedzenia, to dlatego, że nie jesteśmy z nimi dostatecznie zestrojeni. Kotu, który próbuje rozumieć świat, wydaje się rzeczą całkowicie uzasadnioną, by od obiektów budzących zainteresowanie oczekiwać odpowiedzi. A ponieważ kot jest egocentryczny, spodziewa się, że świat powie mu coś o tym, co dla niego, dla kota, jest nadzwyczaj ważne. Kot jest przekonany, że świat składa się z istot, które go rozumieją, tylko nie zawsze okazują to otwarcie: czasem rozbawione źdźbło trawy zaczepi go i zaprosi do zabawy, zaczajenia i dramatycznego skoku; czasem ucieka przed nim kłębek włóczki; ale też człowiek tylko czasem okazuje, że kota rozumie.

Dla kota różnica między światem nieożywionym a ożywionym nie istnieje, podobnie różnica między źdźbłem trawy a człowiekiem nie jest zasadnicza, a tylko gradualna. Istota zaklęta w kamieniu lub źdźble trawy tylko zamilkła i znieruchomiała na pewien czas, ale w każdej chwili może ożyć i zrobić coś ciekawego lub groźnego. Podług tego samego rozumowania jest rzeczą całkowicie godną wiary, że stworzenia i przedmioty uprzednio nie przejawiające zdolności mówienia - zaczynają się z kotem komunikować, dają mu rady albo adresują pogróżki. Z racji identyczności wszystkich istot jest całkowicie wiarygodne, że jedne istoty mogą zamieniać się w inne, kamień w kota a kot w trawę, człowiek w kota i na odwrót.

W przeżyciach kotów natura otaczających rzeczy ulega skrajnym przemianom pod rozmaitymi względami, choć my, ludzie, możemy tego nawet nie spostrzegać. Spójrzmy jednakże na kota, gdy na przykład ma do czynienia z jakimś przedmiotem - sznurowadłem czy zabawką. Rzecz ta może dostarczyć powodu do poczucia skrajnego niepowodzenia, tak że kot może się czuć do niczego niezdatny. Potem zaś, w jednej chwili, jakby w magiczny sposób, przedmiot staje się posłuszny i spełnia to, co do niego należy - a kot z najbardziej strapionej istoty, jaka tylko istnieje na Ziemi, przemienia się w istotę najszczęśliwszą. Czyż nie dowodzi to czarodziejskiego charakteru przedmiotów? Kiedy kot zostaje sam choćby tylko na parę godzin, czuje tak okrutną udrękę, jak gdyby od początku życia był opuszczony i odrzucony. A potem, nagle, popada w stan absolutnej błogości, bo w drzwiach pojawia się człowiek, w jego kojcu pojawia się matka, uśmiechnięta i może z jakimś małym prezentem, myszą, małym ptaszkiem. Czy istnieje większa magia? Jak mógłby tak prosty fakt przemienić tak całkowicie jego egzystencję, gdyby w grę nie wchodziły czarodziejskie moce?

Życie kota może nagle ulec całkowitej przemianie, bo znajduje on magiczny przedmiot lub interweniuje jakieś bóstwo. Kot niewiele może zrobić sam i to może zniechęcić go tak dalece, że popada w rozpacz - tak się czasem dzieje z kotami zamkniętymi w schroniskach dla zwierząt, które pozornie mają wszystko, jedzenie, ciepłe spanie, a jednak siadają w kącie klatki, przestają jeść i pić i umierają. Magia przedmiotów i bóstwa chronią je przed takimi uczuciami.

Ponieważ w odczuciu kota, tak jak w odczuciu największych filozofów, sama jego egzystencja jest tak bardzo niejasna, najważniejsze jest dla niego pytanie: "Kim jestem?" Gdy tylko kot zaczyna samodzielnie się poruszać i badać otaczający świat, wyłania się przed nim problem jego tożsamości. Spostrzegając własne odbicie w lustrze, zastanawia się, czy to rzeczywiście ono samo, czy też kot zupełnie do niego podobny, który znajduje się po drugiej stronie lustra. Stara się znaleźć na to pytanie odpowiedź, badając, czy ów kot jest istotnie pod wszystkimi względami do niego samego podobny. Robi miny, obraca się na różne strony, oddala się od lustra i jednym skokiem znów umieszcza się przed nim, aby sprawdzić, czy drugi kot oddalił się, czy też jest jeszcze obecny. Dokładnie to samo robią ludzkie dzieci w wieku trzech lat.

Kot zadaje sobie pytania: " Kim jestem? Skąd się wziąłem? Skąd wziął się świat? Kto stworzył mnie, inne koty i całą przyrodę? Jaki jest cel życia?" Co prawda, te żywotne pytania nie pojawiają się przed nim w abstrakcyjny sposób, ale rozważa je w tej mierze, w jakiej dotyczą jego samego. Nie zaprząta go kwestia, czy na świecie istnieje sprawiedliwość, ale czy on sam jest traktowany sprawiedliwie. Zastanawia się, kto lub co sprawia, że spotyka go niepowodzenie, i co może je przed nim uchronić. Czy poza rodzicami istnieją jeszcze jakieś inne życzliwe moce? Czy rodzice są życzliwymi mocami? Jak ma sam siebie kształtować i dlaczego? Czy może nie tracić nadziei, mimo, że postępował źle? Dlaczego przydarza mu się to wszystko? Jaki to będzie miało wpływ na przyszłość? Popędliwi bogowie przynoszą odpowiedzi na te naglące pytania, z których w znacznej mierze kot zaczyna sobie zdawać sprawę właśnie dopiero pod wpływem doświadczeń egzystencjonalnych: konieczności odróżnienia siebie od świata, która umożliwi mu przeżycie w świecie.

Albowiem kot doświadcza świata w sposób chaotyczny. Za sprawą magii i magicznych przedmiotów odmieniają mu się koleje losu. Ogarnia go zamęt sprzecznych uczuć. Doświadcza pomieszanych uczuć miłości i nienawiści, lęku i pragnienia, jako nie dającego się zrozumieć chaosu. Nie może dać sobie rady z faktem, że w tym samym momencie doznaje zarówno uczuć pozytywnych i chęci, aby być posłusznym lub opiekuńczym, jak uczuć negatywnych i chęci, aby się zbuntować lub zaatakować - mimo że tak właśnie dzieje się w jego wnętrzu. Ponieważ nie potrafi zrozumieć, że istnieją stopnie pośrednie oraz stany wewnętrzne i cechy o różnej intensywności -wszystko jest albo jasne, albo ciemne. Jest się albo na wskroś odważnym, albo tchórzem; najszczęśliwszym w świecie albo najbardziej nieszczęśliwym; ktoś jest najpiękniejszy albo najbrzydszy; najmądrzejszy albo najgłupszy; albo kochamy, albo nienawidzimy; nie ma nigdy nic pośredniego. Gdy kot stara się uporać z trudnościami, jakie pojawiają się w jego wnętrzu, świat dzięki jego wysiłkom zaczyna mu się ukazywać jako bardziej sensowny. Podejmuje on próby, aby go zrozumieć.

Oto kot oddala się od człowieka, celowo siada tyłem i popada w odrętwienie. "Obraził się" - myśli człowiek, i czasem ma ku temu podstawy, bo wcześniej odmówił mu smakołyka. A to nieprawda. Kot w tym czasie przeczekuje chaos wywoływany w jego duszy przez popędliwych bogów: boga gniewu i boga miłości, którzy próbują przejąć władzę nad kocią relacją z jednym i tym samym człowiekiem. Kot może postąpić identycznie w trakcie przyjaznej zabawy, jeśli stanie się zbyt intensywna, bo wtedy w jego duszy bóg miłości zostaje zaatakowany przez boga agresji i walki, a kot nie radzi sobie z tak sprzecznymi impulsami wobec tego samego obiektu, którym w tym przypadku jest człowiek. Kot z pełnym brzuchem odchodzi od miski, siada tyłem do człowieka i zaczyna myć sobie łapki i pyszczek. Człowiek myśli, że kot jest egoistycznym łobuzem, który nie zna słowa "dziękuję", którego interesuje tylko jedzenie, a nie jego relacja z człowiekiem, a tymczasem dla kota jest to konieczność, chwila, którą musi poświęcić na to, by przepotężny bóg pożądania ustąpił pola innym bogom, w tym, właśnie, bogowi miłości. Kot zawsze odwzajemnia dobre uczynki, nie zdawkowym "dziękuję" lecz całym sercem, tylko człowiek, żyjący we własnym, autystycznym świecie, jest na nie obojętny. Jedna upolowana mysz, którą kot zaniesie człowiekowi pod łóżko, jest więcej warta, niż wszystkie zdawkowe podziękowania, jakich ludzie nie szczędzą sobie nawzajem.

Albowiem uczynek zastępuje u kota rozumienie analityczne. Dzieje się tak w tym większej mierze, im silniejsze są uczucia, których doznaje. Nie jest w jego odczuciu tak, że ludzie płaczą, ponieważ są smutni, lecz tak, że po prostu płaczą. Nie jest tak, że atakuje się drugich, niszczy lub drapie pazurami - dlatego że się jest opanowanym przez gniew, ale po prostu bije się drugich, niszczy lub drapie pazurami. Bywa, że kot nauczy się, iż może sobie ułatwić stosunki z ludźmi, wyjaśniając, że zrobił coś, ponieważ był gniewny, jednak nie zmienia to faktu, że nie doświadcza on gniewu jako gniewu, ale że gniew to dla niego jedynie impuls, aby uderzyć, zniszczyć, zadrapać. Sposobem radzenia sobie ze sprzecznymi - lub nadmiernie potężnymi - impulsami jest odrętwienie, w którego trakcie kot po prostu czeka, aż bogowie w jego duszy jakoś dojdą ze sobą do ładu.

Niektóre nieświadome napięcia wewnętrzne dają się u kota rozładowywać przez zabawę. W normalnej zabawie kot przypisuje swoim zabawkom i swoim zabawowym zachowaniom właśnie te różnorodne aspekty własnej osobowości, z którymi trudno mu sobie dać radę, bo są zbyt złożone dla niego, nie akceptuje ich lub zawierają sprzeczności. Pozwala to mu w pewnej mierze nad nimi panować, do czego nie jest zdolny wtedy, gdy żąda się od niego - lub gdy okoliczności na nim to wymuszają - aby zdał sobie sprawę z własnych procesów wewnętrznych, gdyż tego właśnie nie potrafi uczynić - i właśnie dlatego nie potrafi usiąść tyłem do człowieka, bo sobie uświadomił własny na niego gniew. Kot zjada jedzenie z miseczki, a gdy jest najedzony, siada obok i zaczyna pazurzastą łapką atakować kulki jedzenia. Innym razem, bez żadnych zewnętrznych bodźców, najeża się, zaczaja w kącie i przemyka na sztywnych łapach od jednego ciemnego miejsca do drugiego, wpatrując w coś niewidzialnego, ale bardzo strasznego. Właśnie wtedy rządzą nim popędliwi bogowie, ale w sposób bezpieczniejszy i bardziej dla kota zrozumiały niż wtedy, gdy przychodzą bez zaproszenia. Kot "oswaja" się z potężnymi bodźcami wewnętrznymi, które w innych sytuacjach popychają go do bezrozumnej ucieczki na oślep, skrajnej rozpaczy czy euforii. Oddaje się we władanie różnym aspektom swojej osobowości i sprawdza, do czego prowadzą. Kot to samobieżny psycho- auto- analityk.

Tacy właśnie są popędliwi bogowie. Są przeważnie prości, jednoaspektowi, reprezentujący pojedyńcze stany kociej duszy. Najpotężniejszymi z nich są Bóg Strachu, Bóg Żartu i Bóg Pożądania. Władają wielką magią.

Rządy motłochu

2009-12-29T16:35:00.005+01:00

Józef Dajczgewand
Bogumiła Tyszkiewicz

„Z tego względu, iż rzeczywistość jest najstarszym i najgroźniejszym wrogiem człowieka, schizofrenia jest okopem najwyższej jakości. Precz ze sztuką intelektualną. Niech żyje socjalizm najwyższej jakości jako dzieło sztuki komicznej. Wiwat Sorbowit” - tak pisał Waldemar Maria „Major” Fydrych, przywódca Pomarańczowej Alternatywy w czasach polityki czarnobiałej. Dadaistyczny hymn na cześć napoju witaminizowanego jest swoistym manifestem najmłodszego pokolenia opozycji lat osiemdziesiątych, a przy okazji paradoksalnym wyrazem ewolucji, jaka się dokonała w kolejnych pokoleniach polskiej młodzieży: w latach młodości Andrzeja Czumy bohaterstwem bywało wysadzać pomniki – w czasach Pomarańczowej Alternatywy bohaterstwem było śmiać się tym głośniej, im bardziej się było obitym.

Śmiech jest bronią ruchów pokojowych, świadomie rezygnujących z przemocy, bronią ludzi słabych, bezbronnych wobec władzy. Bronią niezwykle skuteczną. Mark Twain pisał: „Perswazja, pieniądze – mogą czasem podważyć jakąś przepastną bzdurę, ale tylko śmiech potrafi jednym ciosem rozwalić ją w strzępy, rozbić na atomy”.

Jeśli jednak patrzymy na pręgierz umieszczony na wrocławskim rynku, to uświadamiamy sobie, że krewniak śmiechu - szyderstwo - należał do arsenału katowskiego od zarania dziejów. O ile śmiech jest bronią ludzi bezbronnych, to szyderstwo bywa bronią władzy, która tym sposobem, rękami motłochu, pozbywa się ludzi sobie niewygodnych. Temu celowi służyło wytarzanie delikwenta w smole i pierzu, i przegonienie go przez średniowieczne miasto. Na Tasmanii tubylcy umieszczali nieszczęśnika na niskiej gałęzi drzewa, aby każdy mógł się napawać jego reakcjami, a tłum zebrany pod drzewem – szydził. Temu też celowi służyły artykuły prasowe w polskiej prasie w trakcie procesów marcowych w 1968 roku. Współczesny sejm używa do tego celu komisji śledczej do sprawy afery hazardowej.

Zapewne istnieje wśród telewidzów jakaś grupa, która ogląda kolejne posiedzenia tej komisji z fascynacją i niezdrową ciekawością – ciekawość to niezdrowa, gdyż gdzieś w tle jest chęć popatrzenia na twarze i przypomnienia sobie poczucia odrazy sprzed wielu lat. Wystawa IPN o twarzach bezpieki w pewien sposób bardzo celnie utrafia swoim tytułem w swoistą pamięć o czasach PRL, bo w niej rzeczywiście chodzi o twarze. Te martwe, umalowane i upudrowane fizjonomie robotów w okienku telewizora, które bez drgnięcia powieką, bez śladu zażenowania na twarzy i bez wstydu uzasadniały telewidzom najokropniejsze rzeczy. To był jakiś inny gatunek ludzi, z którymi nie szło się identyfikować, poczuć emocjonalną, czy po prostu gatunkową wspólnotę, bo jakaż to może być wspólnota z istotami, które wyglądają jak my, ale posiadają zupełnie inne życie emocjonalne? Te twarze to były istoty z Marsa. Inwazja kosmitów. I te twarze znowu pojawiły się w telewizji, stąd człowiek wzdraga się, ale patrzy. Tym chętniej patrzy, im bardziej się wzdraga.

Prominentni posłowie Platformy Obywatelskiej popełniają przestępstwo. Partia ta ma w sejmie większość, więc ustala powołanie komisji śledczej, która będzie badać nie przestępstwo, a „procesy legislacyjne” wielu rządów. Członkowie Platformy Obywatelskiej mają w komisji śledczej większość, więc ustalają taką kolejność przesłuchań, że w terminie do 28 lutego, narzuconym przez parlamentarną większość PO, z góry wiadomo, że się z przesłuchaniami przestępców z PO nie zdąży. Następnie, pod nieobecność posła Stefaniuka z PSL, w późnych godzinach wieczornych i bez wcześniejszych zapowiedzi, że będzie taki punkt posiedzenia, większość Platformy Obywatelskiej wyrzuca z komisji dwoje posłów z PiS. Wszystkiemu towarzyszą konferencje prasowe i udział rozmaitych posłów PO w programach telewizyjnych, gdzie z kamiennymi twarzami, patrząc prosto w oko kamery, uzasadniają postępowanie kolegów partyjnych jako zasadne, moralne i etycznie bez zarzutu, a także insynuują rozmaite przewiny Wassermana i Kempy, które mają w pełni uzasadniać ich wyrzucenie z komisji. Och, jak się na te twarze patrzy!

Kulminacją tego patrzenia był 28 grudnia 2009. Tego dnia jedni posłowie Platformy Obywatelskiej przez siedem godzin przesłuchiwali w dosyć szczególny sposób człowieka niewinnego, a inni członkowie tej partii to ich postępowanie uzasadniali. Sami przedstawiciele PO w komisji nie potrafili w trakcie przesłuchania wskazać najmniejszego zarzutu, ani nawet powodu wezwania posła Wassermana na świadka, bo, jak wynikało z ich własnych dociekań, Wasserman ani działalności kryminalnej nie uprawiał, ani nie brał udziału w „nieprawidłowościach legislacyjnych”. Siedmiogodzinne przesłuchanie posła Wassermana było siedmiogodzinnym seansem nienawiści, szyderstwem i upokarzaniem człowieka niewinnego. Posłom PO poprzez siedem godzin nie schodził z twarzy szeroki uśmiech sadystycznego zaspokojenia. Trzeba przyznać, że twarze posłów Stefaniuka i Arłukowicza były cały czas poważne. Arłukowicz wyglądał nawet na zdenerwowanego, kiedy zastrzegał się, że on nie korzysta z porad przesyłanych komunikatorami internetowymi w trakcie posiedzenia, tylko pracuje na dokumentach. Przewodniczący Mirosław Sekuła, który już kilkakrotnie narzekał na brak doradców w komisji, nie zainteresował się personaliami doradców niejawnych i związkiem ich sposobu doradzania z regulaminem komisji.

Przewodniczący komisji Mirosław Sekuła przejdzie chyba do historii politycznego gangsteryzmu za wywiad, w którym uzasadniał, że posłowie wyrzuceni z komisji nie mogą do niej wrócić, gdyż byli przesłuchiwani jako świadkowie, rzecz jak z „Procesu” Kafki. Główny organizator sędziowania Platformy Obywatelskiej we własnej sprawie, z jego oblicza nie schodził wyraz dostojeństwa i zasadniczej, moralnej powagi, kiedy tłumaczył, że motywuje go troska „o dotrzymanie standardów” i przekonanie, że posłowie Kempa i Wasserman we własnej sprawie sędziować nie mogą. Cóż to za sprawa i jakie standardy, nie wyjaśnił, analogicznie, jak nikt nic nie wyjaśniał kafkowskiemu Józefowi K. Panu Sekule w pełni dorównują pracownicy Biura Analiz Sejmowych, którzy w zaskakującym terminie dostarczyli „analizę”, że człowiek przesłuchiwany w charakterze świadka nie może być członkiem komisji śledczej: „analiza” została przedstawiona opinii publicznej dopiero po przesłuchaniu Wassermana, a nie przed posiedzeniem Prezydium Sejmu, które zaleciło szybkie przesłuchanie posłów PiS właśnie po to, żeby można było ich przywrócić do komisji.

Mimo braku jakichkolwiek rezultatów Platforma Obywatelska zdecydowała, że będzie przesłuchiwać Wassermana ponownie, tym razem niejawnie. Ogląd pierwszej części przesłuchania każe powątpiewać, czy istnieje cokolwiek „tajnego” na posła Wassermana. Raczej można przypuszczać, że Platforma Obywatelska, podobnie jak każdy gang uliczny, woli sekować swoje ofiary w ciemnych zaułkach i bez świadków. Wedle wcześniejszych, ludożerczo- spożywczych sugestii posła Palikota, że członkowie PO z komisji śledczej zrobili swego czasu błąd, gdyż przerwali „grillowanie” swoich ofiar, gdy te jeszcze mogły się ruszać, być może członkowie PO w komisji śledczej postanowili ów błąd naprawić i zamierzają nękać Wassermana, aż padnie na zawał.

Zgodnie z tą samą filozofią w telewizji występuje teraz stadko ekspertów, którzy zgodnie twierdzą, że powadze i autorytetowi Sejmu szkodzą transmisje z obrad komisji śledczych. Na tej samej zasadzie można zarzucać organizacjom kobiecym, że nagłaśniają sprawy mężów bijących swoje żony – gdyż to szkodzi autorytetowi rodziny. Bronią słabych, i to wielce skuteczną, jest nie tylko śmiech, ale i jawność. Dziś służy ona nie Platformie Obywatelskiej, a jej ofiarom. Wzmacnia determinację posłów PSL i lewicy, by się poprawnie zachowywać i uodparnia ich na ewentualne zakulisowe presje. Opinia publiczna jest tu dla nich nagrodą, bo wiedzą, że właściwym postępowaniem przysporzą głosów swoim ugrupowaniom. Ekspercki atak na suwerenność i wolną wolę opinii publicznej znakomicie mieści się w konwencji wcześniejszych propozycji zmian w Konstytucji RP, proponowanych przez Donalda Tuska, które sprowadzały się do likwidacji najpopularniejszych w Polsce, powszechnych wyborów na prezydenta, odebraniu praw wyborczych opinii publicznej i przekazaniu ich parlamentarnej większości Platformy Obywatelskiej. Opinię publiczną, elektorat, też można zaliczyć do kategorii słabych podmiotów sceny politycznej, gdyż nie dysponuje ona policją, wojskiem, żadnymi formami przymusu i presji, poza kartką wyborczą dzierżoną w garści i własnym poinformowaniem, na podstawie którego podejmuje wyborcze decyzje. Właśnie w obronie suwerenności i poinformowania opinii publicznej w 1968 roku bunt młodzieży objął aż 200 tysięcy osób, krzyczących głośno w całej Polsce, że „Prasa kłamie”. Dziś historia zatoczyła koło i powróciła jako farsa. Członkowie Platformy Obywatelskiej czynią okropne rzeczy, a Donald Tusk, ich przywódca, opowiada telewidzom jak onegdaj Gomułka, że w „roku bieżącym wyprodukowaliśmy 20 tysięcy łyżeczek do herbaty więcej” niż inne kraje Unii Europejskiej, oraz, że jeszcze niedawno staliśmy o krok od przepaści (bo rządził PiS), a teraz wykonaliśmy ogromny skok do przodu...

Posłanka Kempa może być w pewnym sensie w gorszej psychologicznie sytuacji niż poseł Wasserman, bo oprócz „grillowania” można jeszcze uderzać i w to, że jest kobietą. Na jednym z wcześniejszych posiedzeń przewodniczący komisji Mirosław Sekuła upominał ją, że się nie zachowuje „jak kobieta”. Identyczne upomnienia świetnie pamiętają wszystkie kobiety, które działały w opozycji. To była celowa metoda SB, upokarzać, pozbawiać działaczki opozycji kobiecości i godności osoby ludzkiej. Aresztantkom nagminnie tłumaczono, że działają w opozycji, gdyż są brzydkie, „żaden chłop ich nie chce”, nie wiedzą, jak się zachowywać jak kobieta, na zmianę z insynuacjami o prostytucji, alkoholu i lekkim prowadzeniu się. Poseł Halicki z PO występujący w programie „Minęła dwudziesta” się otwarcie, szyderczo uśmiechał gumowym uśmiechem, kiedy posłanka Kempa mówiła, że cały dzień czekała pod drzwiami komisji. Oto wreszcie Platforma Obywatelska pokazała, jak powinna się zachowywać kobieta: ma tłuc się pociągami tam i nazad, siedzieć na fotelu pod drzwiami od dziesiątej rano do dwudziestej pierwszej, pokornie przyjąć decyzję komisji, że się jej nie chce z nią rozmawiać i w nocy wracać pociągiem do domu. Jako kobieta, osoba nieważna, nie powinna mieć pretensji, że jej ktoś wcześniej z wysiadywania na wycieraczce pod drzwiami panów szejków z PO nie zwolnił.

W komisjach śledczych zeznaje się pod rygorem karnym, na podstawie stosownych przepisów kpk, dlatego można by zaryzykować opinię, że choć w historii PRL codziennością było pożytkowanie majestatu kodeksu karnego i polskiego sejmu do maltretowania i skazywania osób niewinnych, to w historii wolnej Polski jest to jednak niepokojąca nowość. Polega ona na wielce innowacyjnej procedurze odbierania części praw obywatelskich (w postaci prawa kandydowania na członka komisji) nie za przewiny, a za to, że się było przesłuchiwanym. Jako, że ryba psuje się zwykle od głowy, w polskim wymiarze sprawiedliwości szykuje się wesoła rewolucja imienia Franza Kafki: oto z garaży wyjadą znowu czarne wołgi, złapie się przechodnia na ulicy, przesłucha na dowolną okoliczność, a potem wsadzi do więzienia za to, że przechodzień został przesłuchany. Na tej samej zasadzie Platforma Obywatelska będzie mogła odbierać bierne i czynne prawa wyborcze dowolnym obywatelom, nie wykluczając kontrkandydatów Donalda Tuska do fotela prezydenta RP.

Z tego względu, iż rzeczywistość jest najstarszym i najgroźniejszym wrogiem człowieka, motłoch jest okopem najwyższej jakości. Precz ze sztuką intelektualną. Niech żyje Platforma Obywatelska, najwyższej jakości jako dzieło sztuki partyjnej. Wiwat Biuro Analiz Sejmowych. Wiwat soki owocowe....

Czyż nie do władcy więc państwo należy?

2009-12-03T15:49:00.003+01:00

Józef Dajczgewand

Bogumiła Tyszkiewicz

Ksenofont, snując rozważania co zrobić z prawomocnym władcą, który zaczyna łamać prawo, pisze: "tyrania to najwyższa władza rządzenia, która nie liczy się ani z wolą poddanych, ani z istniejącym ustawodawstwem, ale jest sprawowana wedle samowoli panującego". Według Ksenofonta i wielu późniejszych myślicieli, rządy większości, którym nie towarzyszy poszanowanie prawa państwowego, uwzględnienie woli obywateli oraz uszanowanie praw mniejszości, to tyrania. Innymi słowy, demokracja tym się różni od tyranii, że demokratyczna większość dobrowolnie "posuwa się", czyniąc na scenie publicznej miejsce tym, którzy nie chcą się z większością identyfikować.

Immanentną cechą demokracji jest metoda consensusu i zasada samoograniczania się większości. W tyraniach obie te zasady są zniesione. To rozróżnienie odnosi się nawet do wojen: dziewiętnastowieczne wojny epoki wiktoriańskiej bywały krwawe, okrutne i niesprawiedliwe, ale cele i zakres wojny oraz dalsze koleje losów jeńców wojennych wyznaczało coś, co by można było nazwać przekonaniem o fundamentalnej wspólnocie ludzkiego gatunku - epoka wiktoriańska przestrzegała Konwencji Genewskich! W wypadkach, gdy je naruszano, elity ówczesnego świata potrafiły nazwać zło - złem. W obu dwudziestowiecznych wojnach, w Holokauście, w Gułagu, w utopiach negatywnych Orwella koegzystencja jako wartość, jako dobro samo w sobie, jest w ogóle nieobecna. Podstawowym, pierwotnym wyborem zbiorowości, narodów, ale i indywidualnych ludzi jest decyzja, jakimi zasadami moralnymi chcemy się kierować: tymi, wywodzącymi się z demokracji, czy tymi, wywodzącymi się z tyranii. Wszystko inne wypływa z tego pierwszego wyboru: społeczeństwa będą otwarte lub zamknięte; w firmie pracodawca będzie stosował mobbing jako technikę zarządzania lub nie; w rodzinie mąż będzie katował żonę i dzieci, lub nie.

W Polsce znów pojawiły się dowcipy polityczne: "Donald Tusk po pijaku powoduje kraksę. Co na to PO? Odpowiedź - Powołuje komisję śledczą do spraw zbadania stanów upojenia alkoholowego wszystkich premierów w Polsce, poczynając od Bieruta". Przewodniczącym parlamentarnej komisji śledczej do zbadania afery hazardowej, w której uczestniczyli członkowie rządu Platformy Obywatelskiej, został Mirosław Sekuła z Platformy Obywatelskiej, bo Platforma ma parlamentarną większość. Zbigniew Wassermann z PiS w brzydki sposób został wyrugowany z prezydium komisji, bo Platforma ma większość (tu Platformie dzielnie sekundował przedstawiciel lewicy Bartosz Arłukowicz, który głosował przeciwko Wassermanowi, odwzajemniając się tym sposobem za wcześniejsze poparcie jego kandydatury do prezydium przez Wassermana i Beatę Kempę z PiS). Następnie Platforma podjęła próbę całkowitego wyrugowania dwojga przedstawicieli Prawa i Sprawiedliwości z komisji, ale im nie wyszło - nie dlatego, że zastanowili się, co czynią, lecz dlatego, że poseł z lewicy już tego nie wytrzymał psychicznie i z większości zrobiła się mniejszość. Aferzysta Zbigniew Chlebowski po krótkim urlopie (twierdzi, że był z rodziną na wakacjach) wrócił do parlamentu, przywitany uściskami rąk innych parlamentarzystów PO i bez cienia zażenowania na pulchnych policzkach oświadczył, że teraz będzie pracował w komisji budżetowej, czyli tam, gdzie wcześniej nabałaganił. Nikt jednak się tym nie przejął, gdyż komisja śledcza dyskutowała właśnie nad urządzeniem konfrontacji szefa PiS Jarosława Kaczyńskiego z byłym szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego Mariuszem Kamińskim - nie dlatego, że komisja podejrzewa, że Jarosław Kaczyński również uczestniczył w tajnych spotkaniach organizowanych przez Chlebowskiego na cmentarzach i stacjach benzynowych, a Kamiński to ukrył, a dlatego, że Platforma ma w komisji większość. Większościowa pozycja Platformy Obywatelskiej jest często ostatecznym, zamykającym dyskusję argumentem objaśniającym bieg spraw w parlamencie, rozmaitych komisjach i urzędach. "Tak być musi, bo na tym polegają rządy większości w demokracjach" pada z telewizyjnego okienka przynajmniej raz dziennie. Z większościowym przymusem zgadzają się posłowie wszystkich partii, komentatorzy i publicyści z wszystkich opcji, a także, niestety, profesorowie. Do dzisiaj nikt publicznie nie zauważył, że takie większościowe zasady obowiązują nie w demokracjach, a w ustroju bolszewickim, który właśnie dlatego się nazywa tak, jak się nazywa. Wolter pisał "Stale odmawiam krótką modlitewkę 'Boże, ośmiesz moich wrogów.' I dobry Bóg przychylał się do mojej prośby." Największym wrogiem polskich elit są polskie elity, stąd wiadomo, o co się codziennie modlą.

Dzień Święta Nauki 2 grudnia przypadł w 2009 roku na środę. Środek tygodnia, połowa rządów Donalda Tuska, półmetek transformacji ustrojowej. Przemawiając do studentów - stypendystów premier Tusk wspomniał o własnym pokoleniu, którego "szczytem marzeń było wejść do lepszego towarzystwa" - tj. zachodniej cywilizacji. Pochwalił studentów za "wygraną w ich pierwszym wyścigu" (zdobyli stypendia naukowe) i scharakteryzował resztę ich życia jako wyścig - "Będą wam mówić, że sam udział w wyścigu jest wartościowy, ale to nieprawda. Biorących udział w wyścigu trzeba szanować, ale mówię wam, liczy się tylko zwycięstwo. Trzeba zawsze liczyć na to, że się zwycięży. Mówię wam, trzeba walczyć o swoje, a niektórzy z was będą potem przez nas wszystkich podziwiani".Termin "walczyć o swoje" powtórzył kilkakrotnie i z naciskiem. Od powstania Stanów Zjednoczonych przesłania wszystkich amerykańskich prezydentów, wygłoszone do młodzieży w analogicznych sytuacjach, językiem zdecydowanie mniej zmilitaryzowanym, zachęcały raczej nie do walki, a do pracy i uporu w dążeniu do wytyczonych celów, i nie do "walki o swoje" a do dbałości o siebie, o swoją rodzinę i swoją wspólnotę polityczną, która to katagoria w przemówieniu polskiego premiera w ogóle się nie pojawiła, a w wypowiedziach i działaniach innych przedstawicieli Platformy Obywatelskiej pojawia się głównie w formule negatywnej, wykluczającej - a to w apelach o odbieranie babciom dowodów osobistych, żeby nie mogły uczestniczyć w wyborach i głosować na przeciwników PO, a to w rozmaitych zachętach do pastwienia się nad członkami PiS czy uwagach na marginesie wyraźnie dających do zrozumienia, że Prawo i Sprawiedliwość to inny naród niż naród Platformy Obywatelskiej.

Polskie elity nie wiedzą co to Konwencje Genewskie nie tylko w odniesieniu do wojny, ale i w bitwach politycznych, w dyskursie publicznym, w nauce i w obyczajach. Mariusz Kamiński wyleciał z roboty, bo wykrył aferę hazardową, w tym przeciek z kancelarii Donalda Tuska. Dwaj naukowcy z IPN (Cenckiewicz i Gontarczyk) napisali książki, które nie podobają się politykom z PO - problemową o Wałęsie i źródłoznawczą o Aleksanrze Kwaśniewskim. W konsekwencji większość parlamentarna Platformy Obywatelskiej wyznaczy większość członków nowego ciała kontrolującego prezesa IPN i publikacje IPN, zwanego "Radą Instytutu Pamięci Narodowej" oraz wprowadzi ułatwienia do procedury wyrzucania prezesa IPN z roboty. W trakcie konferencji prasowej PO zapowiadającej te zmiany padła też liczba historyków z IPN, którzy nie nadają się do roboty w IPN, oraz uzasadnienie dlaczego się nie nadają: jest ich około dziesięciu, a wylecą za "promowanie wizji historii politycznej", która nie podoba się Platformie Obywatelskiej. Robotę w IPN zapewne zachowają ci historycy, którzy wiedzą, że nie powinno się publikować prac - ani problemowych, ani źródłoznawczych - o tym, że SB odnotowywała niektórych prominentnych uczestników życia publicznego jako agentów. Za to dzięki Platformie Obywatelskiej każdy obywatel będzie mógł zajrzeć do archiwów IPN i osobiście przeczytać, z kim Adam Michnik oraz niżej podpisani uprawiali seks i na co chorowali. Zapewne w imię wolności badań naukowych oraz "odpolitycznienia Instytutu Pamięci Narodowej, długo wyczekiwanego przez społeczeństwo", które w demokracjach zostałoby nazwane raczej mobbingiem sankcjonowanym przez państwo lub wymuszanym przez państwo ekshibicjonizmem - być może rzeczywiście długo wyczekiwanym, ale nie tyle przez społeczeństwo, co przez portal plotkarski "Pudelek", który dzięki inicjatywie ustawodawczej Platformy Obywatelskiej znalazł się właśnie u wrót raju. Politycy PO przedstawiający dziennikarzom projekt tych zmian zaprosili ich do zadawania pytań słowami "także dziennikarzy z Prawa i Sprawiedliwości", co spowodowało, że dziennikarka z TOK FM przed zadaniem pytania zadeklarowała swoją przynależność partyjną, pragnąc zapewne zagwarantować sobie prawo do zadawania pytań Platformie Obywatelskiej także bez wyraźnego zezwolenia ze strony polityków Platformy Obywatelskiej.

Dystans cywilizacyjny między Polską a USA, polskimi a amerykańskimi elitami politycznymi, nie da się wytłumaczyć amerykańską przewagą technologiczną, przewagą w wykształceniu czy bogactwie materialnym. Przeczą temu Indie, kraj biednych ludzi, którzy potrafią to samo, co Europejczycy epoki wiktoriańskiej: wiedzą, co to jest demokracja, a gdy jej zabraknie, potrafią to nazwać tendencją antydemokratyczną. Indyjski noblista Amartya Sen pisze" Rozwój polega na usuwaniu różnego typu zniewoleń, które pozostawiają ludziom niewielki wybór i niewielkie szanse realizacji przemyślanego działania. [...] Wolność ludzka jest zasadniczym celem rozwoju, ale to centralne jej znaczenie jest wzbogacane przez skuteczność, z jaką jedne rodzaje wolności wspierają swobody innych typów." Być może obecną wiekszość w Polsce stanowią ludzie podziwiający Donalda Tuska za to, że w wyścigu do stołka premiera okazał się największym i najbardziej żarłocznym szczurem, ale hipotetycznie przynajmniej powinna istnieć w Polsce i taka mniejszość, która wolałaby go podziwiać za skuteczność w promowaniu swobód poszerzających ludziom zakres ich wyborów życiowych.

W schyłkowych czasach "dyktatury proletariatu" pewien wrocławski robotnik, członek Tajnej Komisji Zakładowej Solidarności, użył terminu "lumpenproletariusz" dla opisania mentalności ówczesnego szefa Podstawowej Organizacji Partyjnej PZPR w jego zakładzie. Jego zdaniem był to człowiek interesujący się wyłacznie przywilejami, znajomościami, talonami na pralki i lodówki, i dlatego niegroźny dla "Solidarności".

- "To tacy ludzie"- powiedział z pogardą - "którzy wychowali się w domach, gdzie zadrukowanego papieru brakło nawet do podcierania tyłka, i którzy sami nie kupili w życiu ani jednej książki". Melchior Wańkowicz do swego polemisty: "Wymieniłem się z panem myślami i teraz czuję pustkę w głowie." Immanuel Kant pisze w tej samej sprawie "nie należy oczekiwać ani pragnąć tego, by królowie filozofowali lub filozofowie zostawali królami, ponieważ posiadanie władzy nieuchronnie niszczy sąd rozumu". Innymi słowy, w wyścigu do "lepszego towarzystwa" czy w "walce o swoje" nie decyduje posiadana wiedza, ilość zdobytych stypendiów naukowych czy przeczytanych książek, tylko inne talenta, których nie idzie wytrenować w trakcie zabiegów o jak najlepsze stopnie w indeksie. Sukces w biegu maratońskim, ale też i w nauce, polega nie na zwycięstwie nad innymi, a na pokonaniu siebie, własnych słabości. Generalizacje są niebezpieczne: Donaldowi Tuskowi może wydaje się, że szczytem marzeń jego pokolenia było wydostanie się z "towarzystwa gorszego" do "lepszego towarzystwa", ale może jakaś mniejszość w jego pokoleniu nie dzieliła ludzkości na towarzystwa gorsze i lepsze, tylko marzyła o wolności dla wszystkich... ktoś przecież napisał "Posłanie do Narodów Europy Środkowej i Wschodniej" i jakaś młodzież to posłanie czytała z wypiekami na twarzy... I tak zapewne jest też w pokoleniu obecnej młodzieży.

Zapolska wyraziła powszechną wśród jej współczesnych pogardę dla drobnomieszczańskich ambicji państwa Dulskich, ale czy rzeczywiście Dulscy są aż tak okropni? Epoka PRL zniszczyła całkowicie uwarstwienie społeczne i sprowadziła całe społeczeństwo do poziomu lumpenproletariatu, dla którego marzenia Dulskich byłyby symbolem awansu społecznego. U schyłku rządów generała Jaruzelskiego jedni pasjonowali się ilością uścisków ręki pierwszego sekretarza, inni emocjonowali się "nazwiskami" u których się osobiście było, by zebrać ich podpis pod listem protestacyjnym. Nie byłoby państwa Dulskich bez przyjemnej epoki wiktoriańskiej, która ich powołała do życia. Wiek XIX to Balzac, Stendhal, Zola, France, Dickens, Henry James, Poe, Mark Twain, Rosjanie - od Gogola do Tołstoja i Czechowa, Polacy - Norwid, Prus, Conrad (ważna część jego życia przypada na wiek XX, ale pisarstwo jest zanurzone w wieku XIX). Dulscy są niezbyt mądrzy, a ich pomysły na życie malutkie, ale to setkom i milionom Dulskich, a nie wielkim pisarzom, wiek XIX zawdzięczał swoją stabilność. Donald Tusk wygłosił swoje przemówienie z zamyślonym obliczem, od czasu do czasu przerywając wypowiedź pełnym namysłu "mmm...". Postawa i ton głosu godny Sokratesa, a plótł trzy po trzy jak potłuczony - co razem składało się na scenę jakby żywcem wziętą z komedii Zapolskiej. Ale on sam i jego partia to bardzo pocieszający dowód, że po dwudziestu latach od transformacji polska tkanka społeczna odbudowała się przynajmniej w warstwie drobnomieszczańskiej, i że czas wspólnot politycznych przełomu wieków XX i XXI biegnie, być może, w odwrotną stronę, niż na przełomie wieków XIX i XX - wtedy od wielkich pisarzy i etyki owocującej Konwencjami Genewskimi świat zmierzał ku totalitaryzmom i powszechnemu mordowi. Teraz oddalamy się od totalitaryzmów - ku epoce wiktoriańskiej? Trzeba przeczekać. A niech Donald Tusk i jego partia "walczą o swoje", na zdrowie. Niech przerabiają Instytut Pamięci Narodowej na konkurencję dla portalu "Pudelek". Niech z tytułu profesorskiego dedukują apolityczną mądrość jego dumnego posiadacza. Demokracji i myśli demokratycznej jest w Polsce tyle, ile u nas mieszczaństwa, bo w ogóle demokracja to mieszczański pomysł, i nie ma co stresować się stanem rzeczy, który jest, jaki jest. Być może, zalew idiotyzmów z szklanego ekranu trochę denerwuje, u Ksenofonta nie idzie znaleźć dobrej rady na sytuację, gdy władzę w państwie zdobywają państwo Dulscy, nie ma też mieszczańskich salonów, gdzie możnaby się odstresować, ale, z drugiej strony, może wystarczy poczekać, a pojawi się Tomasz Mann... tymczasem dedykując zwycięskiej większości ten oto dialog z "Antygony":

KREON: Sobie czy innym gwoli ja tu rządzę?
HAJMON: Marne to państwo, co li panu służy.
KREON: Czyż nie do władcy więc państwo należy?
HAJMON: Pięknie byś wtedy rządził [...] na pustyni.

Wersja Leppera coraz bardziej wiarygodna

2009-09-09T18:19:00.004+02:00

Bogumila Tyszkiewicz

Po dzisiejszych przesłuchaniach komisji ds. nacisków na służby śledcze nasuwają się wnioski - coraz smutniejsze dla zwolenników IV RP, którzy w 2005 roku glosowali na PiS. IV RP miała być odrodzeniem polskiej państwowości. Kto dziś pamięta aferę Kulczyka, charakteryzującą III RP jako „Rzeczpospolitą Gangsterską”? Rekwirowanie samochodów firmy przez jakieś wojskowe instytucje, gdyż właściciel tej firmy nie chciał płacić haraczu elitom politycznym? Zdumiewające działania urzędów skarbowych? Z wyroków sadowych wynika, ze firma Kulczyka była świetną, odnoszącą sukcesy firmą komputerową – a więc w sferze uznawanej na światowym rynku jako jedną z najbardziej nowoczesnych. Co z tego, ze Kulczyk procesy wygrał, skoro jego firma przestała istnieć?

IV RP miała to zmienić.

Z dzisiejszych zeznań Leppera wynika, ze w pewnym momencie ówcześnie największa partia, tj. PiS, wymyśliła, ze razem z Lepperem swoich koncepcji nie zrealizuje. Wicepremier i minister rolnictwa Andrzej Lepper co prawda niczego nie kradł, ale był przeszkodą, gdyż miewał własne pomysły, a zawsze łatwiej rządzi się we własnym gronie. Kiedy powstała koncepcja, ze zamiast negocjacji i współrządzenia lepsze jest rozbicie partii Leppera, przejecie jej posłów i elektoratu poprzez zamkniecie w pudle jej szefa?

W trakcie tych zeznań padło nazwisko prominentnej osoby z PiS, znanej od lat lokalnie we Wrocławiu jako bardzo uczciwy i porządny człowiek Jak to się stało, ze mówiąc „A” zdecydował się powiedzieć „B” ?

Z dzisiejszych obrad Komisji wynika, ze zaangażowani w aferę agenci CBA nie mieli pojęcia o tym, ze minister Lepper, nawet gdyby bardzo chciał przyjąć łapówkę za odrolnienie gruntów w Mrągowie, i tak jej przyjąć by nie mógł, gdyż w całej sprawie jego wpływ był marginalny – te sprawy się załatwia na poziomie lokalnym, a nie centralnym. Nieznajomość procedur świadczy, jak dalece mijały się deklaracje intencji założycieli CBA z rzeczywistością. Z prowokacją czy bez – nikogo nie złapiesz, jeśli nie znasz procedur...

Wynika tez, ze ktoś z CBA zdał sobie w końcu z tego sprawę i postawił na kolejna multimedialna prezentacje, w której chodziło o to, by nagrać na (niezupełnie legalnych) podsłuchach jak jakieś osoby wchodzą do Ministerstwa Rolnictwa z wpisana do dokumentacji intencją udania się do ministra, a następnie miały być teatralnie aresztowania z walizka pełna miliona złotych. I wtedy – być może - mielibyśmy kolejna multimedialną, kolorową prezentacje prokuratury, o tym, jak łapówka dociera do ministerstwa rolnictwa....Lepper po kilkuletnich procesach by się wybronił, ale tymczasem politycznie jego partia znalazłaby się na dnie. Co się zresztą stało – ale PiS-owi to w niczym nie pomogło, koncepcja utrzymania władzy jako parlamentarna większość każdym kosztem okazała się nierealna. Być może powinni się zastanowić nad tym, czy dobrze wychodzą na koncepcji, skądinąd posttotalitarnej, ze cel uświęca środki...

Na marginesie dzisiejszych zeznań – nikogo z Komisji to nie obeszło, ale Lepper wspomniał dzisiaj o wyroku skazującym, jaki otrzymał za wysypywanie zbożna na tora kolejowe. Dodał, ze nikt nie cytował z uzasadnienia tego wyroku, zawierającego m.in. to, ze owo zboże pochodziło z importu pewnego biznesmena, sprowadzającego zboże z Niemiec, i ze owo zboże wg badan ekspertów około 700 razy przekraczało normy zdrowotne na pewna substancje chemiczna, której nazwy już nie pamiętam, i które było przerabiane na make, a potem chleb, spożywany nie tylko przez dolnoslazakow.

Jak ktoś się nazywa Lepper, to z góry niegodny wysłuchania?

I kto najbardziej zaszkodził IV RP – aferzyści czy politycy, którzy uznali, ze cel uświęca środki?

Cyklon

2009-07-26T05:54:00.004+02:00

Bogumila Tyszkiewicz, Wroclaw

Moje dwa koty wiedziały dwie godziny wcześniej. Popiskiwały i chowały się w szafach. Potem przyszedł cyklon. Byłam wtedy na podwórku. Podniosłam głowę do góry. Czarne chmury kręciły się w kolko, nad głowa miałam niebieski okrąg nieba, z którego zaczął wyrastać czarny dziob, celujący prosto we mnie. Mieszkałam kiedyś na Florydzie, więc wiedziałam, co to znaczy. Schowałam się razem z kotami pod kołdrą w przedpokoju, gdzie nie było okien i szkła, które mogłoby nas pokaleczyć. Zaczął się wiatr, który - jak się potem dowiedziałam - pozostawił po sobie ofiary śmiertelne. To się liczyło w sekundach. Ale - wstyd się przyznać, kiedy wszyscy naokoło myślą dziś o stratach, ja myślę o radości życia, jaka mi dal cyklon - i marze, by ten wiatr wrócił

Mieszkam na parterze. To niedobrze, jeśli chodzi o powodzie, ale dobrze, jeśli chodzi o wiatr. Niebezpieczne rzeczy fruwały wyżej i wybijały okna na wyższych pietrach. Poczekałam, aż minie nas okno, i wyszłam na słabnący wiatr na podwórko. To znaczy spróbowałam wyjść. Zawisłam na klamce poziomo nad ziemia.

To jest lepsze niż seks. Fruwanie w powietrzu. Trwało bardzo krótko, bo szybko osłabł. Drobnymi ruchami ciała spadasz niżej lub się wznosisz. Jako 19latka skakałam ze spadochronem. Opóźnione otwieranie spadochronu jest super, ale to jest techniczne, musisz wzlecieć samolotem i użyć skomplikowany sprzęt. Tu latałam bez sprzętu, samym ciałem. Pewnie bym się pokaleczyła puszczając klamkę, ale dałam rade. I dałabym się pokroić, byleby ten cyklon wrócił.

Irańskie kobiety - liderki rewolucji

2009-06-26T20:46:00.006+02:00

Bogumiła Tyszkiewicz

Ahmad Khatami, członek irańskiego Zgromadzenia Ekspertów, wezwał w trakcie dzisiejszych, piątkowych modłów, transmitowanych z Uniwersytetu Teherańskiego na cały kraj, do egzekucji „chuliganów”, którzy kierowali protestami po kwestionowanych wyborach prezydenckich 12 czerwca. Protestujących nazwał „mohareb” - czyli tymi, którzy wszczęli wojnę przeciwko Bogu: „Każdy, kto walczy przeciwko islamskiemu systemowi albo przeciw liderowi islamskiego społeczeństwa, musi być zwalczany aż do jego kompletnego zniszczenia. Domagamy się, by sądownictwo rozprawiło się z przywódcami protestów, liderów naruszeń (prawa) i wszystkich wspieranych przez USA i Izrael – z całą mocą i bez litości, aby wszystkim dać lekcję”. Wg. irańskiego prawa karą dla ludzi uznanych za "mohareb" jest egzekucja.

Kara śmierci (w Iranie - przez powieszenie) może grozić nie tylko zatrzymanym demonstrantom, ale też zatrzymanym dziennikarzom, kontrkandydatom Ahmadinejada – oraz laureatce nagrody Nobla Shrin Ebadi.

W czwartek 18 czerwca prawniczka i laureatka Nagrody Nobla Shrin Ebadi wezwała władze Iranu do przeprowadzenia ponownych wyborów i bezwarunkowego wypuszczenia na wolność wszystkich zatrzymanych w trakcie protestów – wtedy było ich ok. 500 osób. Dzięki autorytetowi nagrody Nobla Ebadi była w stanie w ostatnich tygodniach przeprowadzić znaczącą kampanię na temat praw człowieka w Iranie – spotkała się m.in. z sekretarzem generalnym ONZ, wysokim komisarzem ds. praw człowieka Navi Pillay, szefem polityki zagranicznej Unii Europejskiej Javierem Solaną i rozmaitymi liderami Parlamentu Europejskiego.

Wczoraj, tj. w czwartek 25 czerwca Fars News (gazeta rządowa) opublikowały list, którego autorami są ponoć prawnicy, wykładowcy akademiccy, rodziny weteranów i martyrów. W liście domagają się od ministra sprawiedliwości, Gholam-Hussein Elhama, by skazał Shirin Ebadi za naruszanie prawa islamskiego i konstytucyjnego. To nie pierwsze groźby, już wcześniej o nich pisaliśmy. W grudniu jej Ośrodek Obrońców Praw Człowieka został zamknięty, a ostatnio do aresztu trafili Abdulfattah Soltani, jej doradca prawny, oraz rzecznik prasowy Reza Tajik. Rzecznik Międzynarodowej Kampanii na Rzecz Praw Człowieka w Iranie Hadi Ghaemi twierdzi, że tego typu artykuły przygotowują opinię publiczną Iranu na aresztowanie Shirin Ebadi po jej powrocie do kraju.

Mamy marzenie

„Is the dream already over?” (czy już po marzeniu?) - pyta dziś „The Economist” - i odpowiada - „nie! ... niektóre obszary mieszkalne Teheranu przypominają strefę wojny. Protestujący wynoszą (na sztandar) obraz pięknej, młodej kobiety, Nedy Agha Soltan, sfotografowanej w Teheranie gdy umierała, zastrzelona przez nieznanego zabójcę... ale gdy wydarzenia na ulicach wskazują na zwycięstwo Ahmadinejada ... tytaniczna walka poza sceną publiczną ... może być kluczowa dla przyszłości kraju.” Nie tylko walka między klerykami, o której wspomina The Economist, zasługuje na określenie „tytanicznej”. Co najmniej równie tytaniczne są wysiłki irańskich kobiet.

Faezeh Rafsanjani, córka byłego prezydenta Akbara Hashemi Rafsanjani, była na ulicy w najtrudniejszych chwilach, wzywając do protestów. Irańscy uczestnicy #iranelection z dumą donosili o jej odwadze. Wcześniej Faezeh Rafsanjani, wypromowana przez swego ojca, była szefem irańskiej Rady Sportu, gdzie aktywnie zajmowała się promowaniem sportowej aktywności wśród kobiet, zakazanej po irańskiej rewolucji. W latach 1996-2000 wybrana na parlamentarzystkę, ale zwolenniczki reform były niezadowolone z jej konserwatywnej postawy i nie zagłosowały na nią powtórnie w następnych wyborach. Od tamtego czasu do dzisiaj przebyła długą drogę, która połączyła prawa kobiet z potrzebą reform w Iranie. Została nawet na jakiś czas aresztowana w trakcie ostatnich zajść w Teheranie. I w drodze życiowej Faezeh Rafsanjani zawarty jest klucz, zarówno do obecnego poparcia dla Musawiego, jak i masowego, wręcz desperackiego udziału kobiet w demonstracjach.

„Nie powiedziałabym, aby te wybory były punktem zwrotnym dla kobiet” - mówi Sanam Anderlini, konsultantka w sprawach kobiet z Waszyngtonu - „ale powiedziałabym, że kobiety były punktem zwrotnym tych wyborów”. Kobiece głosy miały kluczowe znaczenie dla kampanii Musawiego, startującego pod hasłami poszerzania praw ekonomicznych i obywatelskich kobiet, mimo, że w czasie swego premierowania w latach 1981-1989 raczej zainteresowania feminizmem nie wykazywał. Ale decydującym czynnikiem w tych wyborach była fatalna opinia o antykobiecych poczynaniach Ahmadineżada.

Jego rządy dla irańskich kobiet oznaczały systematyczne pogarszanie się ich pozycji społecznej, materialnej i prawnej, czego skutkiem zresztą była polityzacja kobiet i odradzanie się ruchu feministycznego.

Rząd Ahmadineżada we współpracy z konserwatywnym parlamentem wydał miliony na propagandę mówiącą kobietom, że ich właściwym miejscem jest dom. Uniwersytety obniżyły liczbę studentek. W 2005 roku rząd uruchomił kampanię „kultury skromności” zmierzającej do narzucania kobietom ściślejszych zasad co do zasłaniania się. Ufundowany za czasów liberalnej prezydencji Mohammada Khatamiego Ośrodek na Rzecz Uczestnictwa Kobiet został zastąpiony Ośrodkiem na Rzecz Kobiet i Rodziny, którego jedynym celem było promowanie „kultury skromności”.

Co więcej, latem zeszłego roku Ahmadineżad i jego zwolennicy usiłowali przeprowadzić w parlamencie ustawę 'o ochronie rodziny”, która miała poluzować restrykcje nałożone na poligamię oraz opodatkowanie mehriyeh (tradycyjna opłata, jaką przy zawarciu małżeństwa mąż ofiaruje żonie. W systemie prawnym, ograniczającym prawa kobiet do dziedziczenia, rozwodu czy opieki nad dziećmi, mehriyeh oferuje kobietom odrobinę pewności). W związku z tym, że w Iranie 42 procent młodych kobiet poszukujących pracy nie może jej znaleźć, Ahmadineżad wskazywał na poligamię, jako rozwiązanie bezrobocia wśród kobiet.

Nic dziwnego, że te pomysły nie spotkały się z uznaniem kobiet. Koalicja znanych feministek, m.in. noblistki Shirin Ebadi, poetki Simin Behbahani i reżyserki Rakhshan Bani E’temad, poprowadziła zwycięską kampanię przeciwko tej legislacji. Ale nawet konserwatywne kobiety odwróciły się od Ahmadineżada. Z badań irańskiej socjolożki Fatemeh Sadeghi wynika, że nawet konserwatywne aktywistki, zwykle krążące po ulicach, aby napominać kobiety, że mają nosić hidżaby i stosować zasłanianie się i „kulturę skromności”, teraz i one odwróciły się od Ahmadineżada, za jego poparcie dla poligamii oraz sigheh, religijnych „małżeństw tymczasowych”, które pozwalają mężczyznom uprawiać seks z prostytutkami bez żadnych konsekwencji.

„Iran nie przypomina innych państw” - mówi Isobel Coleman w wywiadzie opublikowanym 224 czerwca na stronie Council on Foreign Relations – Kobiety są wysoko wyedukowane, a wiele z nich pracuje. Nikt się nie dziwi w Iranie, widząc kobietę w roli taksówkarza, a na taki widok w USA ludzie by obracali głowy. Kobiety są pilotami. Jest bardzo znana kobieta, kierowca rajdowy. Są kobiety w telewizji, wśród artystów, w przemyśle filmowym. Są wśród członków parlamentu, a 2 kobiety były wieprezydentami. Mimo to istnieją bardzo silne, znaczące restrykcje prawne narzucane kobietom. Ta sprzeczność odzwierciedla sprzeczności wewnątrz samego systemu. Ajatollach Chomeini wywołał kobiety z domów – kobiety, które nigdy wcześniej z domów nie wychodziły – by wyszły na ulice demonstrować na rzecz rewolucji 1978-1979. I one to zrobiły. Odegrały kluczową rolę w mobilizowaniu powszechnego wsparcia dla rewolucji. A kiedy prawa się zmieniły na rzecz ograniczania praw kobiet, to wiele kobiet zaczęło myśleć „to nie jest to, czego oczekiwałam”. Nie mówię, o liberalnej, wyedukowanej elicie. Mówię o konserwatystkach. To one, wraz z ich córkami, są kośćcem ruchu na rzecz reform i dzisiejszych protestów”.

„Szeroko rozpowszechnione rozczarowanie polityką Ahmadineżada w sprawie płci” - dodaje Dana Goldstein - „zaowocowało głębokim i powszechnym przekonaniem kobiet, że trzeba głosować przeciwko niemu, i właśnie to przekonanie wyraża się dziś na ulicach Teheranu, gdzie kobiety protestują tak samo, jak mężczyźni i na to samo są narażone ... kobiety są bite przez bojówkarzy Basij tak samo, jak mężczyźni. Są wśród tłumów, do których się strzela.” To wszystko powoduje, że obecne wydarzenia w Iranie są tak niezwykłe – w kontekście Bliskiego Wschodu, gdzie kobiety rzadko widywane są w pierwszym szeregu ulicznych protestów. W Iranie jednak takie rzeczy się już zdarzały.

W czerwcu 2006 policja brutalnie zaatakowała demonstrację na rzecz praw kobiet w Teheranie, od której miała się rozpocząć Kampania Miliona Podpisów na rzecz zrównania w prawie irańskim praw kobiet i praw mężczyzn. Od tamtej pory odbyło się setki i tysiące spotkań i wieców działaczek i działaczy tej kampanii, zbierane są podpisy oraz rozprowadzana jest broszura bardzo szczegółowo wskazujące wszelkie dyskryminacyjne zapisy w irańskim prawie, od praw rodzinnych do zakazu wystawienia kandydatury kobiety w kampanii na prezydenta.

Ruch kobiet w czasach Ahmadineżada był dosyć rozproszony i organizowany na niskim poziomie, za to rozprzestrzeniał się szeroko i coraz częściej postrzegano go jako ruch o sporych wpływach politycznych. Z dzisiejszej perspektywy óch ruch przypomina to co się dzieje na Twitterze - absolutnie oddolną organizację. Rząd Ahmadineżada aresztował lub osadzał w więzieniach dziesiątki działaczek, zamykał ich witryny internetowe, a gazetom, które donosiły o ich działalności, grożono zamknięciem. Ale takie doświadczenia spowodowały, że kobiety przestały się bać, a ich wartość w życiu publicznym – doceniona.

Jeśli Ahmadineżad utrzyma się przy władzy, dla ruchu feministycznego może to oznaczać znaczące represje. Ale ruchu kobiet to nie powstrzyma. Już przez to przechodziły. Już je etykietowano je jako szpiegów syjonizmu i Stanów Zjednoczonych... Ale ostatnie demonstracje odebrały rządowi Ahmadineżada moralną legitymizację, oskarżenia już nie działają na nikogo, a obok liberalnych kobiet jednakowo demonstrują kobiety konserwatywne, pod hasłami „już dosyć”.

Update: Shrin Ebadi do ludzi, 24 czerwiec 2009 (youtube, Bruksela)

Iran Yes We Can

2009-06-26T16:18:00.001+02:00

Tekst piosenki:

Iran Yes We Can by Jason Carl

tear gas in the air i dont care
Ahamadinejad stole Musavis chair
in the front lines hear my voice
you can take our life but you cant take away our choice
iran iran yes we can yes we can
iran iran yes we can yes we can
take back our freedom
take back our freedom
give us back our freedom
freedom yeah

the streets are burning up in protest
how many lies will it take to know the truth is best
facing guns and armor and brainwash
bullets flyin how many lives will it cost
iran iran yes we can yes we can
iran iran yes we can yes we can
take back our freedom
take back our freedom
give us back our freedom
freedom yeah

Czwartek, Teheran live

2009-06-25T11:49:00.011+02:00

co jakiś czas odświeżaj stronę - updates

wieczorem - Pomóż w przeprowadzeniu ataku DDOS na witryny reżimu. Idź na stronę http://fd10.150m.com/ - trzymaj otwarte okienko - i to wszystko. Aktualne, póki ta strona wisi na serwerze ;)

14.55 jesteśmy pilnie zajęci na twitterze

14.25 niedaleko Taleghani Cr ponad 1000 osób skanduje przeciwko reżimowi prosząc innych do przyłączenia się. Policja zajmuje pozycje na Vali Asr Cr and Enghelab St. Helikoptery unoszą się nad Enghelab Sq. Przed Trybunałem Rewolucyjnym gromadzi się tłum.

14.19 Dzisiejsze protesty powinny się już zacząć, ale na razie nie ma żadnych sygnałów z wiarygodnych źródeł na Twitterze. Jedno z tych źródeł milczy już od ponad 20 godzin. Wiele osób się martwi...

14.12 Z lokalnej prasy wynika, że tylko 1/3 parlamentarzystów iranskich stawila się na przyjęciu Ahmadinejada upamiętniającym jego zwycięstwo wyborcze

12.27 Kelly Golnoush Niknejad czyli TehranBureau w BostonGlobe. Napisała na Twitterze, że od dzisiaj jest w Dubai.

11.40 Czeska strona Lidovky drogą wymiany emaili z Behnaz (nazwisko dla bezpieczeństwa nie opublikowane), studentką z Isfahanu, uzyskała unikalne świadectwo o sytuacji w Iranie. Oto tłumaczenie:

LN: Jak basij usiłują tłumić protesty?
Behnaz: Bardo brutalnie bija protestantów. They're uderzają ludzi ciężkimi drągami, w głowę albo żoładek. Niektórych pobito na śmierć. Nie mają oporów przed atakowaniem dzieci i starszych ludzi. Mówi się o ciężarnej kobiecie, którą postrzelili, i która urodziła na ulicy. Tu w Isfahanie jedną osobę najpierw pobili, a potem zrzucili z dachu. Byłam dziś na jego pogrzebie (24 czerwca). Jego rodzinie zakazano mówić o okolicznościach tej śmierci; grożono im. Jestem pewna, że w miarę upływu czasu poznamy więcej takich przypadków.

LN: czy reżim wywiera presję na rodzinach protestantów?
Behnaz: Reżim wywiera ogromną presję na rodzinach protestantów, którzy albo zostali zabici, albo zatrzymani. Skoro tak się zachowują na ulicach, na oczach wszystkich, to co robią zatrzymanym?

LN: Wybory były zmanipulowane czy były tylko izolowane przypadki nieprawidłowości?
Behnaz: Gdyby wybory były prawdziwe, to czemu reżim tak się upiera, by ich nie powtarzać? Przecież przyniosłyby taki sam rezultat. Dlaczego zamiast wyborów wolą zabijać tak wielu niewinnych ludzi na ulicach?

10.12 Wg. Kalameh - strony związanej z opozycją - dziś w nocy aresztowano 70 nauczycieli akademickich, po spotkaniu z Musawim. Nie jest znane miejsce ich przetrzymywania.

Czwartek w Krakowie i Warszawie - Światowy Dzień Solidarności z Irańczykami

2009-06-25T11:23:00.003+02:00

Dzisiaj tj. czwartek 25 czerwca wieczorem (od 20.00) pod pompą zwaną też "Studzienką Badylaka", na Rynku Głównym w Krakowie (u wylotu ulic Szczepańskiej i Sławkowskiej). Przyjdź i zapal znicz dla uczczenia ofiar demonstracji w Teheranie i na znak solidarności z Irańczykami.

Spotykajmy się w czwartek, 25 czerwca, pod gmachem ambasady Iranu, przy ulicy Królowej Aldony 22 w Warszawie. Prosimy Was byście przyszli pomiędzy godziną 20 a 22 aby zapalić znicz, upamiętniając Nedę i inne ofiary działań irańskich władz. Jeżeli nie macie dużo czasu, przyjdźcie choć na chwilę zapalić jedną świeczkę.
Przyłączcie się do nas. Nie bądźcie obojętni.

24 czerwa w Teheranie - Baharestan Sq. jak Tiananmen!

2009-06-24T15:41:00.036+02:00

21.12 W czwartek próbujemy spotkać się o 4:30pm od krzyżówki Vali-asr do placu Enghelab. Teraz naprawdę koniec transmisji...

20.20 Aresztowano Ardeshir Amir Arjman, który był odpowiedzialny za kwestie prawne Musawiego. Rodzinę Nedy wyrzucono z domu. Używane są adresy email aresztowanych dziennikarzy, żeby namierzyć innych sympatyzujących dziennikarzy lub działaczy praw czlowieka. Min. Obrony USA ustanawia sztab ds. cyberprzestrzeni.

19.53 Grupa na Facebooku pomagajaca Iranczykom przebijać się przez blokady informacyjne. Polscy informatycy mogą się tam zglaszać z pomysłami

19.48 Zaczynają się Allahu Akbary z dachów domow. Przerazliwy, ogłuszający krzyk

19.40 A jednak... ktos to musi robic. Video z placu Baharestan. Uciekają z ciałem zabitego, żeby go nie wywieźli na ciężarówce

Po tej relacji zaniemówiliśmy. Koniec transmisji. Politycy świata, może byście tak zaczęli robić to, za co wam ludzie płacą z własnych podatków?

18.40 Moment temu - wstrząsająca relacja live kobiety z Iranu na CNN - the World help us, please, help us!

18.41 Niezależne Związki zawodowe do ludzi Iranu (lista postulatów) - z dzisiaj, przetł. z farsi

18.31 Shooresh - ostatniej nocy aresztowano 25 dziennikarzy. 25 min. temu od Azadi Sq. słyszano strzały. Władze odmawiają pracownikom ONZ i działaczom praw człowieka podania liczby osób zabitych, rannych, opatrywanych w szpitalach lub zatrzymanych. Potw. Basij dzisiaj wjeżdżali w tłum na rozpędzonych motocyklach, bili ludzi pałkami i kablami. Helikoptery krążące nad Teherenem odnajdowały zgromadzenia i kierowały do nich Basij. Wszędzie krew.

18.16 Z Iranu "Baharestan Sq. był jak Tiananmen Sq. Oni nie są ludźmi" Mojtaba Khamenei jako główny sprawca - Guardian, Daily Kos - Khamanei chce dynastii? Kolejne wideo z dzisiaj: kobieta krzyczy "smierć dyktatorowi, ludzie powtarzają. W tle słychac strzały. BBC- mapa video nadesłanych z Iranu

18.05 Dzisiejsze video z Vanak Sq. Kobieta krzyczy: Bijcie mnie! Coraz częstsze doniesienia, że Mousavi - Karroubi, a nawet Khatami są albo aresztowani, albo w areszcie domowym. Video - ludzie odpierają policję. Oficjalne: administracja Obamy "poważnie rozważa by dyplomatów irańskich nie objąć zaproszeniami na uroczystości 4 lipca". Prawniczka i laureatka Nagrody Nobla Shirin Ebadi kieruje do sądu sprawę Neda Agha Soltan

17.41 nasz przyjaciel: "Musimy iść - nie wiem kiedy wejdziemy na internet - wzieli 1 z nas, będą torturować i zdobędą nasze nazwiska - teraz musimy się ruszać bardzo szybko. Wszyscy jesteśmy tworami Boga i musimy do Niego wrócić. Allah Akbar - Allah Akbar - Allah Akbar" Umieramy z niepokoju...

17.36 Wiaryg. źródło - Na Lalezar Sq to samo co na Baharestan - nieprawdopodobne- ludzie mordowani wszędzie. Ładowali zabitych na ciężarówki - jak w fabryce - błagamy Allaha by nas uratował.
17.20 zauważono teraz 10 autobusów z siłami specjalnymi manewrujące w Sharak-e-Gharb. Wiaryg. źródło - doniesienia o trwających w tej chwili ciężkich walkach na Vanak Sq, Tajrish sq, Azadi Sq. Świadek "na Baharestan widzieliśmy milicje z pałami bijącą ludzi jak mięso na bitki - krew wszędzie - jak u rzeźnika - łapali ludzi z tel. komórkowymi - tak wielu rannych i zabitych - Allah Akbar "

17.05 irańczyk - "odcięto linie telefoniczne i utraciliśmy internet. Coraz trudniej zalogować się do sieci. Mówią że śledzą wysokie użycie linii telefonicznych by namierzyć użytkowników internetu - musimy teraz odejść stąd"

16.50 Kharoubi- "Nie akceptuję wyników wyborów. Wyłoniony na ich poddstawie rząd jest nielegalny... Mimo wszelkich wysiłków zorganizowania uroczystości pogrzebowych (poległych w ostatnich dniach w Iranie) musimy go odwołać, gdyż w Teheranie nie ma miejsca, w którym możnaby go przeprowadzić" - Sham News, Farsi. Dzisiejsze vid "police brutality in Iran"

16.42 Nie całkiem off topic- Opinia publiczna do mediów - my was nienawidzimy.paulocoelho Mój przyjaciel który usiłował ratować Nedę właśnie wylądował w UK. Możesz go zobaczyć lub wysyłać maile tutaj. Z wczorajszej wymiany majli między doktorem a Coelho: "...Nic nie wiem o CNN... przebywam poza domem... Jutro rano spróbuję wyjechać z kraju. Jeśli nie przybędą do Londynu o 2pm., to coś mi się stało. Do tej pory czekaj. Moja żona i syn są w (x) Ich telefon (x) Jej mail (x) Czekaj proszę do jutra. Jeśli mi się coś stanie, proszę zajmij się (imię żony) i (imię syna). Oni są tam sami i nie mają nikogo innego na świecie. Dużo serdeczności, to był dla mnie honor mieć cię za przyjaciela".

16.35 Raport z dzisiejszego dnia na ireport. BBC Persian: Ghalibaf (burmistrz Teheranu): Nie możecie rozwiązać problemu wyborów siłą, trzeba dogadać się z ludźmi. Amerykanka Michelle May, która przybyła do Iranu parę dni przed zamieszkami, oświadczyla CNN Dubai, że zmierza w stronę Teheranu - "“I just felt a real need to be there with my friends and i just wanted to be a part of what could possibly be history”

16.23 Khamenei: "Prawo i porządek będą zaprowadzane w Iranie każdym kosztem" -b. dobry artykuł. Rahnavard, żona Musawiego, wzywa do uwolnienia zatrzymanych i mówi, że obecne działania rządu to faktyczny stan wojenny w Iranie. Czekamy na zdjęcia i filmy...

16.17 Na Baharestan SQ spędzono z powrotem ludzi. Spacerują między nimi Basij. Biją każdego, kto rozmawia. Pojawiło się oświadczenie irańskich działaczy praw człowieka nt. dzisiejszych wydarzeń na tym placu, które potwierdza, że została postrzelona 19letnia dziewczyna, ale paramilitarne bojówki nie pozwoliły obywatelom jej pomóc.

16.12. Ciąg dalszy bezp. świadka z Baharestan Sq. -"oni na nas czekali - wszyscy mieli broń i uniformy przeciwko zamieszkom. To było jak pułapka na myszy. Strzelano do ludzi. Widziałem 7-8 milicjantów bijących palkami kobietą, nawet, jak już leżała na ziemi. Nie miała żadnej obrony, nic. Tak wielu aresztowanych, starych i młodych, zabierają ich dokądś. Ludzie uciekają w boczne aleje, a tam oni już czekają, ustawieni po 2 stronach ulicy i pałują biegnących środkiem (nasze ścieżki zdrowia" z czasów PRL) Zamknięte wszystkie sklepy- nie ma gdzie się ukryć."

15.40 Protestanci gromadzą się na Sepah Sq.

15.35 Doniesienia o ciężkich starciach i słyszanych strzałach z Baharestan Sq. Dalej niepotw. że zastrzelono tam młodą kobietę. Irańczyk: "Właśnie wracam z Baharestan Sq - okropna sytuacja - biją ludzi jak zwierzęta. Widziałem wiele połamanych rąk, nóg, rozbite głowy"

15.10 Rodziny zatrzymanych zgromadziły się przed sądem rewolucyjnym, są otoczeni przez policję

14.30 Ciężkie walki na Baharestan Sq. Niepotw. że zastrzelono/postrzelono młodą dziewczynę. Nie pozwolili jej pomóc. Połaczenia tel nie działaja. Zamknięte Baharestan Metro.

13.20 Wjazd do biura Musawiego pod zarzutem, że to "kwatera główna wojny psychologicznej przeciwko bezpieczeństwu państwa"

12.05 Aresztowani dziennikarze: Alavi, Joneidi, Mohammad-far, Karim-e-dini, Ghare, Taghipour, Daraie. Niektórzy aresztowani dziennikarze piszą teraz artykuły potępiające Musawiego i demonstrantów. Komentarz z Iranu - "to niebezpieczna, nowa metoda. Wcześniej dementowali to, co zostało napisane. Dziś - dyktują". 22latek w Mashad zastrzelony w nocy gdy krzyczał z dachu allahu akbar - niepotw. ale źródło wiaryg.

11.00 Youtube prosi by videa z Iranu były oznaczane tagiem "citizentube"

Dzień czwarty - armia na ulicach Iranu

2009-06-23T18:14:00.003+02:00

Państwowa TV poinformowała dzisiaj, że Rada Strażników wykluczyła unieważnienie kwestionowanych wyborów prezydenckich w Iranie, stwierdzając, że nie znalazła dowodów na żadne "większe" naruszenie prawa. Poinformowała również o sądach specjalnych dla protestujących: "Irańskie sądownictwo powoła specjalny sąd do rozpatrywania spraw protestantów aresztowanych w trakcie społecznych niepokojów po kwestionowanej przez nich reelekcji prezydenta Mahmouda Ahmadinejada. Irańczyk, który zbudował wielką sieć na Facebooku, nieustannie uzupełniając swoją stronę nowych video oraz zdjęć z Iranu, zostawił w nocy taką wiadomość: "Irańscy agenci zaatakowali Nasz dom, atakowali znajdujących się tam ludzi i szukają mnie po całym kraju"

Ebrahim Raisi, wysoki przedstawiciel irańskiego wymiaru sprawiedliwości, który zapowiedział objęcie protestujących trybem specjalnym, dodał również, że "jakikolwiek komentarz, jakiekolwiek pisanie czy jakikolwiek ruch, który mógłby sprowokować lub zachęcić ludzi do kreowania niepokojów - będą uznane za przestępstwa." Oznacza to, że nawet ten blog prowadzi działalność przestępczą... a każdy Irańczyk, przy którym znajdzie się telefon z zachowanym smsem do Twittera, może być w trybie specjalnym wtrącony do więzienia.

Po nocy terroru, dzień terroru i bicia... TehranBureau.com: "są jak wściekłe zwierzęta ... chciałem zrobić im zdjęcia, ale zbytnio się bałem. Naprawdę, ci, co dziś dają radę robić zdjęcia lub filmować, są niebywale shoja (odważni). "

Na stronie Musawiego na Facebooku wezwanie do globalnych demonstracji w czwartek, upamiętniających dotychczasowe ofiary "jakie utraciliśmy do tej pory w naszej walce o sprawiedliwość". W Teheranie demonstracja odbędzie się w Świątyni Imama Chomeiniego (wg Islamu przemoc wewnątrz Świątyni Ćhomeiniego jest niedozwolona). Nieco wcześniej pojawiło się wezwanie Karroubiego do demonstracji upamiętniającej poległych.

Armia na ulicach Iranu

PISZE SIĘ.... Zajrzyj później...

Dzień trzeci - poniedziałek

2009-06-21T23:17:00.060+02:00

Koniec transmisji na dzisiaj...

22.23 Pare minut temu do domu dziennikarza Mostafa Ghajar wdarla sie policja. Sterroryzowali jego żone z 4 miesięcznym dzieckiem i go aresztowali. Zapowiada się kolejna ciężka noc. Wiaryg. źródło - słychać strzały od Shahrak Gharb. Raport z 7 Tir Sq.

22.04 Na wtorek ogłoszono strajk generalny. Rząd oświadczył, że jeśli się ktoś nie stawi w pracy, będzie natychmiast zwolniony

21.58 noc W TEJ CHWILI starcia na ulicach Sharak Gharb (Tehran)- wiaryg. źródło

20.44 Wideo z nocnego Tabriz, rodzinnego miasta Musawiego. Ludzie skandują po azersku: "nie jestem ani z prawa, ani z lewa, jestem nacjinalista" "Niech żyje Azerbejdżan" "Tak, jestem Turkiem", "Niech żyje Azerbejdżan, wstyd, którzy go nie chcą". Prowincję Wschodniego Azerbejdżanu zasiedla głównie mniejszość etniczna Azerów.

19.07 Breaking news - Mousavi & Karroubi będą uczestniczyć w cichym zgromadzeniu, najprawdopodobniej w czwartek, w jednej z świątyń. Miejsce demonstracji zostanie podane później. Zidentyfikowano Basij który zabił co najmniej 7 osób. Oto jego zdjęcie i adres zamieszkania. Niebywałe zdjęcie odważnych kobiet

19.05 Oficjalna strona Musawiego - "na 100proc potwierdzamy, że na 7 Tir sq było dziś 7 parlamentarzystów z partii Kargozaran" Time "Reporting From Iran, While Banned". Irańska państwowa TV - "włoska ambasada przyjmuje chuliganów" AP: Iranian police use force to break up protest Trwają zamieszki wokół teherańskiej stacji telewizyjnej, Mellat park i Jame Jam. Dzisiaj szpitale odnotowały pojawianie się kobiet i dziewczynek z ranami od pałek na głowach. Reformistyczna grupa Mojahedin-e Enqelab Islami: Rząd sformowany na podstawie sfałszowanych wyborów jest nielegalny" Zamieszki w Oromieh, policja używa gazu

18.24 W Teheranie aresztowano Maziyara Bahari - reportera z Newsweeka. Dzisiejsze foto z hafte tir sq. - Basij kryją się na dachach i po domach. Musawi wzywa do kontynuowania protestow, ale dzisiejsze są wyraźnie słabsze - Fox News. Jeszcze trwają starcia w Tiraz.

18.00 Doktor z filmu Nedy, który jej bezskutecznie próbował pomóc, jest przyjacielem Paulo Coelho, który poświęcił mu notkę w swoim blogu. Brytyjska ambasada ewakuuje rodziny pracowników z Iranu. Prominentny, fundamentalistyczny parlamentarzysta MP Ahmad Tavakoli: "Musawi powinien zawrócić z tej samobójczej drogi".

17.50 BBC Persja - uwolniono z aresztów 180 dziennikarzy. Mają zakaz wykonywania zawodu. Miejsce pochówku Nedy - cmentarz Behesht Zahra, kwatera 32 41 257. Wezwania do strajku generalnego na jutro. Z Tabriz (rodzinnego miasta Musawiego) dochodzą zatrważające wieści o masakrze, jak w Teheranie w niedzielę.

17.42 Qassem Ravanbakhsh, uczeń ajatollacha Ayatollah Mohammad Taqi Mesbah-e Yazdi (Mesbah-e Yoazdi jest wpływowym mentorem religijnym Mahmouda Ahmadinejada i większości irańskiego aparatu bezpieczeństwa)powiedział, że Stanowisko Karroubi-Mousavi jest aktem "wojny przeciwko Bogu". Rządowe zdolności monitorowania opozycji zapewniła współpraca ze strony Siemens AG i Nokii.

17.25 Zrozpaczony Irańczyk "To koniec. Sepah [IRGC] ogłosił, że nas zniszczy. Przerobili to miejsce na pola śmierci. To mordercy. Wychodzę, ale jestem przerażony. Ale od 10 do 11 wszyscy wyjdziemy i będziemy krzyczeć Allah o Akbar i Śmierć Dyktatorowi. Wy Europejczycy przestańcie udawać. Coście zrobili oprócz pustych haseł? Powiedzcie światu że nie jesteśmy terrorystami - tak nas nazywa rządowa TV. To oni nas terroryzują. End." BBC Persia - wywiad z rodziną Nedy

16.55 Dalsze aresztowania: Majid Dori. Więcej o bieżącej sytuacji na uniw. Potw. wcześniejsze info- członek rodziny Nedy powiedział BBC Persian, że została pochowana wczoraj, a rodzinie nie pozwolono na modły żałobne. BBC o technologii używanej przez rząd Iranu do tropienia opozycji. Niepotw. strajk generalny zaplanowany na jutro

16.44 Basij polują szczególnie na ludzi z aparatami fotograficznymi i komórkami. W dzielnicach gdzie dochodzi do demonstracji, nie ma połączeń komórkowych. W budynkach wokół 7Tir Sq. w oknach uzbrojeni ludzie. Z Iranu: "Dzisiaj w Teheranie spokojnie. Uśmieliśmy się z kumplem, kiedy powiedziałem mu, że na zachodzie uważają, że Rafsanjani to reformista. Ale powiedział - tak, ale wszystkie oczy na raf (rafsanjaniego)" - więcej o Rafsajanim w notce z dnia wczorajszego.

16.38 Potw. na 7Tir Sq jest miedzy 2000 a 3000 tys ludzi, komuś wcześniej obcięło zera. Basij w sąsiadujących ulicach nie dopuszcza do przyłączania się. Dosyć ostre starca w okolicy placu. W okolicy nie działają tel. Celem ludzi przybyłych na 7Tir Sq. były modły żałobne za Nedę (wszystkie meczety odmówiły w dniu wczorajszym na rozkaz władz)

16.25 Na 7Tir Sq. jest tylko ok. 200-300 protestantów (niepotw) Na terenie całego miasta gromadzą się grupy 1000-2000 osobowe, policja zapobiega przyłączaniu się do nich Jak tylko robi się ich zbyt wiele, policja atakuje i rozbija. Ludzie uciekają i gromadzą się znowu (wiaryg. źródło)

16.19 dziennikarz Isa Saharkhiz aresztowany 22 czerwca w Iranie. Republikujcie jego nazwisko na listach aresztowanych dla jego bezpieczeństwa. Na 7Tir Sq. gaz i strzały oddawane w powietrze. Nad placem helikoptery. Podpisz petycję do ONZ o zwołanie sesji nadzwyczajnej w sprawie Iranu

15.50 Tłumy na Haft-e Tir Square, po gazowym ataku rozpoczęły się starcia z policją potw. 9 min temu CNN Na stadionie Shiroudi (na południe od 7Tir Sq) zgromadzono jednostki specjalne ściągnięte z innych miast - video

15.20 Z Iranu - szef parlamentarnej komisji legislacyjnej- "Musawi odpowiedzialny za nielegalne protesty. Nie ma przeszkód prawnych, by go postawić przed sądem"

15.00 Irańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych przegląda skład korpusu dyplomatycznego w Iranie pod kątem wyrzucenia niektórych dyplomatów za "nieproporcjonalne zaangażowanie w sprawy wewnętrzne Iranu". Oskarżono również media zagraniczne, w tym BBC Persia, CNN, AlArabya

11.30 najlepsza z dotychczas widzianych karykatur, dzięki uprzejmości tehranbureau:

10.00 Poranek bez przemocy, ale tez w konfuzji. Ludzie nie wiedza co robić. Może dlatego, że niemal wszyscy przywódcy Freedom Movement są aresztowani?

09.00 Gwardia Rewolucyjna uprzedza, że "kto zakłóca porządek i sprzeciwia się siłom bezpieczeństwa" będzie uważany za zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego i spotka się z ostrą reakcją: "strażnicy rewolucji islamskiej i odważni Basij razem z siłami bezpieczeństwa, w posłuszenstwie dla Najwyższego Lidera i w posłuszeństwie bezwarunkowym, są gotowi na zdecydowane działania, które przywrócą społeczeństwu spokój i bezpieczeństwo... i oczyszczą kraj ze spiskowców i chuliganów" -ze stanowiska Rady Strażników (którą osobiście zarządza Khamenei), za państwową agencją prasową IRNA.

06.21 Od rana perscy użytkownicy tweetera uprzedzają się nawzajem o konieczności robienia zapasów benzyny, świec, wody, żywności i medykamentów. Wkrótce może zabraknąć prądu, gdyż elektrownie są gotowe do strajku. Nowe narzędzie - agregat rss dla perskich twetterów. Zalecenie: zabierać ze sobą plecak z zapasową odzieżą na wypadek polania chemikaliami z helikoptera

02.56 wiaryg. źródło- wkrótce Musawi ogłosi strajk. Rozpocznie się od przem.naftowego - "spodziewajcie się niedoborów żywności, transportu, pieniędzy w bankach". #iranelection publikuje zalecenia dla irańczyków: blokujcie rządowe linie telef. szczególnie policyjne; dzwońcie informując o demonstracjach w miejscach, gdzie ich nie ma; jeśli widzicie helikoptery -palcie opony, ile się da, w różnych lokalizacjach; używaj CBradio wyłącznie w ruchu; jeśli złapiesz milicjanta, nie rób mu krzywdy i nie zabijaj, traktuj go jak brata; jeśli się boisz wyjść na ulicę - oddaj krew". persiankiwi "musimy znikać bo wkrótce wrócą właściciele tego DSL - ale zawsze znajdziemy sposób ZAWSZE"

01.18 niepotw. wiadomość że Neda Agha Soltan (1982 – 20.06.2009) została dyskretnie pochowana 21.06 na cmentarzu Behesht Zahra. Wcześniej uroczystości pogrzebowe odwołano na rozkaz władz. Strona Nedy w Wikipedii

00.17 aresztowano Maziara Bahari, irańsko-amerykańskiego dziennikarza i twórcę filmów - potw. Lista przetrzymywanych dziennikarzy i polityków. Film z 20.05 -Basij bije 7latka,

23.37 Filmy z niedzieli -Właśnie ktoś opublikował na twitterze link do drastycznego video ; brutalność policji - uniwersytet Shiraz ; Teheran wczoraj - Basij w odwrocie ; bitwy z policją między budynkami, na parkingach -video ; dużo gazu - 3:15pm tehran khordad 31 ; Basij ranią i zabijają na Tohid Square ; policja na AryaShahr Sq ; Film z 20go- słychać, jak człowiek filmujący Basij aresztujących 2 mężczyzn cichutko rzuca klątwę na ich głowy ;)

23.17 (po północy w Iranie) - video - Pierwsi zabici po stronie Basij. Podpalono linie z gazem w ich siedzibie, po tym, jak członkowie Basij zamknęli się w środku. Ok. 00.05 (czas iranski) cały budynek eksplodował. Co najmniej 5 Basij zostało zabitych. Widać płomienie w różnych częściach miasta. Tymczasem państwowa TV ostrzega przed wychodzeniem z domu po 8 wieczorem

Potw. w areszcie siedzi niemal caly krag współpracowników Musawiego, 1 i 2 warstwa, jego menażerowie kampanii. Dlatego #iranelection wzywa osoby z talentami organizacyjnni, szczeg. doswiadczeniem w zarządzaniu dużymi projektami, do zgłaszania sie na strone Musawiego w Facebooku
.

Dzień drugi - niedziela

2009-06-21T18:59:00.018+02:00

Późno zabieramy się za informację o dniu dzisiejszym Teheranu. Z niepotwierdzonych szacunków wynika, że w Iranie do dzisiaj zabito ok 150 osób, a około 1000 zraniono. Są to jednak bardzo niedokładne szacunki. Nie ma nawet żadnej możliwości sprawdzenia, ile osób straciło życie w dniu wczorajszym, gdyż komunikacja jest niezwykle utrudniona. Telefony czasem działają, czasem nie. Internet działa z prędkością 15kb/sek. Według irańskiej policji od wczoraj aresztowano 475 osób, zraniono 150 i zabito 11. Jutrzejszy pogrzeb Nedy miał się rozpocząć w meczecie w Abbas Abad. Meczet się z wycofał.

Niespokojna noc z wczoraj na dzisiaj. Basij wdzierali się do domów. Nie musisz znać języka. Po prostu posłuchaj.

Wiadomość o aresztowaniu Musawiego i jego żony dalej niepotwierdzona (godz 19.00). "Ghalam News" Musawiego zaatakowali hakerzy. Wiaryg. źródło apeluje o planowanie strajku generalnego - "jeśli jakoś możesz pomóc, napisz na Facebooku Musawiego". Na stronę Musawiego na Facebooku mają się zgłaszać wszyscy, "którzy mają doświadczenie w zarządzaniu dużymi projektami". Rano ogólnokrajowy Związek Zawodowy Pracowników Autobusów opowiedział się po stronie ruchu oporu- ang. tłumaczenie ich deklaracji tutaj.

Właśnie (19.17) trwają starcia z policją we wschodnim Teheranie. Połączenia wokół siedziby ONZ w Teheranie nie działają, m.in. że trwało tam bicie ludzi, którzy się tam zgromadzili specjalnie, by pracownicy ONZ obejrzeli sobie jak ich biją. Jednak wbrew rządowej propagandzie ten film z dzisiejszego dnia pokazuje, że w odróżnieniu od dnia wczorajszego, kiedy demonstracja została skutecznie rozbita na mniejsze grupki, dziś udało się ją zorganizować.

Tłum. z INA (Iran News Agency) - Ok. 4 po południu (czas irański) sformowała się wielotysięczna demonstracja i porusza sie od placu Enghelab w kierunku placu Azadi. Bardzo intensywne bicie ludzi i walki. Na ulicach działają prewencyjne jednostki specjalne, agenci bezpieczeństwa, a szczególnie milicja, z góry obserwują helikoptery. Komunikacja jest przerwana i jak ktoś się chce kontaktować, to musi to robić osobiście. I to pokazuje film nadesłany do BBC, gdzie widać Basij strzelających do tłumu. (korespondent BBC Jon Leyne otrzymał nakaz natychmiastowego opuszczenia kraju) Wokół uniwersytetu w Teheranie zatrzymuje się i bije każdego przechodnia, a szczególnie zatrzymywani i bici są studenci, którzy z kampusu udają się w kierunku demonstracji.

Prawdopodobnie strategia rządu polega na ustanawianiu blokad zapobiegających sformowaniu większej demonstracji. Wraz z aresztami domowymi nakładanymi na reporterów i zakazem robienia zdjęć, taktyka policji zorientowana jest na media - zapobieganie możliwościom robienia zdjęć i wideo ukazujących skalę protestu. Nawet zdjęcia tłumu usiłującego się przedrzeć przez kordony lub ludzi uciekających przed kulami mają inną wagę emocjonalną niż zdjęcia robione tłumom ludzi, zgromadzonym w pokojowym proteście.

Opublikowano tłumaczenie angielskie Stanowiska nr 5 Musawiego do Irańczyków z dnia wczorajszego - "przekraczanie prawa skutkuje tyranią... bądźcie pewni, że w każdej sytuacji będę z wami"
Khatami - Kraj jest w wirtualnym stanie wyjątkowym. Ciągle są otwarte dla rządu drzwi, by z nami negocjował. Naród Iranu przemówił, a to naród jest władzą. Konstytucja musi być respektowana. Rząd musi odstąpić od siłowej rozprawy z Irańczykami. Bicie, poniżanie i aresztowanie ludzi pogarsza sytuację. Ruch (oporu) będzie działał dalej.

Iran pełen plotek, że rząd traci kontrolę nad armią. Tak czy inaczej, również w dniu dzisiejszym armia NIE wyszła na ulice. Powiada się, że wpływ na dowództwo wojskowe ma Rafsanjani.

Klerycy: Najpoważniejszy ajatollach opozycyjny Hossein Ali Montazeri wzmocnił swoje stanowisko przeciwko Khamenei. Na swojej stronie www opublikował, że "sprzeciwianie się woli narodu jest zabronione religijnie" oraz wezwał do 3dniowej żałoby narodowej począwszy od środy. Napomniał również policję i Basij, że "posłuszeństwo wobec władzy nie jest wymówką przed Bogiem" - tutaj tłumaczenie angielskie. Jego wypowiedź prawdopodobnie jest następstwem dyskusji w środowiskach religijnych z ostatnich paru dni, w których niezwykle wpływową postacią jest 57-letni Rafsanjani.

Rafsanjani ma ogromne wływy w armii i rządzi 2ma grupami. Pierwsza to Zgromadzenie Ekspertów, składające się z najważniejszych kleryków, którzy mają władzę wybierać i obalać najwyższego ayatollacha. Druga to Rada Mediatorów, ciało arbitrujące między parlamentem a nieobieralną Radą Strażników, która ma władzę blokowania legislacji.

Krążą plotki, że członkowie Zgromadzenia rozważają sformowanie kolektywnego ciała zarządzającego jako sposób na obalenie Khamenei i wyjście z kryzysu politycznego. Dyskretne dyskusje na ten temat miały miejsce w świętym mieście Qom. Brali w nich udział m.in. Jawad al-Shahristani, najwyższy przedstawiciel ayatollaha Ali al-Sistani (czołowy lider szyitów z Iraku). Rozważaną opcją jest rezygnacja Ahmadinejada ze stanowiska prezydenta. Charakterystyczne, że Rafsanjani do dziś nie wydał żadnego oświadczenia po piątkowym przemówieniu Khamenei, w którym zawarta była wyraźna sugestia, że może mieć spory udział we władzy u boku Ahmadinejada.

video: płonie autobus, ludzie krzyczą: "śmierć Khamenei"

Media: Minister spraw zagranicznych Iranu Manouchehr Mottaki w komentarzach dla dyplomatów zagranicznych oskarżył Wielką Brytanię, że "szukała sposobu na sabotaż wyborów" i nakazał korespondentowi BBC Jonowi Leyne opuszczenie kraju w ciągu 24 godzin. BBC oświadczyło że ich biura zostaną otwarte mimo wydalenia ich korespondenta. Wypowiedź Mottakiego była kontynuacją piątkowego wystąpienia ajatollaha Khamenei, który oskarżył "diabelską Wielką Brytanię" o próbę manipulacji wyborami. Przy okazji, BBC Persia zmontowała film z amatorskich materiałów nadesłanych przez Irańczyków. Kanał telewizyjny AlArabia (siedziba w Dubaju) poinformował, że ich biuro w Teheranie zostało "definitywnie i bezterminowo zamknięte" przez irańskie władze, za "unfair reporting".

Zabici: szpitale teherańskie- Bank Melli - co najmniej 9 osób; Rasoul Hospital - co najmniej 11. Potw. setki rannych (źródła medyczne)

Aresztowania: Kourosh Zaim z National Peoples Party, Shahab Talebani, Mohammad Ghoochani (wydawca gazety), Maziar Bahari (reporter Newsweeka), rano 5 członków rodziny Rafsanjaniego - jednego z najpotężniejszych ludzi w Iranie - (wieczorem wypuszczono wszystkich, prócz córki (update 22.15 -tu podają, że ją w końcu wypuszczono) Lista aresztowanych polityków i dziennikarzy (farsi)

[foto-Teheran dzisiaj]

Her name was Neda - Two letters by her sister

2009-06-21T18:05:00.005+02:00

Yesterday an Iranian woman wrote a letter that began with these ominous lines: “I will participate in the demonstrations tomorrow. Maybe they will turn violent. Maybe I will be one of the people who is going to get killed…”
Tonight, she posted a second letter, passed along and translated by two readers. She writes about her "sister" in this cause who was killed today, referring to Neda. These two letters should be printed together- she spoke for heself, but her first letter turned into a testimony written for Neda. Here they are...

First

I will participate in the demonstrations tomorrow. Maybe they will turn violent. Maybe I will be one of the people who is going to get killed. I'm listening to all my favorite music. I even want to dance to a few songs. I always wanted to have very narrow eyebrows. Yes, maybe I will go to the salon before I go tomorrow! There are a few great movie scenes that I also have to see. I should drop by the library, too. It's worth to read the poems of Forough and Shamloo again. All family pictures have to be reviewed, too. I have to call my friends as well to say goodbye. All I have are two bookshelves which I told my family who should receive them. I'm two units away from getting my bachelors degree but who cares about that.

My mind is very chaotic. I wrote these random sentences for the next generation so they know we were not just emotional and under peer pressure. So they know that we did everything we could to create a better future for them. So they know that our ancestors surrendered to Arabs and Mongols but did not surrender to despotism. This note is dedicated to tomorrow's children.

Posted by From Iran on Fri 19th Jun 22:58
http://pastebay.com/23298

Second

Yesterday I wrote a note, with the subject line “tomorrow is a great day perhaps tomorrow I’ll be killed.” I’m here to let you know I’m alive but my sister was killed…
I’m here to tell you my sister died while in her father’s hands
I’m here to tell you my sister had big dreams…
I’m here to tell you my sister who died was a decent person… and like me yearned for a day when her hair would be swept by the wind… and like me read “Forough” [Forough Farrokhzad]… and longed to live free and equal… and she longed to hold her head up and announce, “I’m Iranian”… and she longed to one day fall in love to a man with a shaggy hair… and she longed for a daughter to braid her hair and sing lullaby by her crib…

my sister died from not having life… my sister died as injustice has no end… my sister died since she loved life too much… and my sister died since she lovingly cared for people…

my loving sister, I wish you had closed your eyes when your time had come… the very end of your last glance burns my soul….

sister have a short sleep. your last dream be sweet.

Neda's update:
- Famous video on Hamed Rad's page documenting Neda's death.
- Yesterday at 18.58 (our time) we observed a tweet saying "PLEASE RT WATCH MY SISTER'S DEATH #iranelection" It directed to this video. In fact, it could be published a bit earlier...

Miała na imię Neda

2009-06-21T17:18:00.006+02:00

Neda Agha Soltan, studentka filozofii urodzona w 1982r, została zabita wczoraj 20 czerwca na skrzyżowaniu Karekar Ave., w miejscu, gdzie krzyżują się Khosravi St. i Salehi St. Stała razem z ojcem oglądając protesty. Zastrzelił ją Basij basija kryjący się na dachu pobliskiego budynku. W Farsi Neda znaczy głos lub wołanie. "Ona jest głosem ludzi, wołaniem o wolność - RIP Neda" - napisał ktoś na Twitterze.

Naoczny świadek Hamed Rad relacjonuje: „miał czysty strzał i nie mógł jej chybić. Celował prosto w serce. Jestem lekarzem, więc pospieszyłem na pomoc. Ale strzał był tak silny, że kula po prostu wybuchła w jej piersi. Zmarła w ciągu 2 minut. W tym czasie protesty odbywały się około kilometr dalej, część demonstrantów uciekała przed gazem w kierunku Salehi St. Film został zrobiony przez mego przyjaciela, który stał obok mnie.” Zapytany później przez Tristana powiedział, że zabita dziewczyna miała na imię Neda. Chas wyjaśnił na Twitterze, że „Neda” w farsi znaczy głos lub wołanie, i dodał „ona jest głosem ludzi, wołaniem o wolność. RIP, Neda”. Niemal natychmiast pojawił się hasztag #neda oraz propozycje, by tym hasztagiem zastąpić dotychczasowy #iranelection.

Nie wiadomo dokładnie o której godzinie zmarła. W naszej wczorajszej transmisji live o godz. 18.58 opublikowaliśmy dwa filmy, oba z Facebooka. Pierwszy z nich, zamieszczony na stronie Shekoo Sab, ktoś ogłosił drukowanymi literami na #iranelection: "PROSZE RT VIDEO SMIERC MOJEJ SIOSTRY" - i tak też go ogłosiliśmy; niemal równocześnie pojawił się drugi film, zamieszczony na stronie Hameda Rada. Został zrobiony przez jego przyjaciela, który stał tuż obok niego. Obiegające świat zdjęcie umierającej Nedy pochodzi właśnie z tego filmu.

W notce o ciężkiej nocy o godzinie 22.58 zamieściliśmy linka do listu, któremu nadaliśmy tytuł: "Ta notka jest poświęcona jutrzejszym dzieciom." Dzisiejszej nocy ta sama osoba opublikowała następny list – i choć wszyscy przytaczają z pierwszego tylko jedno zdanie, wydaje się, że powinny być rozpowszechniane razem, gdyż pierwszy jest testamentem. Za Nedę ów testament napisała jej siostra...

List Pierwszy

Będę uczestniczyć w jutrzejszych demonstracjach. Mogą skończyć się przemocą. Może będę jedną z osób, którym jest przeznaczone, że zostaną zabici. Słucham całej swojej ulubionej muzyki. Chce mi się potańczyć do paru ulubionych piosenek. Zawsze chciałam mieć bardzo wąskie brwi. Tak, może nawet pójdę do salonu (kosmetycznego) zanim jutro pójdę! Jest parę wspaniałych scen filmowych, które też muszę obejrzeć. Powinnam też zahaczyć o bibliotekę. Warto znowu przeczytać wiersze Forougha i Shamloo.

Wszystkie rodzinne zdjęcia też muszą być przejrzane. Muszę również obdzwonić przyjaciół i powiedzieć im do widzenia. Wszystko co mam, to dwie półki z książkami i powiedziałam rodzinie kto je powinien dostać. Jestem dwa semestry od licencjatu, ale kogo to dziś obchodzi. Mój umysł jest w wielkim chaosie. Piszę te przypadkowe zdania dla następnych generacji, żeby wiedziały, że nasze postępowanie nie wynikało z emocji czy presji towarzyskiej. Żeby wiedzieli, że zrobiliśmy wszystko, co się dało, by wytworzyć dla nich lepszą przyszłość. Żeby wiedzieli, że nasi przodkowie poddawali się Arabom i Mongołom, ale nie poddawali się despotom. To jest notka dedykowana jutrzejszym dzieciom.

List drugi

Wczoraj napisałam notkę zawierającą w tytule "jutro jest wielki dzień, jutro może zostanę zabita". Jestem tu dzisiaj bo chcę, byście wiedzieli, że ja żyję, ale moja siostra została zabita...

Jestem tu, by wam powiedzieć, że moja siostra zmarła w ramionach jej ojca.
Jestem tu, by wam powiedzieć, że moja siostra miała wielkie plany...
Jestem tu, by wam powiedzieć, że moja siostra, która umarła, była przyzwoitą osobą... i jak ja tęskniła za dniem, kiedy jej włosy będzie mógł rozwiewać wiatr... i jak ja czytała "Forough" [Forough Farrokhzad]... i tęskniła za życiem w wolności i równości... i tęskniła za podniesieniem wysoko głowy i powiedzeniem "Jestem Iranką"... i tęskniła za takim dniem, w którym się zakocha w mężczyźnie z zmierzwionymi włosami... i tęskniła za córeczką, aby splatać jej włosy i śpiewać kołysanki przy jej łóżeczku...

moja siostra zmarła dlatego, że nie miała życia... moja siostra zmarła, gdyż niesprawiedliwość nie ma końca... moja siostra zmarła, gdyż zbyt mocno kochała życie... i moja siostra zmarła, bo z miłością dbała o ludzi...

moja miłująca siostra... Chciałabym, byś miała zamknięte oczy, kiedy przyszła na ciebie pora... to ostatnie spojrzenie twoich oczu pali moją duszę...

siostro, miej swój krótki sen. Niech twój ostatni sen będzie słodki...

Z płaczem

2009-06-20T21:45:00.005+02:00

Człowiek się przyzwyczaja do ludzi, szczególnie w tak dramatycznej sytuacji. Dziś w nocy pojawiają się kolejne testamenty i deklaracje "Jestem gotowy na śmierć" - pęka serce, człowiek po prostu płacze. Raz już to opublikowaliśmy, ale po prostu posłuchaj...

Ps.padamy,nie spalismy od 2 dni.

Iran- Dień Przeznaczenia - live

2009-06-20T14:39:00.073+02:00

(Proszę odświeżać stronę)

19.52. Śpiewanie na dachach właśnie się zaczęło. Bezp. z Iranu. "Jestem w domu. płaczę. Płacze cały Iran". Kończymy transmisję...

19.46 Kolejny film z uniwersytetu pokazujący policję i basij pałujących ludzi, w tym starsze, zakwefione panie. Tłum gromadzi się na Haft Hooz SQ, a milicja próbuje ich odciąć. Wezwania do nocnych śpiewów Allah o Akbar z dachów domów. Potw. że ambasada Portugalii przyjmuje rannych.

19.43 Kolejna postrzelona osoba - video. Potw. że ambasady Słowenii i Włoch przyjmują rannych.

19.33. Strzały i odgłosy walk od strony Gisha St. Ok. godz. 20.00 naszego czasu kończymy transmisję live, chyba, że się jeszcze coś wydarzy. Na razie doliczono się ok. 400 aresztowanych w dzisiejszych zamieszkach, ale ta liczba na pewno jest zaniżona. Trwa zbieranie informacji oraz identyfikowanie nazwisk.

19.23 Ludzie barykaduja ulice żeby utrudnić Basij (są na motocyklach) poruszanie się. Coraz bardziej prawdopodobne, że walki mogą trwać całą noc. Persian 24/7 livestream + text messaging

19.11 Trwają walki. Od strony Gisha St. słychać strzały. Potwierdzone ambasady przyjmujące rannych: brytyjska, niemiecka, duńska i australijska. W zalewie info mogly się zgubić potwierdzenia co do innych ambasad. Szpitale to teraz pulapki do aresztowania rannych. CNN podało, że niektórzy członkowie Basij nie są Irańczykami i nie mówią w Farsi. W efekcie władze Teheranu zakazały reporterom CNN wypuszczać jakichkolwiek informacji bez uprzedniego ich zaakceptowania

18.58 DRASTYCZNE PROSZE RT VIDEO SMIERC MOJEJ SIOSTRY Inny film o tym samym. Świadek: Miedzy Mirdamad iVanak zgromadzilo sie co najmniej stu Basij z palkami, a moze drugie tyle wokol Vanak. Video: "rzad wypuscil swoje najgorsze psy"

18.50 Niepotw. doniesienia o jednym zabitym w Shiraz. Z iranu "Rasht płonie." Świadek: Bassij wpadli do Lolagar Mosque na Azarbaijan St. gdzie ludzie skryli się przed ich atakiem

18.37 Musawi- potwierdzone - na ulicach. "W wypadku, gdybym został aresztowany, wzywam naród do strajku generalnego". Kolejne doniesienia, że córke rafsanjani widziano na ulicach, jak wzywa do oporu. Teheran Bureau opublikował dłuższy raport. Wideo z Jamalzade St. Wezwanie do Irańczyków by przybyli na enghelab gdzie zagrożone jest życie tysiąca ludzi.

18.30 o 8.00 czasu irańskiego na Tohid Sq podpalono autobus. Ludzie siłą przebili się na plac z trzech stron; część sił rządowych wycofała się z tego obszaru. Potwierdzone: zamieszki w Shiraz. Potwierdzone: na Facebooku Musawiego jest informacja, że w tej chwili jest na ulicach, i że "jest gotów zostać szahidem" Skandowanie i okrzyki bezpośrednio przeciwko Khameiniemu. Potwierdzone: zamieszki w Tabriz, Mashad, Isfahan, Ahwaz. Rząd usiłuje je siłowo stłumić

18.28 Bezp. z Iranu "Karegar St S - Tohid sq - Arya Shahr - Azadi Sq - Valli Asr Ave/Sq - Kwitną Morzem Zieleni i walczą"

18.21 dramatyczny film z zamieszek na Karegar ST. słychać strzały Basij ucieka. Na filmie widać, że wśród demonstrantów są kobiety. Protestanci na 7Tir odepchnęli Milicję i zbierają się na placu.

18.12 Tajrish Sq, okrzyki "śmierć dyktatorowi" i "Zabiję tych, co zabili moją siostrę i brata! trwa strzelanina koło Imam Khomeini Hospital (niedaleko Azadi St). W tymże szpitalu zmarła od ran co najmniej 1 osoba. Z Loghman Hospital wieści o śmierci kolejnych osób. Plonie meczet na Azarbiajan St.

18.03 Niepotw. widziano w tłumie córkę Rafsanjani mówiącą im by nie zaprzestawali protestów. Bassij otworzyli ogień do ludzi niedaleko Sadeghieh (zachodni Teheran). Wideo z centrum Teheranu, widać helikopter. Basij blokuje drogi dotarcia do centrum miasta

17.57 najnowsze video: ludzie skandują precz z dyktatorem. CNN potwierdza, że Musawi odrzucił wybory jako sfałszowane, powiedział, że oszustwo wyborcze było planowane miesiące wcześniej, i że powiedział, że jest gotów na śmierć. Kolejne raporty o pracownikach europejskich ambasad, którzy mówią rodzinom rannych, aby ich zanosili do ambasad. Kolejne raporty, że część głównych dowódców zadeklarowała lojalność wobec Rafsanjani i oświadczyła że nie wydadzą rozkazu strzelania do ludzi

17.51. Coraz więcej raportów o zabijaniu. Z iranu "wróciłem do domu 10 min temu" Basij i policja mordują młodych ludzi jak zwierzęta." inny "bylem dziś na Azadi, zabijali ludzi, jestem ranny"

17.45 Musawi deklaruje, że rezultaty wyborów prezydenckich są nieważne. Ludzie się organizują żeby zabierać rannych z ulicy i chować ich po domach, zanim zostaną aresztowani. Ni potwierdzone: armia nie chce brać udziału i strzelać do ludzi u boku policji i basij

17.38 Wiaryg. źródło - z helikopterów wylewają też jakiś kwas

TERAZ - Musawi na jeyhoon street. Zaczął od ene lelah and ena aleyhe rajeoon "Jestem gotów na śmierć POTWIERDZONE

17.32 Najcięższe walki na Amirabad St. bardzo, bardzo źle. Strzelanie, ogień i krew

17.27 Ulice wokół Enghelab square (plac rewolucji) kompletnie zablokowane. Aresztują młodych mężczyzn i kobiety i wywożą ich ciężarówkami. Gaz łzawiący i strzały koło Azadi sq. (Plac Pokoju). Z przzedmieści Teheranu dochodzą strzały. Bezpoś. z Iranu: "2 godz. temu zrozumiałem, że żyję w państwie policyjnym"

17.22 Policja i basij są wszędzie. Biją ludzi obojętnie, czy są na ulicy, czy chodniku. Spychają ludzi w boczne ulice odchodzące od głównych arterii i tam aresztują. Jest ich tylu, że demonstranci nie mogą nawet się przedrzeć do domów w tych uliczkach, choć wszędzie są otwarte drzwi - to był raport z Enghelab St

17.17 Właśnie teraz słychać salwy od strony Azadi ave. blisko Gharib, silne walki na Kosh St. - policja atakuje tam ludzi pałkami i gazem pieprzowym, słyszano strzały. Aresztowany Mohammad Ghouchani, wydawca gazety National Trust. Zaufane źródło: raport z SHIRAZ: Intensywne zamieszki na Alam Square.

17.15 Drogi wjazdowe do Teheranu zablokowane. Raporty o dużych starciach na przedmieściach z tysiącami ludzi którzy się próbują przedrzeć do Teheranu

17.10 Już 2 niezależne źródła potwierdzają zrzucanie wrzącej wody z helikopterów. Rodziny aresztowanych w ostatnim tygodniu zbierają się przed budynkiem Sądu Rewolucyjnego. Doniesienia o starciach w Isfahanie. Najnowsze foto

17.02 Dwoje rannych na Ehghelab Square - strzelają w nogi. Info po irańsku do irańczyków - jeśli nie chcecie wyjść wieczorem na ulice, co rozumiem, proszę krzyczcie z dachów. Wielu rannych niedaleko Tohid SQ. Ambasady europejskie otwarły drzwi dla rannych, pracownicy niektórych wychodzą na ulice by ich zbierac

16.57 Wiarygodne źródło: od Enghelab Square do Azadi Square helikoptery zrzucają wrzącą wodę na głowy protestantów. Bezpośrednie strzały na Amirabad ST, gdzie indziej spokojniej. Foto niecała minuta temu

16.53 ogromna liczba ludzi zebrała się na Enghelaab Sq. Bezpoś. z Iranu "Umieram ze strachu. Proszę, módlcie się za nas"

16.47 CNN poległo. Właśnie podali, że co do informacji, polegają na rządowej TV! Basij atakują też kobiety, a nawet dziewczynki. Naoczny świadek: w ostatnich 30 min. transferowano co najmniej 20 rannych protestantow do Loghman Hospital.

16.44 Pierwszy od kilkunastu godzin i jedyny sygnał życia od persiankiwi: tonight to the streets - for freedom RT RT RT

16.39 1 osoba zabita na Vali-asr rządowa furgonetka zabrała ciało. Strzały na Satarkhan St. Nie działają proopozycyjne strony internetowe. Wielu ludzi trzymają w rękach Koran. Niepotwierdzone info o 1 osobie zabitej na Sattar Khan. Biją ludzi za posiaddanie tel. komórkowego. Słychać strzały i syreny od Tohid sq.

16.32 Ok. 5000 demonstrantow z drugiej strony zaatakowało policję, basij i hezbollah, spychają ich w kierunku Azadi st. Niepotwierdzone: -strzały bezpośrednie na Enghelab. Polowanie na mniejsze grupy Basij. Basij na motocyklach są wszędzie. Atakują nie-demonstrantów niedaleko Vali-asr sq. Video bieżące: ludzie biją basij i przebijają się przez kordon

16.14 video BBC Persja z walk ulicznych. Podają też że stracili kontakt z wszystkimi liderami opozycji. Azadi St. otoczona ludzie nie mają gdzie uciec. Są bici przez policję i basij. CNN: państwowa telewizja Iranu podaje, że Musawi zostanie pociągnięty do odpowiedzialności za zamieszki i wysadzenie w powietrze mauzoleum Chomeiniego. #persiankiwi odezwał się ostatni raz 12 godzin temu. Zmartwienie...

16.05 Teheran przed chwilą - video Docierają wiadomości, że aresztowania zwolenników Karroubi, Mousavi, Khatami i Rafsanjani trwają od świtu. Protestujący przetaczają się falami po ulicach, to już nie demonstracja a walki uliczne.

16.00 Doniesienia o obecności mułłow wśród protestujących. Oczekuje się że Rafsanjani w tym tygodniu wypowie się przeciw Khamenei i Ahmadinejadowi. Ma za sobą spore poparcie wśród mułłów. Nie uczestniczył w piątkowych modłach, kiedy Khamenei zagroził użyciem siły. Plotki, że część ministrów chce ustąpić z rządu

15.42 Niepotw. Musawi z grupą zwolenników usiłują się przedrzeć na Enghelab sq. Video: Teherańscy studenci zabici na oczach kamery

15.38 Prawdopodobnie w mauzoleum Chomeiniego były 2 wybuchy, w wyniku czego zginęły 2 osoby. Pierwsze reakcje ludzi - to była prowokacja rządu, której celem jest skazanie Mousavi/Rafsanjani jako zdrajców Rewolucji Islamskiej

15.27 na Azadi St. strzelają bezpośrednio do ludzi (inni powiadają, że to strzały w powietrze). Agencja FARS - w eksplozji zginęła 1 osoba. Ludzie otwierają drzwi domów żeby wpuścić protestantów. Wszędzie pełno rannych i pobitych

15.23 Policja otoczyła i odcięła Uniwersytet. Bomby nie są częścią protestów Musawiego. To albo inne grupy jak MKo albo sam rząd. Duże aresztowania. Irańskie źródła podają, że Musawi będzie aresztowany, ale na razie nie wiadomo co się z nim dzieje i gdzie jest

15.19 doniesienia o 2 bombach które wybuchły k.Teheranu. Bomba wysadziła w powietrze mauzoleum Chomeiniego. Wiele osób rannych. Policja używa gazu łzawiącego i armattek wodnych na Enghelab sq, walki się rozprzestrzeniają. Press TV

15.07 ludzie w pułapce między Behboodi i Enghelaab. Policja atakuje pałkami, rozbijając tłum na mniejsze grupy. Słychać strzały

15.00 potwierdzone, ciężkie starcia z Gwardią Rewolucyjną także na Khosh St. Na Azadi St. ciężkie walki w pełni. Skandowanie Śmierc Khamenei! Kamienie i ogień wszędzie. CNN donosi, że ludzie chcą się dostać na demonstrację, walki z milicją basij

14.50 Teraz - gdzieniegdzie ciężkie starcia z Gwardią Rewolucyjną. Irańscy komentatorzy i dziennikarze (zamknięci w hotelach) donoszą o rozdźwiękach w rządzie. Kłęby gazy łzawiącego

14.45 Azadi Street kilka starć między demonstrantami a Gwardią

14.30 Pierwsze zdjęcia.
Tehran / today / Police Guard / #iranelection on Twitpic">

14.30 Krążące po mediach plotki, że Musawi i Karoubi wzięli udział z porannym spotkaniu Rady Rewolucyjnej, nie są prawdą

Niepotwierdzone: Wczoraj w Teheranie wylądowały 3 samoloty z Hezbollahem. Przed demonstracją - milicja basij

Co to za miejsce?

2009-06-20T02:44:00.012+02:00

oldouz84 z Iranu
Krótko po północy naszego czasu #iranelection poinformował o pojawieniu się na YouTube nowego filmu z nocnego Teheranu. W ciemnej scenerii miasta, rozświetlanej już nielicznymi światłami, ciągle jeszcze brzmią okrzyki z okien, balkonów i dachów "Bóg jest wielki". Zza kamery słychać głos kobiety, która z płaczem mówi w farsi coś, co zostało natychmiast ocenione, że przejdzie do historii jako wiersz. Rzeczywiście, w masie komentarzy, która się niemal natychmiast pojawiła, są też próby odpowiadania wierszem. Na ogół o tej porze irańskie głosy cichną, ludzie śpią. Dziś Teheran nie śpi i czeka na Sobotę.

Poprzednia notka zawiera film z Teheranu z nieco wcześniejszej pory, z większą ilością świateł i okrzyków. Film, o którym tu mowa, został tam zaznaczony tylko linkiem. Proszę go teraz obejrzeć w całości i przeczytać polskie tłumaczenie pod spodem.

Piątek, 29 Khordad (19 czerwiec) 1388 (2009).
Czy to już jutro? Sobota.
Tego wieczora okrzyki "Bóg jest wielki" brzmią silniej niż poprzednich nocy.
Co to za miejsce?
Co to za miejsce, gdzie wszystkie drzwi są zamknięte?
Co to za miejsce, gdzie wszyscy wzywają Boga?
Co to za miejsce, gdzie wołania "Bóg jest wielki" są coraz silniejsze?

Czekam co noc by sprawdzić, czy dziś wołania będą silniejsze i bardziej liczne.
Moje ciało dygocze.
Nie wiem, czy sam Bóg dygocze?

Co to za miejsce, które więzi tylu niewinnych ludzi w pułapce?
Co to za miejsce, że nikt nie przychodzi na pomoc?
Co to za miejsce, gdzie wykrzykujemy nasze słowa w kompletnej ciszy?

Co to za miejsce, które patrzy na krew swych młodych ludzi, przelaną we własnej ojczyźnie, i patrzy na ludzi, którzy przychodzą i modlą się nad tą samą krwią.
Co to jest? Gdzie obywatele są traktowani jako mniej niż nic.
Co to za miejsce?

Chcesz, bym ci powiedziała?
To miejsce to Iran.
To kraj mój i twój!
To miejsce to Iran.

Obejrzyj jeszcze film tej samej autorki z poprzedniej nocy. Ludzie krzyczą Allahu akbar! i inni im odpowiadają Allahu akbar! - mężczyźni i kobiety, nieustanną nocną pieśnią - modlitwą, a na tym tle ona mówi:

I znowu słyszysz Allah-u-akbar!
Najprostszy ze sposobów, by wspólnie się wypowiedzieć.
mogą nam zabrać internet albo nawet telefony
Ale i tak będziemy demostrować naszą solidarność, krzycząc Allah-u-akbar!
Ludzie wzywają Boga.
Może On usłyszy ich włosy i będzie nimi poruszony.
Bezbronni ludzie stawiają czoła brutalnym bandytom.
Bezbronni ludzie w orkiestrze pokojowego buntu.
Tej nocy błagają Go o pomoc.

#iranelection: ciężka noc

2009-06-19T22:28:00.010+02:00

05.10 Już rano - - Allah Akbar - pomódlmy się dziś razem - http://bit.ly/4dKQjX #iranelection

04.35 To już nie chodzi o Musawiego czy wybory ale wolność dla Iranu #iranelection

04.30 Bądźcie dzielni i miejcie wiarę, dzisiaj nie umrzecie. Dzisiaj umrze tyrania i przemoc #iranelection

03.05 Mrowie nowych kont tego ranka z negatywnymi przekazami, ignorujcie je. O chodzi o wolność iranu a nie 1 człowieka #iranelection

04.00 Guardian: 'Doradcy mówią Musawiemu, by nie miał planów na nieautoryzowane demonstracje w dniu jutrzejszym' - jaki błąd#iranelection

01.50 dobry pomysł żeby zabrać ze sobą na demo Koran. Będą wyglądać jeszcze gorzej, jeśli zaatakują #iranelection

01.30 58 scholarów & prawników potępiło ostatnie zabójstwa i aresztowania w Iranie jako nielegalne - http://ghalamnews.org/news-... - #Iranelection

01.03 Karroubi Facebook: Jutrzejsze Demo pod żadnym pozorem nie zostanie odwołane #iranelection

01.00 jeśli używasz telefonu do organizowania się to wyjmuj baterię gdy go nie używasz. Nie namierzą cię #iranelection

00.50 Ostrzeżenie SMSy można rejestrować zmieniajcie karty sim RT RT RT #iranelection

00.40 Biuro Musawiego rozbite, pracownicy aresztowani, Musawiego nie aresztowano #iranelection

00.35 Nie wiem czemu nie mogę spać. Jest 3 rano w Teheranie a jutro... wow co to będzie za dzień #iranelection

00.30 potwierdzone - sms i komunikatory tekstowe znowu działają w Iranie po tygodniu przerwy - #Iranelection

00.25: kolejny nocny film #iranelection ktoś ocenił, że z tego, co ona mówi, będzie kiedyś poezja...

23.10 Musawi bezpieczny - szykuje się na jutro - Morze Zieleni - #Iranelection

22.58 Ta notka jest poświęcona jutrzejszym dzieciom. Posted From Iran on Fri 19th Jun 22:58 Pastebay

23.40 Na Facebooku Musawiego 23 min temu KLUCZOWE Demo sobota 16:00 i na całym świecie #iranelection

23.30 Musawi nie został aresztowany. Artykuł w Guardianie mówi że kazano mu milczeć a Makmalbaf wzywa ludzi na demo. #IranElection

22.45 inne zaufane źródło potwierdza Baseej pełny alert & uzbrojenie, aktywności IRGC jeszcze nie stwierdzono. #iranelection

22.43 #iranelection Moje źródlo zakończyło transmisję "cokolwiek będzie, już zostało zdecydowane" (chyba miał na myśli że to moment prawdy)

22.30 Ustanowić schronienia z środkami medycznymi i pierwszą pomocą. Miejcie to gotowe. Bądzcie bezpieczni. Bóg na was patrzy. #iranelection

22.20 członkowie komitetu IRGC z kompletnymi nadzwyczajnymi kompettencjami:Afshin Kamel, Haj Ali Rezaei, Ali Afsari,Majid Afshardi, Amir Ghorbani,Amir Maghouli,Amir Hossein Arich,Mehdi Amiri, Hossein Yabgar,Ilias Dizji,Ebrahim Mahmoodi,Mehdi Ebrahimi,Fereidoon Taghizadehi wreszcie najstraszniejszy Mahmoud Fatehi, niesławny szef Quds Intelligence. Dekret Lidera daje im pelna wladze wojskowa ponad czlonkami rządu,wg praw stanu wyjątkowego. Mają tydzień na zlikwidowanie niepokojów dowolnymi środkami. Wielu oficerów #NIR aresztowanych wczoraj i dzisiaj.#iranelection

22.05 studenci i aresztanci w więzieniach są torturowani bez porównania gorzej niż w Guantanamo #iranelection

21.45 źródło religijne "nigdy nie słyszałem o liderze Islamu ostrzegającego, że bedzie zabijał muzułmanów o których ma dbać" #iranelection

21.30 niektorzy profesorowie sztuk pieknych univ.Teheranu powiedzieli że od jutra rana zaczynają strajk #iranelection

Ludzie krzyczą o pomoc. Video o Irańczykach krzyczących "Bóg jest wielki" w nocy, z okien, balkonów, tarasów i ulic. Policja włamuje się do domów i podwórek by dopaść krzyczących. via Rene Wanner na Facebooku.

20.50 Iran poza kontrolą: IRGC otrzymuje pełną władzę wojskową formuje komitet do zdławienia protestów w ciągu tygodnia. #iranelection

20.50 potwierdzone - IRIB.ir - SHAKOWANY - Dos Dos Dos Dos - #Iranelection RT RT RT

19.00: Mohsen Makhmalbaf: Mówię w imieniu Musawiego. I Iranu. ... Poproszono mnie by powiedzieć, że biuro Musaawiego zostało zniszczone przez bojówkarzy. Kommendanci gwardii rewolucyjnej nakazali Musawiemu milczenie. guardian.co.uk

18.20 Mam jeden głos. Oddałem go na Musawiego. Mam jedno życie. Oddaję je za wolność. #IranElection

UPDATE: Open Letter to the World - English Version

UPDATE: Someday we will find a way

Mułły nas prześladują....

2009-06-18T16:47:00.003+02:00

Komunikatory tekstowe przestały nam dzisiaj działać. Email i przeglądanie witryn działają należycie, ale próba uruchomienia komunikatora powoduje zamrożenie wszystkiego. Ten wpis ma na celu poinformowanie przyjaciół, że jesteśmy online i się nie obraziliśmy na nikogo, tylko mamy chwilowe problemy. Z czego taki wniosek, że jak coś robisz w sprawie Iranu, to się lepiej nie wychylaj i używaj proxy. Pracujemy nad nowym tekstem, pozdrawiamy.

Byłam świadkiem

2009-06-17T16:07:00.002+02:00

Wstrząsająca notka studentki medycyny, przetłumaczona z Farsi
(English version) SPREAD THIS!

Witajcie,
Obserwowanie tego, co się dzieje, przejmuje bólem.
Nie chcę mieć nic wspólnego z tym, co do teraz zostało powiedziane, gdyż nie mam ani siły, ani odporności wystarczającej, by stawiać temu czoła.

Chcę mówić tylko o tym, co sama widziałam. Jestem studentką medycyny. Ostatniej nocy w jednym z naszych głównych szpitali, w sekcji ciężkich przypadków, panował chaos. Choć ze względu na dekret wszystkie przypadki związane z zamieszkami miały być wysyłane do szpitali wojskowych, to wszystkie pozostałe szpitale były przepełnione po sam sufit. Ostatniej nocy w naszym szpitalu zmarło dziewięć osób, a kolejne 28 miało rany od postrzałów. Wszyscy pracownicy szpitala płakali do samego rana. Oni (rząd) usuwali trupy na ciężarówki, więc nie byliśmy nawet w stanie dowiedzieć się ich nazwisk czy innych informacji. Co możesz powiedzieć o ludziach, którzy nie szanują nawet zmarłych. Nikomu nie pozwolono rozmawiać z rannymi czy wydobyć z nich jakąkolwiek informację.

Tego ranka stali pracownicy i studenci zaprotestowali zbierając się w głównym hallu szpitala, i tym sposobem zderzyli się z ortalionami i oddziałami prewencyjnymi, którzy zamknęli szpital i aresztowali pracowników. Ilość rannych jest tak wielka, że mimo tego, że oddział nagłej pomocy jest najlepiej obsadzony załogą, prosili wszystkich, by zostali i pomogli - jestem pewna, że tej nocy będzie jeszcze gorzej.

Co można powiedzieć w obliczu tych wszystkich nieszczęść? Co można powiedzieć rodzinie 13-letniego chłopca, który zmarł od ran postrzałowych, i którego ciało znikło?

To już nie chodzi o oszustwa wyborcze.To już nie chodzi o kradzież głosów. To chodzi o ogromną niesprawiedliwość wobec ludzi. Wkładają pałki w ręce każdego 13-14 latka, by roztrzaskiwali twarze "hałastry, która znaczy mniej, niż kurz" (tak rząd nazywa ludzi, którzy podnoszą głowy ponad ów proch i chwasty)

Wlaśnie to powoduje, że czuję się chora, jak o tym myślę. O tych, którzy zamykają oczy i uszy i twierdzą, że protesty są organizowane przeciwko rządowi i prezydencji!! NIE! Ludzie buntują się wobec strasznych niesprawiedliwości popełnianych przeciwko ludziom.

Ahmadineżad nie tylko wybory falszował

2009-06-17T14:57:00.003+02:00

Obejrzyj to photoshopowane zdjęcie z wiecu zwolenników Ahmadineżada. Identyczne fragmenty są oznaczone tymi samymi kolorami. Przy okazji, najlepszym polskim serwisem dotyczącym Iranu jest Wyborcza. Śledzą Twittera na bieżąco. Zdumiewające, ale zdołali wyłowić pierwszą informację o tym fałszu, nadaną przez raptem jedną osobę. Wyprzedzili nas, niezwykłe, gdyż w irańskim konflikcie media klasyczne, z największymi agencjami prasowymi, po prostu nie nadążają. Należy się im pochwała.

Anonimowy Iran dla początkujących- cyberwojna o demokrację w Iranie

2009-06-17T13:34:00.011+02:00

Ten wpis zawiera wyłącznie adresy, w miarę możliwości aktualizowane. Zacznij od podpisania petycji do Sekretarza Generalnego ONZ: Protest against the June 2009 coup d'état in Iran. Strona autorów petycji w języku angielskim jest tu. Zaglądaj też na forum Anonimowy Iran, wspierane między innymi przez thepiratebay.org. Obejrzyj List otwarty do świata w wersji angielskiej. Dalej masz użytkowników Twittera, którzy nie mają za złe podawanie ich nazwisk:
Irańczycy
http://twitter.com/parhamdoustdar
dziennikarze
http://twitter.com/tehranbureau
http://twitter.com/LaraABCNews
http://twitter.com/TimOBrienNYT
http://twitter.com/voairan - Twitter Głosu Ameryki
wsparcie
http://twitter.com/Alyssa_Milano
agregatory twittera
http://twittbee.com/IranElection/
http://twitpipe.com/
http://tweetgrid.com/grid?l=2&q1=%23...lution&q3=iran
http://www.twazzup.com/search?q=%23iranelection&l=all
http://iran.twazzup.com/
TweetGrid - iranskie hasztagi po lewej i znane irańskie źródła po prawej
Jesli Twitter z jakiś powodów nie działa, zwykle funkcjonuje adres http://m.twitter.com/

zmień swój awatar na Twitterze na zielony - tutaj

Video
BBC PERSIA (live)
iREPORT (iran)
HuffingtonPost live blog (video)
YouTube search "Iran Election 2009"
Najnowsze uploads na YouTube
kanał Mousavi1388
torrenty

zdjęcia
Flicr - najnowsze oraz Mousavi1388 Flickr photostream

Newsy i blogi
Images from Tehran - http://25khordad.wordpress.com/
Revolution Road live(ish) blog - http://shooresh1917.blogspot.com/
Tehran Live blog (photos) - http://tehranlive.org/
Blog aggregator - http://iranianriots.wordpress.com/
TOPIX Top Media sites tracker - http://www.topix.com/topstories/iran
Huffington Post - przez Irańczyków oceniani są jako najbardziej rzetelne źródło newsów
Facebook - grupa Free Iran
updates na Wikipedii
Updates real-time - miedzy innymi z tweettera. Bardzo dobre

Polskie linki
Lastfreedom.net - wiadomosci po angielsku i polsku
Wolny Iran - bardzo porządny blog po polsku
Anonymous Iran - polskie podforum
Głos Iranu

Teheran. Raport z 15 czerwca

2009-06-16T15:53:00.008+02:00

nazwisko znane redakcji

(Please, RT and translate into your lang from Eng version - here)
O trzeciej po południu wraz z rodziną wyszedłem z mojego domu w Tajrish. Udaliśmy się wzdłuż Valiast Street, która jest główną ulicą Teheranu biegnącą z północy na południe, aż dotarliśmy do zjazdu Evin, który prowadzi do Enghelab Street. Wiedzieliśmy, że ludzie mieli się zebrać na Enghelab Sq. (Placu Rewolucji) o czwartej i przemaszerować w kierunku Azadi Sq. (Plac Wolności). Począwszy od mostu Gisha i dalej widzieliśmy idących ludzi. Auta trąbiły, a ludzie pokazywali znak zwycięstwa. Udaliśmy się do Navvab Street i na końcu ulicy zaparkowaliśmy nasz samochód. Potem posłużyliśmy się taksówką, by wrócić na Enghelab Street. Po drodze, w pobliżu Jomhouri Sq. (Plac Republiki), zobaczyłem grupę około 20 członków milicji na motocyklach, z długimi brodami i pałkami.

Trzymałem rękę za oknem samochodu z niewielką, zieloną wstążką (znak reformistów), owiniętą wokół palca. Jeden z milicjantów kazał mi wyrzucić wstążkę. Pokazałem mu palec. Nagle około 15 osób zaatakowało mnie wewnątrz samochodu. Pobili mnie pałkami i próbowali wyciągnąć na zewnątrz. Moja żona i moja córka, siedzące na tylnym siedzeniu, krzyczały i mocno mnie trzymały. Też się mocno trzymałem siedzenia w aucie. Wtedy chcieli wytłuc szyby w aucie. Kierowca wyskoczył i wyjaśnił, że jest taksówkarzem, a mu jego pasażerami, i że to nie jego wina. Po około 5 minutach odstąpili.

Boli mnie mocno łokieć. Nagle młody człowiek z ich grupy podchodzi i w ten łokieć całuje! Powiedziałem mu: Wiesz, nie nienawidzę ciebie. Jestym taki sam jak ty, tylko wiem więcej, a ty jesteś ignorantem. Przeprosił i odszedł. My przyłączyliśmy się do tłumu na Enghelab Street.

Czytaj uważnie:
To, co dzisiaj widziałem, było najpiękniejszą sceną, jakiej byłem świadkiem w całym moim życiu. Ogromna liczba ludzi maszerowała ramię w ramię, w pokoju. Cisza. Cisza była wszędzie. Bez haseł. Bez przemocy. Ręce podniesione w górę w znaku zwycięstwa, z zielonymi wstążkami. Ludzie nieśli transparenty z napisem: cisza. Starzy i młodzi, mężczyźni i kobiety; radośnie maszerowały wszystkie grupy społeczne. Był to niebywały znak solidarności.

Enghelab Street, która jest najszerszą ulicą w Teheranie, była pełna ludzi. Powiedziano mi, że pochód zaczyna się na Ferdowsi Sq., a kończy się obecnie na Imam Hossein Sq. we wschodniej części Teheranu, a po drugiej stronie ludzie już się zbierają na Azadi Sq. Ulica ma około 6 km długości. Szacuje się, że pomieściła około 2 miliony ludzi.

Po drodze minęliśmy posterunek policji i bazę milicji (Baseej). W obu miejscach drzwi były zamknięte i mogliśmy zobaczyć w pełni uzbrojone, policyjne i milicyjne oddziały prewencji, obserwujące nas spoza płotu. W pobliżu Sharif University of Technology, gdzie kilka dni temu studenci potępili Ahmadinejada, Mirhossein Mousavi (reformistyczny prezydent-elekt) oraz Karrubi (inny reformistyczny kandydat) wygłosili kilkuminutowe przemówienia, przyjęte przez ludzi okrzykami aprobaty i aplauzu.

Czułem dumę, że znalazłem się wśród tak wielkiej liczby owładniętych pasją ludzi, demonstrujących w tak umiarkowanym akcie protestu. Szczerze powiedziawszy, nie spodziewałem się takiej dojrzałości politycznej ze strony emocjonalnych Irańczyków, którzy łatwo się ekscytują. Moja rodzina i ja zakleiliśmy usta nalepkami, co miało oznaczać tłumienie wolności. Ludzie nieśli rozmaite afisze; od wierszy narodowego poety Ahmada Shamlu do łatwiejszych w odbiorze haseł przeciwko Ahmadinejadowi.

Oto przykłady: "Aby nas mordować/czemuż potrzebujesz nas zapraszać/na takie eleganckie przyjęcie" (z wiersza Shamlu); "Halo! Halo! 999? Ukradziono nasze głosy" albo "Cud Trzeciego Tysiąclecia: 2x2=24 miliony" (aluzja do twierdzeń, że Ahmadinejad otrzymał 24 miliony głosów), "Gdzie jest mój głos?", "Oddajcie mi mój głos" i wiele innych.

Przybyliśmy na Azadi Square, gdzie cały plac był już pełen ludzi. Szacuje się, że ten wielki plac może pomieścić około 500 tysięcy osób - był pełen. Nagle poczuliśmy dym od strony Jenah Freeway i usłyszeliśmy strzały. Najpierw ludzie się przestraszyli, ale potem poszli dalej. Ja tylko słyszałem strzały, ale moja siostra powiedziała mi później, że widziała, jak czterech milicjantów wyszło z budynku i zastrzeliło dziewczynę. Potem postrzelili młodego chłopca w oko, aż kula wyszła mu uchem. Powiedziała, że zastrzelono 4 osoby. Przynajmniej jedna z tych śmierci jest już potwierdzona. Ludzie zaaresztowali jednego z milicjantów, ale trzech pozostałych uciekło, kiedy skończyła im się amunicja. Około 8 zaczęliśmy powrót na piechotę. Ludzie dalej byli na ulicy, śpiewali Allah Akbar (Bóg jest wielki).

Do domu dotarłem około 2 nad ranem. Po drugiej stronie ulicy zobaczyłem około 10 autobusów z oddziałami prewencyjnymi w pełnym rynsztunku bojowym. Potem zauważyłem rozsianą po ulicy milicję w cywilnych ubraniach, z pałkami w rękach, zajętą patrolowaniem pustych ulic. Na Tajrish Square widziałem bardzo młodego chłopaka (okolo 16letniego) z pałką, który oglądał samochody by znaleźć coś, co mógłby zaatakować. Nie wiem jak i jakie nauczanie może chłopca przerobić na milicjanta.

Dotarłem do domu. Jutro ludzie znowu się zgromadzą na Valiasr Square, na kolejnym, pokojowym przemarszu ku budynkowi IRIB (Islamic Republic of Iran Broadcasting), która kontroluje wszystkie media i rozprowadza brudne kłamstwa. Przedwczoraj Ahmadinejad świętował swoją ceremonię zwycięstwa. Rządowe autobusy przywiozły wszystkich jego zwolenników z pobliskich miast. Ceremonia, z jej dużą ilością soków owocowych i ciastek, była w pełni transmitowana. Jego przemówienie zgromadziło maksimum 100 tysięcy ludzi, w tym całą milicję, żołnierzy i wszystkich zwolenników, jakich mógł zgromadzić przy użyciu darmowej, telewizyjnej propagandy. Dzisiaj 2 miliony ludzi przyszło tylko dzięki informacji przekazywanej z ust do ust, gdyż reformiści nie mają ani gazety, ani radia, ani telewizji. Wszystkie witryny internetowe reformistów, tak samo jak wszystkie sieci społecznościowe, jak Facebook, zostały zinfiltrowane. Podczas tej demonstracji odcięto także komunikatory sieciowe i komunikację komórkową. Od wczoraj irańska telewizja ogłasza, że nie było żadnego zezwolenia na jakiekolwiek zgromadzenia i służba bezpieczeństwa będzie surowo karać każdego demonstranta.

Ahmadinejad wyzwał opozycję od bandy nic nie znaczącego kurzu, który usiłuje zepsuć narodowi smak zwycięstwa. Wyzwał również zachodnich liderów od "brudnych homoseksualistów". Odpowiedzią na te wszystkie niesmaczne uwagi była dzisiejsza demonstracja, największa z tych, co się kiedykolwiek odbyły. Starsi ludzie porównywali ją z demosntracją Ashura, która wyznaczyła koniec reżimu szaha, a niektórzy twierdzili nawet, że przewyższyła ją w liczbie uczestników.

Mówiąc w przenośni, milicja sama podpalała dom, by znaleć usprawiedliwienie dla swej przemocy. Ludzie podporządkowali swą taktykę głownie solidarności, swoim przekonaniom i odmowie zaangażowania się w jakikolwiek akt związany z przemocą. Odczuwam smutek z powodu straty tych młodych dziewcząt i chłopców. Mówi się, że ostatniej nocy zabili też trójkę studentów w trakcie ataku na uniwersyteckie dormitoria. Słyszałem, że jakaś część profesorów z uczelni Sharif i AmirKabir (Teherańska Politechnika) zlożyła rezygnacje.

Przzed nami długa droga do demokracji. Może tego dnia nie dożyję. Z oczami pełnymi łez, w tych wczesnych godzinach wtorku, 16 czerwca 2009, wysławiam odwagę i męstwo poległych i mam nadzieję, że ich krew uczyni każdego z nas jeszcze bardziej przywiązanym do wolności, do demokracji, i do praw człowieka.
Wiwat Wolność, Wiwat Demokracja, Wiwat Iran.

PS. Jeśli uważasz, że ten raport ma jakąkolwiek wartość, podziel się nim z jak największą ilością ludzi. Facebook jest infiltrowany, a połączenia internetowe są dla Irańczyków dziś bardzo powolne. Proszę, niech ktoś to umieści na Facebooku.
(nazwisko znane redakcji)

po angielsku
http://www.facebook.com/note.php?note_id=92272294409&ref=nf

Iran. Krwawa rozprawa na zdjęciach

2009-06-15T20:10:00.014+02:00

Madyar, niezwykła postać, działacz praw człowieka z Iranu, którego fotoalbum na Twitterze dokumentuje wydarzenia szybciej niż CNN. Pisze też bloga. Zdjęcia z ostatnich minut pokazują martwych ludzi i strzelanie... Komitet Koordynacyjny Studentów na rzecz Demokracji w Iranie poinformował wczoraj, że zabito co najmniej 18 osób w Teheranie i niektórych miastach na prowincji jak Rasht, Shiraz i Esfahan; dzisiejsze zdjęcia madyara są potwierdzeniem, że liczba ofiar śmiertelnych rośnie, prawdopodobnie szybko.

Wg Komitetu Koordynacyjnego Studentów większość zabitych do dnia wczorajszego zmarła od ran zadanych nożami i innymi ostrymi narzędziami, używanymi przez ludzi w cywilnych ubraniach, ale poruszających się w sposób zorganizowany. Ardeshir Arian z Pajamas Media wspomina o cyrkulujących po Iranie raportach o tym, że "Wenezuela wysłała siły porządkowe do Teheranu aby pomóc Ahmadinejadowi, przyłączając się tym samym do członków Hezbollahu z Palestyny i Libanu, zatrudnionych przez islamistyczny rząd jako siły porządkowe przeciwko zamieszkom - powodem wprowadzenia takich sił było to, że niektórzy członkowie irańskiej policji nie chcą bić ludzi, jak im rozkazano, a niektórzy nawet przyłączają się do protestujących".

Nie ma co pisać o tym, że protesty, których nikt nie koordynuje, mają małe szanse na zwycięstwo. Zdarzają się wyjątki... Miliony ludzi na ulicach Teheranu i świetna notka Sorela na Salonie24.

UPDATES

Reporterzy bez granic o aresztowaniach dziennikarzy, zamykaniu gazet oraz "białych plamach" - pustych kolumnach w drukowanych wydaniach zostawionych tam, gdzie cenzura wycięła informację. Wg. Reporterów aresztowano 11 dziennikarzy irańskich, nie ma wiadomości o następnych 10. Albo są aresztowani, albo ukrywają się.

Niebywałe wideo. milicja Basji strzela, ludzie skandują "nie bójmy się, jesteśmy razem"

Wczoraj w Teheranie
Moin, a student of chemical engineering at Tehran University – the same campus where blood had been shed just a few hours before – was walking beside me and singing in Persian as the rain pelted down. I asked him to translate.

"It's a poem by Sohrab Sepehri, one of our modern poets," he said. Could this be real, I asked myself? Do they really sing poems in Tehran when they are trying to change history? Here is what he was singing:

"We should go under the rain.
We should wash our eyes,
And we should see the world in a different way."

He grinned at me and at his two student friends. "The next line is about making love to a woman in the rain, but that doesn't seem very suitable here." We all agreed. Our feet hurt.

Robert Fisk, The day of destiny, The Independent, Tuesday, 16 June 2009

Nostalgia za jednopartyjną Polską

2009-06-15T13:06:00.002+02:00

Bogumiła Tyszkiewicz
W komentarzach do notki postulującej obniżenie progu wyborczego na Salonie24 wprost powołałam się na przykład Partido Revolucionario Institucional (PRI), która w Meksyku rzadzila od 1923 praktycznie do wyborow prezydenckich w 2000. Antykonstytucyjny balon próbny w wykonaniu Schetyny, dotyczący połączenia funkcji prezydenta i szefa partii, jeszcze wtedy nie został wypuszczony, dlatego nie został przywołany jako jeden z śladów wskazujących kierunek, w którym może zmierzać polska scena polityczna.

Antykonstytucyjna wypowiedź członka rządu wytwarza niewyobrażalny do niedawna klimat dyskusji politycznej, w którym najwyższy akt prawny konstytuujący państwo prawa może być ignorowany w kontekście doraźnych rozwiązań politycznych - trudno się spodziewać, by członek rządu nie wiedział, kiedy jego pomysły są zgodne z konstytucją, kiedy nie. Premier Donald Tusk się zresztą od tej propozycji nie odciął, i nie skomentował, że to jest prywatna opinia Schetyny, a nie informacja o kierunku rozważań kierownictwa Platformy Obywatelskiej. Jakąś wskazówką co do antydemokratycznych upodobań obecnego kierownictwa PO jest też przesłanie tej partii do elektoratu w trakcie wyborów europejskich, sugerujące, że głosowanie na partię inną niż PO jest wbrew polskiemu interesowi narodowemu oraz "marnowaniem głosu".

Pod czyim adresem Schetyna wypuścił swój balon? Opozycji politycznej? Oczywiście, że nie. W systemie meksykańskim zdanie opozycji się zupełnie nie liczy, gdyż jest zbyt słaba elektoralnie, by swoje opinie forsować. Schetyna sprawdzał, jak na to zareaguje elektorat PO. I elektorat zaczyna reagować... z entuzjazmem.

"Wobec totalnej słabości i nieudolności sceny opozycji, taka forma rządów demokracji jest jak najbardziej dopuszczalna" pisze dziś basia25 w notce "Nieudolna opozycja - ciężarem dla Narodu" - "objęcie jak najszerszych obszarów działalności politycznej przez PO - jest gwarantem sukcesywnego zabezpieczania obszarów - tam gdzie symulanci opozycji nie wypełniają swojej roli, gdzie pieniądze podatnika wydawane z budżetu na działalność partyjną - mogą i będą lepiej zagospodarowane i ich wielokrotność zwrocona Narodowi."

W notce basi25 pojawił się niezbyt precyzyjny termin "symulanci opozycji", żywcem przeniesiony z PRLowskiej propagandy. Schetyna zaproponował, basi się skojarzyło - i twórczo rozwinęła. Poniekąd, symptomatyczny jest język całej tej notki, sformułowania typu "sukcesywne zabezpieczanie obszarów" też mają swoje historyczne korzenie...

Pytanie, ilu wyborcom PO, ilu Polakom się obecnie kojarzy i twórczo rozwija uzasadnienie, ze Polska potrzebuje tylko jednej partii. Zdaje się, że przy partyjnych władzach, które rozważają własne postępowanie bez uwzględniania ograniczeń, narzucanych przez konstytucję, o przyszłości Polski może zdecydować ilość wyborców myślących mniej więcej tak samo, jak basia. Swoją drogą, taka nostalgia za systemem jednopartyjnym może też wskazywać, że wolnościowo- demokratyczny festiwal w świadomości Polaków właśnie się kończy...

Samotność długodystansowca

2009-06-07T14:16:00.008+02:00

Józef Dajczgewand, Bogumiła Tyszkiewicz

Frasyniuk: "Biegnę przez tłum, tłum się rozsuwa, ubecy za mną, skręcam w lewo, w prawo. I nagle słyszę: Wła-dek, Wła-dek. Wszyscy mnie przecież znali. Tłum skanduje i bije brawo. Rozumiesz? Dotarło do mnie, że znalazłem się w kretyńskiej sytuacji. Jest kilkaset osób, może tysiąc, i oni się cieszą, że ich Władek taki dzielny i szybko biegnie. Dla nich to były zawody sportowe. ... W sierpniu ,88, w drugiej fali strajków, chciałem im uciec, ale mnie skręcili i znowu posadzili."

Sporo prawdy w jego wspomnieniach. Ludzie się bali, trudno było wynająć mieszkanie, bo często, jeśli właściciel dowiedział się, żeś z opozycji, to z mety wyrzucał na bruk. Nie dlatego, że przeciwnik, lecz ze zwyczajnego strachu, obawy przed rewizjami czy milicyjną nyską pod domem. Całym majątkiem Bogumiły w drugiej połowie lat 80tych był plecak na plecach i to, co się w nim zmieściło. Człowiek miewał często poczucie zawieszenia w powietrzu, oddzielenia od świata... bycia trędowatym. Izolacja bywała trudniejsza do udźwignięcia, niż - w sumie klarowne - relacje z ówczesnym wrogiem. Czasem w zwykłych, codziennych sytuacjach ludzie reagowali na ciebie, jak na nosiciela śmiertelnej zarazy. Bali się i uciekali, jak najdalej się da...

Identyczne samopoczucie miał Józef na początku lat 1970tych. Pamiętał Warszawę z 1968 roku, roznamiętnioną i radosną, mimo represji. Ale nie do takiej Warszawy wrócił. Na parę dni przed wyjściem z więzienia administracja miasta Łodzi zabrała mu mieszkanie po rodzicach, zresztą, do dziś nie odzyskane, nie miał co ze sobą zrobić. Poszedł do sąsiadów, przyzwoitych ludzi, pogrzebał w rzeczach, które im się udało dla niego uratować i przechować, i wsiadł w pociąg do Warszawy.

Szedł przez opustoszałe miasto. Na dziedzińcu Uniwersytetu Warszawskiego robił się wokół niego pusty krąg. W knajpkach chętnie odwiedzanych przed więzieniem, traktowanych jako punkty spotkań towarzyskich - teraz skuleni ludzie o znajomych twarzach wychodzili, gdy on wchodził. Więc idziesz sobie Marszałkowską i masz wrażenie totalnego, śmiertelnego mrozu. Mrozu i pustyni. Równie dobrze można było być niemową, nie było z kim i o czym rozmawiać.

Problemy z noclegami. Ławka w parku? Z czego żyć? Ówczesna opozycja, sama połamana przesłuchaniami i więzieniami, nie bardzo się interesowała kolegą. Za to bezpieka - owszem. Ciągnął za sobą "ruską obstawę", jak ją nazwał wiele lat później Władysław Frasyniuk, a jedynym człowiekiem, który z nim w akademiku rozmawiał bez okazywania na wszelkie sposoby, że ta rozmowa jest wymuszona, był prowokator, który złożył propozycję zamachów bombowych.

Znaleźli się wtedy dzielni ludzie, którzy dali Józefowi mieszkanie i jedzenie. Wiele lat później w dokumentach IPN znalazły się dokumenty. Zarówno ten o odebraniu mieszkania, jak i ten z rozkazem SB, by wszystkich, którzy mu udzielą schronienia, nękać przesłuchaniami. Taka taktyka SB wystarczała i później, w latach osiemdziesiątych. Samotność i i poczucie emocjonalnego mrozu, o których przypomina sobie Frasyniuk, dotykały wielu opozycjonistów drugiej połowy lat 1980tych, tym bardziej, że ówczesna opozycja, podobnie jak ta z lat 1970tych, w sporej swej części była opozycją połamaną, pokonaną przez strach. W końcówce lat 19980tych zafunkcjonowało zjawisko "opozycji kościelnej", tj. takiej, której działalność ograniczała się tylko do uczestnictwa w mszach oraz śpiewania patriotycznych pieśni, i która bardzo nerwowo reagowała na inne propozycje, czy to składane przez Frasyniuka, czy Piniora, a dotyczące tak prostych czynności, jak złożenie kwiatów pod pomnikiem Solidarności.

Sytuację w drugiej połowie lat 1980tych zmieniła dopiero wrocławska Pomarańczowa Alternatywa. Jej największym sukcesem jest nie to, że zgromadziła ludzi z poczuciem humoru, którzy potrafili zorganizować miasto wokół oczyszczającego śmiechu z komuny i własnego losu, lecz to, że odebrała komunie ulicę, a nawet areszty. Ludzie nie tylko, że przestali się bać uczestnictwa w imprezach nie akceptowanych przez komunę, lecz nawet zaczęli się ustawiać w kolejkach do aresztanckich bud, które obstawiały całą ulicę Świdnicką. Oprzytomnieli na tyle, by sobie zdać sprawę, że traktowanie aresztantów zależy od tego, ilu ich jest. W pewnym momencie śpiewanie radosnych, opozycyjnych pieśni na korytarzach Komendy Wojewódzkiej MO we Wrocławiu, nabrało charakteru beztroskiego pikniku. A potem narosła fala strajków 1988...

Wrocław miał szczęście do liderów, bo zarówno Pinior i Frasyniuk są rówieśnikami. Byli chyba najmłodszymi przywódcami Solidarności w kraju i każdego z nich otaczało stado małolatów. To nie całkiem prawda, kiedy Frasyniuk powiada "dla nich... to były zawody sportowe". Dla nas często też. W 1988 Frasyniukowi nie udało się uciec, a drużyna Piniora zadzierała nosa do góry, że Pinior uciekł.

Ruska obstawa stała pod jego drzwiami, ale w pewnej późnej godzinie nocnej znudziło im się, a może chcieli porozmawiać nie będąc podsłuchiwani, i zeszli na dół. Pinior zgarnął Bogumiłę, która wtedy spała u niego na podłodze w kuchni, i udał się schodami na strych, a potem przez okienko na dach, szczytami dachów przedostali się na drugi koniec ulicy, zeszli na dół, i tyle ich było widać. Innym znów razem Frasyniuk wykonał kaskaderski skok z okna prosto na siodełko podstawionego motocykla, i to jego drużyna zadzierała nosa.

Dziś można się zastanowić, na ile owe małoletnie drużyny wymuszały na swych uwielbianych wodzach kaskaderskie wyczyny, w wyniku których mogli stracić życie, i czy to w ogóle było mądre. Jedyne, co usprawiedliwia, to to, że owe drużyny też chętnie ze sobą konkurowały na dzikie eksperymenty. Jak jedni się wspięli na komin elektrowni, by na jego szczycie zawiesić transparent, to drudzy koniecznie musieli wspiąć się z transparentem na budynek KC. A Józef, bywało, też się świetnie bawił. I w wojnie o rękawiczki na przysposobieniu wojskowym, i wtedy, gdy zorganizował pierwszy w Polsce happening uliczny, polegający na wdarciu się sporej grupy młodzieży na marsz pierwszomajowy i rozwinięciu transparentów wymalowanych pastą do zębów prosto w twarz w Gomułce.

Frasyniuk przypomina sobie zdziwienie funkcjonariusza SB, że nie jest człowiekiem połamanym i dodaje "bo w życiu jest odwrotnie, niż głosi Kościół, że cierpienie uszlachetnia. Nieprawda - wiem, że wykrzywia." Ano, prawda, wspomnienia o cierpieniu też potrafią wykrzywić. Czy to prawda, że samotność była aż tak głęboka, jak to wmawiają nam złe wspomnienia? - "Więc skończmy uprawiać megalomanię, że cały naród bohatersko walczył z komuną. I przestańmy wmawiać młodzieży, że wolność zawdzięczają tym, co się teraz pokazują bez przerwy w telewizorze." - powiada Frasyniuk - "Powiem brutalnie. "Solidarności" nie było w Gorzowie, Radomiu czy w Tarnowie. Nawet nie mogło być. W mniejszych ośrodkach milicja ją tam w miesiąc likwidowała. Podziemna "Solidarność" była mocna tylko w czterech regionach: w Gdańsku, Wrocławiu, Warszawie i w Nowej Hucie, bo już nie w Krakowie."

W pewnym sensie to prawda. Telewizję przepełniają dziś styropianowi kombatanci, którym aż chce się przypomnieć komentarz Piłsudskiego, gdy zobaczył kłębiący się tłum kombatantów - legionistów: "Ach, gdyby wtedy tylu ich było..." Ale złe wspomnienia kłamią. Jednak opozycjoniści znajdowali jakiś dach nad głową i na ogół nie sypiali pod mostami, a w w fali strajkowej 1988 Bogumiła woziła ulotki do Wałbrzycha, do nieistniejącej, zdaniem Frasyniuka, górniczej Solidarności, na ich wyraźne zamówienie. W Katowicach i Zagłębiu Miedziowym też była, bynajmniej nie na spotkaniach autorskich... Aż tak źle nie było. I na początku lat 1970tych, i w końcówce lat 1980tych.

materiały:
Teresa Torańska, Frasyniuk, nie bądź taki kozak, Gazeta Wyborcza, 6 czerwca 2009.

Pruszków na Wiejskiej

2009-06-02T00:41:00.006+02:00

Nawet kryzysu gospodarczego nie trzeba, by uznać za niezwykłą sytuację, gdy gwiazda Platformy Obywatelskiej, a zarazem "bulterier kampanii prezydenckiej Donalda Tuska", mową i czynem zachęca obywateli do wycofywania i wywożenia swoich oszczędności z Polski do egzotycznych rajów podatkowych.

Zdaniem Witolda Gadomskiego działalność Janusza Palikota wymyka się ocenie prawnej ("do dziś nikt nie podał "nawet cienia dowodu na to, że inwestycje Janusza Palikota w rajach podatkowych są nielegalne"), a także osądowi etycznemu: Jeśli tych dowodów nie będzie, to można dyskutować wyłącznie o postawie etycznej Palikota. Może i posłów obowiązują wyższe standardy etyczne, ale, zauważa dalej Gadomski, "nie ma kodeksu etycznego posła, który by jednoznacznie określał, co jest, a co nie jest dopuszczalne".

Podobnie toczy się dyskusja o Palikocie w pozostałych mediach. Gdyby pokusić się o jej graficzną reprezentację, to oś rzędnych z jednej strony ograniczałby kodeks karny, z drugiej nieistniejący kodeks etyki poselskiej, a oś odciętych by wyrażała poziom aprobaty (w górę) bądź negacji (w dół). Niemal nikt poza ten obszar nie wykracza. Z afiliacji politycznej oceniającego z góry można przewidzieć, co powie. Możnaby się pokusić o namalowanie punktów na wykresie, odzwierciedlających poszczególne opinie, nie kłopocząc pytaniami zbyt wielu osób.

Zresztą, "czy jest jakiś poseł, który świadomie nie korzysta z przysługującej mu ulgi podatkowej?" - pyta Gadomski, zrównując ucieczkę kapitału do rajów podatkowych z ulgami funkcjonującymi tylko wtedy, gdy się z kapitałem nie ucieka. O podobne zrównanie pokusił się także Janusz Palikot, który w wywiadzie w TVP.info zadeklarował swoją nadzieję, że powróci do komisji "Przyjazne Państwo" i dopiero wszystkim pokaże, jak będzie walczył o ulgi podatkowe - co budzi pewien niepokój, czy pan poseł rozumie, że Polska jest w Unii Europejskiej, a nie na Karaibach, i raju podatkowego się tu raczej nie zrobi.

Przepytywany przez dziennikarkę o szczegóły swoich transakcji i pożyczek, Palikot obszernie uzasadnił, dlaczego on, bogaty biznesmen, uznał, że nie opłaca mu się ani trzymać pieniędzy w polskiej sieci bankowej, ani robić w Polsce interesów. Generalnie, mamy tu zbyt wiele podatków i biurokracji, a na Karaibach jest swoboda gospodarcza i tajność (czytaj - nie istnieje NIK). Być może swoim wykładem na temat wyższości raju podatkowego na Polską zachęcił paru bogatych biznesmenów i drobniejszych ciułaczy do likwidacji kont w NBP i szukania szczęścia oraz wolności gospodarczej tam, gdzie on ją znalazł? Ku temu samemu zmierza zresztą tekst Gadomskiego, szczególnie w fragmencie, który na nowo definiuje pojęcie ulgi podatkowej.

Ale Gadomski jest tylko dziennikarzem, a Janusz Palikot posłem, jedną z gwiazd partii rządzącej Polską. Przedstawicielem władzy.

Nasza oś współrzędnych potrzebuje trzeciego wymiaru - osi polityki i państwa. Polski się nie da przerobić na raj podatkowy, ale na bananowe państewko na pewno można... Już teraz część naszego przemysłu stoczniowego znalazła się w tajemniczych, bananowych rękach. Trudno będzie z nimi dyskutować pracę i płacę, skoro nie znamy nawet nazwisk właścicieli. Trudno będzie znaleźć pieniądze na inwestycje czy łatanie dziur w budżecie, jeśli przedstawiciele władzy będą zachęcać - lub nie oponować przeciwko zachęcaniu inwestorów do ucieczki z kapitałem z Polski. Zachęcaniu, ze strony innych przedstawicieli władzy, która "wzięła za Polskę odpowiedzialność".

Na tej samej stronie co tekst Gadomskiego, w rubryce "Ciekawe dyskusje", widnieje zachęta "Palikot przestępca? Nie, być może to nieetyczne i być może okradł byłą żonę". Klikasz - i trafiasz na dyskusję zatytułowaną "Palikot: Mordercy medialni. Będę domagał się ok. 10 mln zł". To dyskusja pod artykułem GW podpisanym nickiem "mm". Nagabywany przez dziennikarzy Donald Tusk oświadczył, że widzi w tej sprawie "prywatny spór finansowy między zwaśnionymi małżonkami", i że nie będzie wnikał w jego treść. Gdyby był politykiem, a nie piłkarzem, może by dostrzegł, że obowiązki premiera się jednak czymś różnią od zajęć Paris Hilton. Gdyby Gadomski był komentatorem politycznym, to może by pomyślał, że dyskusja o tym, że kodeksu etycznego nie ma, a dowodów nie mają, jako żywo kojarzy się z roboczą naradą mafii pruszkowskiej, którą nie żona prześladuje, a wydział do spraw przestępczości zorganizowanej.

"Dla mnie przekroczeniem niepisanego kodeksu jest wykorzystywanie przez polityka swej pozycji dla czerpania materialnych korzyści. Palikotowi nikt tego nie zarzuca. Przeciwnie, swoje dawne firmy sprzedał, a jako biznesmen i bogaty polityk był i jest hojnym sponsorem różnych akcji społecznych i kulturalnych." - kończy Gadomski. Nawet to jest trochę bardziej skomplikowane. "Eksperci szacują, że mój wizerunek jest wart 10 milionów złotych. Tyle musiałaby mi zapłacić firma za reklamę piwa czy szamponu do włosów" -mówi bowiem Palikot. Ów wizerunek osiągnął taką astronomiczną wartość m.in. dzięki wykorzystaniu parlamentu do demonstrowania gumowego penisa rozradowanym dziennikarzom. W kodeksie cywilnym istnieje pojęcie "przewidywanych zysków przyszłych". Skoro poseł Palikot przelicza sesje parlamentarne, konferencje prasowe pod szyldem partii władzy i swój wizerunek posła na dochody z reklamy szamponu do włosów, to nie można z całą stanowczością stwierdzić, że poseł Palikot nie odniósł żadnych korzyści materialnych z takiego sprawowania mandatu poselskiego, jaki odpowiadał tak jemu, jak i Platformie Obywatelskiej i jej szefowi, Donaldowi Tuskowi. Chyba, że redaktor Gadomski przedstawi niezbity dowód, że Poseł Palikot w przyszłości w żadnej reklamie nie wystąpi.

Ponieważ tak się zrobiło głośno o Palikocie, to komentatorom niemal umknęła informacja, że szefowie koncernu ITI wpłacali pieniądze na kampanię Hanny Gronkiewicz Walc (via konto Platformy Obywatelskiej), a potem z kasy miasta Warszawy otrzymali niemal pół miliarda złotych dofinansowania do budowy nowego stadionu Legii. Właścicielem stołecznego klubu piłkarskiego Legia jest właśnie koncern ITI, który kontroluje również telewizję TVN i TVN24 oraz portal Onet.pl. Publiczna TVP.info może przestać istnieć. Piotr Skwieciński zauważył, że minister skarbu Aleksander Grad oszczędził na wypłacie rocznej nagrody 50 tys. złotych byłemu prezesowi TVP, Andrejowi Urbańskiemu, tą samą kwotę wypłacając aktualnemu prezesowi, Piotrowi Farfałowi, jako "zaliczkę za brudną robotę", tj. przeprowadzenie czystki w telewizji przed przejęciem jej przez PO, aby wina spadła na nie istniejącą LPR. Farfał to ten, którego środowiska zbliżone do PO chętnie wymieniają jako "byłego neonazistę".

Do tego sondaże wskazują, że połowa Polaków kocha Platformę Obywatelską i jej styl "rządzenia". Ja zagłosuję na Centrolewicę.

Witold Gadomski, Winy Palikota, Gazeta Wyborcza, 1 czerwca 2009

Andrzej Stankiewicz, Szefowie ITI wsparli kampanię Gronkiewicz-Waltz, Newsweek.pl, 31 maja 2009.

Palikot: Jestem wart 10 milionów. Dziennik, 1 czerwca 2009

Piotr Skwieciński, 50 tysięcy zaliczki za brudną robotę w TVP, Blogi Rzeczpospolitej, 31 maja 2009

Rozpaczliwa agonia lewicy

2009-03-28T19:09:00.004+01:00

Józef Pinior

Z polskiej polityki znikają ostatnie już ślady lewicowych idei

Książka Bernarda-Henri Lévy’ego "Ce grand cadavre à la renverse" rozpoczyna się od opisu rozmowy telefonicznej, którą Nicolas Sarkozy przeprowadził z francuskim intelektualistą przed zakończeniem kampanii prezydenckiej we Francji. Przyszły prezydent zadzwonił do Lévy’ego, prosząc, by, podobnie jak André Glucksmann, wyraził on poparcie dla jego kandydatury. Ku zdziwieniu Sarkozy’ego, mimo podobieństwa poglądów, a nawet bliskich stosunków, jakie ich łączyły, Lévy odmówił. Jego zdaniem bowiem - jak tłumaczy na dalszych stronach książki - nie wolno rezygnować z odrębności lewicy ani pozwalać na jej rozpłynięcie się w ogólnie centrowej platformie politycznej.

Choć książka Lévy’ego stanowi krytykę postmodernizmu i triumfującej bezideowości w polityce francuskiej, zaproponowana w niej diagnoza świetnie przystaje do polityki światowej - w tym również polskiej. Po 1989 roku intelektualiści wskazywali na wyczerpywanie się XX-wiecznych sporów ideologicznych. Podkreślano trwałość konsensusu liberalno-demokratycznego, liberalizację gospodarki i polityki. Miało to szczególne znaczenie dla Europy Środkowo-Wschodniej. Powstające tam partie polityczne odwracały się od walki o idee. Proces ten w sposób bardzo podobny przebiegał we wszystkich krajach byłego bloku wschodniego, jednak szczególną siłę osiągnął właśnie w Polsce, stając się jedną z głównych przyczyn upadku naszej polityki.

Szczególną bezbronność na tym polu - i tu znów analizy zawarte w książce Lévy’ego okazują się uniwersalne i dalekowzroczne - prezentowała i prezentuje nadal polska lewica. Widać to na przykład w zbyt daleko idących kompromisach, jakie zawiera z innymi opcjami politycznymi. Platforma Obywatelska postępuje z lewicą podobnie jak Nicolas Sarkozy we Francji. Nawet silne postaci polskiej lewicy - jak Danuta Hübner czy Włodzimierz Cimoszewicz - wchodzą bardzo często w takie układy. Z punktu widzenia działania politycznego nie ma w tym nic niewłaściwego. Problemem jest jednak to, że ludzie lewicy nie odróżniają współpracy (na przykład przy przegłosowywaniu ustaw) od rezygnacji z własnych projektów ideowych.

I właśnie to, że polska lewica do dziś nie podjęła walki o stworzenie odrębnych idei, o ponowne wprowadzenie do publicznego dyskursu tradycji politycznej oraz wydarzeń historycznych, które tworzą jej tożsamość i odróżniają ją od prawicy populistycznej, jest jej największym problemem. Choć często zdajemy się o tym zapominać, lewicowe idee mogą być bardzo wyraziste, również w Polsce. Po pierwsze, naszą lewicę zawsze odróżniała od prawicy koncepcja narodu politycznego. Od końca XIX wieku lewicowcy przeciwstawiali się definiowaniu polskości w kategoriach etnicznych i religijnych, podkreślając polityczny i obywatelski charakter społeczeństwa. Po drugie, choć lewica w Polsce utożsamia się z rozpoczętą w 1989 roku demokratyczną transformacją, budową instytucji liberalnych oraz rządów prawa, osią budowania jej tożsamości w obecnej chwili powinna stać się krytyka szokowej terapii gospodarczej, jaką zastosowano w naszym kraju po przełomie.

Postpolityka i postkomunizm

Powody kryzysu lewicy polskiej mają trojaki charakter. Po pierwsze, jak wskazywałem wyżej, kryzys ten powiązany jest ze znacznie rozleglejszą polityczną zapaścią. Choć zwykle traktujemy teorię Francisa Fukuyamy o końcu historii z pobłażaniem, trudno nie przyznać amerykańskiemu filozofowi racji w tym, że wielki spór ideologiczny między lewicą a prawicą heglowską wyczerpał się u końca XX wieku. "Końcem historii", w heglowskim rozumieniu tego słowa, jest pojawienie się postpolityki, niedysponującej żadnymi ideami. To właśnie z tego kryzysu wynika fakt, że "Solidarność" nie potrafiła stworzyć żadnej silnej lewicowej partii politycznej po 1989 roku.

Po drugie, z racji niemocy, jaką wykazała lewica solidarnościowa, opisywany tu kryzys wiąże się również z tym, że monopol na politykę socjaldemokratyczną znalazł się w rękach lewicy o PZPR-owskim rodowodzie. Należy pamiętać, że podstawowym punktem odniesienia dla świadomości lewicowej w Polsce jest ciągle Radom. Moje pokolenie, czyli generacja "Solidarności", w wieku 21 lat po wydarzeniach w Radomiu, stanęło przed następującym wyborem, który zadecydował o kształcie jego życia: albo idziesz do organizacji, takiej jak ZMP czy PZPR, albo w kierunku KOR - czyli wybierasz opozycję. Albo urządzasz sobie wygodne życie, albo podążasz za swoimi ideami. Lewica wywodząca się z PZPR od samego początku pozbawiona była fundamentu ideowego i nie miała powodów, by cokolwiek w tym aspekcie zmieniać. To spowodowało, że kryzysy polityczne w postaci korupcji, kompromitacji działaczy, a wreszcie całego ruchu lewicowego, przyniosły z sobą prawdziwą anihilację lewicy.

Po trzecie, gdybyśmy winą za kryzys lewicy w Polsce chcieli obarczać tylko postkomunistów i globalny kryzys, byłoby to - niestety - zbyt daleko idące uproszczenie. Właściwe, i być może najważniejsze pytanie brzmi: co się stało ze społeczeństwem? Nie jest prawdą, że społeczeństwo polskie nigdy nie miało do wyboru lewicy innej niż postpezetpeerowska. Była przecież próba odbudowania PPS przez młodą inteligencję, powstała Unia Pracy, Partia Zielonych, były też inne propozycje. To, że społeczeństwo nie chciało na nie głosować, a ostatecznie doprowadziło do sytuacji, w której hasła sprawiedliwości społecznej używa PiS, świadczy o ogromnym wewnętrznym kryzysie jego samego, o obecnych w nim skłonnościach populistycznych, a nawet autorytarnych.

Odpowiedzialność za tę sytuację ponosi również mój macierzysty związek zawodowy. W momencie swego powstania "Solidarność" (a wcześniej opozycja przedsolidarnościowa) reprezentowała ogromny potencjał emancypacyjny. Już w 1980 roku stworzono bardzo oryginalny program samorządnej Rzeczypospolitej, łączący wolny rynek, samorząd i plan, stawiający na emancypację i wejście Polski na dobrych warunkach w obręb gospodarki kapitalistycznej. Ta emancypacja została później osłabiona represjami, które spadły na ruch robotniczy w stanie wojennym. Jednak przełomowi 1989 roku powinna była towarzyszyć już pewna refleksja, dotycząca naszego wejścia na światowy rynek. Prywatyzacja nie musiała oznaczać, że koniecznie trzeba sprzedać na tym rynku wszystkie gazety, wszystkie media i wszystkie zakłady pracy. Przestawienie Polski na gospodarkę kapitalistyczną nie musiało być tożsame z wprowadzeniem planu Balcerowicza. Nie wolno było bezkrytycznie aprobować przyjęcia przez parlament kontraktowy między Wigilią a sylwestrem 1989 roku programu gospodarczego, który spowodował falę bezrobocia, zaszczepiając tysiącom ludzi poczucie poniżenia i krzywdy. Po stronie "Solidarności" nie pojawiła się jednak wówczas jakakolwiek samokrytyczna refleksja dotycząca tego procesu.

Lata po 1989 roku to również bez wątpienia druzgocąca klęska polskiego ruchu pracowniczego, który nie potrafił stanąć na własnych nogach i oprzeć się na własnych wartościach - czy to socjaldemokratycznych, czy lewicowo-chadeckich. Ironią historii jest to, że "Solidarność", która do dziś jest na całym świecie symbolem wyzwolenia, nie ukonstytuowała się jako samodzielny podmiot polityczny. Kompletny rozkład intelektualny i duchowy środowiska "Solidarności" doprowadził w istocie do tego, że Związek nie ma żadnego pomysłu na nowoczesność. Po 1989 roku można było pokusić się o sformowanie partii pracowniczej, jak to się stało na początku XX wieku w Wielkiej Brytanii, czy w 1980 roku, w momencie demokratyzacji, w Brazylii (Partia Pracowników). Dziś brazylijski model prezydenta Luli da Silvy przedstawia się w najpoważniejszych światowych gazetach jako wzorzec tego, co należy robić w warunkach kryzysu globalnego. W Polsce niestety nikt tego rodzaju działań nie podjął.

W sytuacji, gdy kryzys finansowy wymaga poważnej ogólnospołecznej dyskusji, "Solidarność" pozostaje właściwie nieobecna - co najwyżej spełnia rolę marnej przybudówki Prawa i Sprawiedliwości. Potencjał emancypacyjny został roztrwoniony przez populistów.

Ksiądz Jerzy i Ojciec Dyrektor

Niestety, nie tylko "Solidarność", ale i Kościół rzymskokatolicki, który w czasach komunistycznych wspierał związki zawodowe i za sprawą idei personalizmu był lewicy bardzo bliski, po 1989 roku nie odnalazł się w nowej rzeczywistości.

Wejście na rynek światowy w warunkach globalizacji było dla Kościoła polskiego szokiem. Dlatego w wolnej Polsce, w odróżnieniu od czasów PRL, Kościół nie jest w stanie tworzyć dla społeczeństwa enklaw niezależności duchowo-intelektualnej. W latach 80. działał Jerzy Popiełuszko i podobni mu księża. Ksiądz Jerzy był w stanie tworzyć wokół siebie i swojej parafii niezależną przestrzeń publiczną, w której mogli odnaleźć się robotnicy i intelektualiści, mężczyźni i kobiety, wierzący i niewierzący, wspólnotę opartą na szacunku dla odrębnej tożsamości oraz tradycji ideowej. Dziś Ojciec Dyrektor prezentuje za pośrednictwem swego koncernu medialnego model Polski etnicznej, zamkniętej, wręcz ksenofobicznej, nacjonalistycznej i szowinistycznej. Używa retoryki antymodernizacyjnej, która prowadzi donikąd. Co więcej, radio Rydzyka uformowało w Polsce całą rzeszę księży, którzy dziś mają wpływ na Kościół. A takim wyjątkom, jak Węcławski, Bartoś czy Obirek pozostaje tylko odejść samemu lub poczekać na usunięcie z Kościoła.

Być może zatem pozostaje nam jedynie czekać, aż Kościół odnajdzie się w nowych warunkach społeczno-politycznych, aż uformuje się w nim kolejne pokolenie otwartych, mądrych księży. Wtedy nareszcie nie będzie trzeba określać Kościoła jako instytucji prawicowej i autorytarnej - jest to przecież instytucja odrębna względem opcji politycznych, zakorzeniona głęboko w polskim społeczeństwie. Tylko pod takim warunkiem lewica w Polsce będzie mogła prowadzić z nim dialog, korzystając z tego, że krytyka współczesnej cywilizacji, dokonywana przez duchownych w obrębie Kościoła, jest w wielu punktach zbieżna z myśleniem intelektualistów lewicowych.

Jaka przyszłość lewicy?

Wygląda na to, że na ponowną emancypację Kościoła, jak również na odrodzenie się polskiego społeczeństwa, przyjdzie jeszcze poczekać. Nawet nowa inteligencja z pokolenia 20- czy 30-latków wydaje się zupełnie zagubiona w dzisiejszej rzeczywistości politycznej i ideowej, przez co albo nie bierze udziału w wyborach, albo głosuje na populistów. O zaangażowaniu w aktywną politykę nie ma w ogóle co wspominać.

Zwiastunem czegoś ożywczego w polskiej polityce może być środowisko "Krytyki Politycznej". To pierwsze autentyczne pokolenie polskiej inteligencji po 1989 roku, starające się na nowo wykuwać zręby polityki lewicowej. Nigdy nie kryłem entuzjazmu dla ich pracy ideowej, polityki wydawniczej i działalności klubowej. Jednak ich fascynacja literaturą lewicową nie może w nieskończoność usprawiedliwiać bezradności politycznej w konkretnej polskiej rzeczywistości. Żywione przez to środowisko nadzieje na załamanie się kapitalizmu, na jakiś kataklizm gospodarczo-polityczny zostawiają politykę polską pod kontrolą neoliberałów z PO i konserwatywnych populistów z PiS. Wielkie wybuchy społeczne w rodzaju rewolucji 1905 czy pierwszej "Solidarności" z 1980 roku nie wydarzają się w społeczeństwach co dekadę. Od kilku lat w Polsce następuje konsekwentne wypłukiwanie wszystkiego, co lewicowe, z głównego nurtu polityki. Prawica w Polsce nie boi się nowego Lenina lecz nowego Tony’ego Blaira! "Krytyka Polityczna" nie ma pomysłów na "wyjście w lud", na to, co w XIX wieku nazywano "pracą u podstaw".

Jestem tak otwarcie krytyczny, bo traktuję to środowisko poważnie jako najbliższe mi na polskiej scenie politycznej. Mówiłem o tym w redakcji "Krytyki" na Chmielnej i w czasie nocnej dyskusji z Danielem Cohn-Benditem w Warszawie w maju 2008 roku. Młoda lewica popełni rozłożone na lata samobójstwo polityczne, jeżeli odwróci się od instytucji demokracji liberalnej. Sukces socjaldemokracji w ostatnim stuleciu czy sukces Zielonych w ciągu ostatnich 30 lat polegał na wygrywaniu wyborów, na odwadze szukania poparcia dla swojego programu nie tylko w elitach, ale także w masowym elektoracie. Do tego przecież sprowadza się w istocie triumf Baracka Obamy w Ameryce. W Polsce muszą się pojawić formacje polityczne, które będą w stanie wygrywać wybory i - na instytucjonalnym gruncie liberalnej demokracji - mieć wystarczający potencjał woli politycznej i profesjonalizmu, by realnie zmieniać budżet na rzecz finansowania edukacji i nauki, by aktywnie pobudzać polski, peryferyjny kapitalizm w kierunku modernizacyjnym i prospołecznym, by wreszcie zawrócić politykę polską do głównego nurtu polityki europejskiej.

Pogarda w stosunku do wyborów i partii politycznych zaowocuje dziecięcą zabawą w lewicowość i rozgrywaniem "Krytyki Politycznej" przez wielkie gazety. Zaowocuje lewicowością, z której nic nie będzie wynikało dla społeczeństwa poddanego kontroli tabloidów, wegetującego w pustce cywilizacyjnej dzisiejszej Polski. "Krytyka" dociera do swojej smugi cienia i musi uważać, by nie rozpłynąć się we wpisanym w konstytucję tego narodu życiu na niby. W na niby kapitalizmie, na niby Unii Europejskiej, na niby lewicowości, na niby debacie...

opublikowane: "Europa" nr 260, "Dziennik", 28.03.2009

***

Józef Pinior, ur. 1955, polityk, prawnik, filozof. W PRL działacz Solidarności", aresztowany w 1983 roku i skazany na cztery lata więzienia. Od 1987 roku uczestniczył w próbach reaktywowania PPS. Obecnie członek SdPl i poseł do Parlamentu Europejskiego. W "Europie" nr 253 z 7 lutego br. opublikowaliśmy jego głos w ankiecie "Czym był Okrągły Stół". (notka "Dziennika")

PLaNETa_tErrA:::::::::::::::

Obrazki , słowa i czyny i ich wartośc na rynku......oscylacje Rynku ....wymiana Walut.... i rola dobrych i złych emocji...

Krew i Honor Patriotyzmu. Polskiego?

Naomi Klein - Okupuj Wall Street: teraz najważniejsza rzecz na świecie

Torturowany za nic. W Polsce

Druga narracja

Tortury

Wojna o rysunki

Zubaydah niewinny, ale i tak siedzi

Oskarżony George W. Bush

Kanada

Szwajcaria

USA

Wikileaks: Wałęsa wzywa do nowej epoki amerykańskiego przywództwa

9/11 – Ściśle Tajna Ameryka

Prywatność, dane osobiste i wolność słowa

zmiana

Czego dotyczy

Polityka zatrzymań

Wojujący z (terrorystycznymi) wilkami

Anders Behring Breivik, terrorysta

Co wiedział Stefan Meller?

Ludzie jak psy

Łaciński wątek w umowie Millera z CIA

Wygumkować Millera i całe SLD

Center for American Progress 2. Wojna idei

Center for American Progress 1. Początki

1.5 Dom Kata i Droga Kota

1.4 Rudy odwiedza więźnia F13

1.3 Językoznawstwo i ontologia więziennych pajęczyn

1.2 Chłopski rozum o sianiu paniki i liściach kapusty

1.1 Naczelnik Kapusta ocenia miniony dzień

Wybór Napieralskiego

Treść listu gen. Petelickiego do premiera Tuska

Popędliwi bogowie

Rządy motłochu

Czyż nie do władcy więc państwo należy?

Wersja Leppera coraz bardziej wiarygodna

Cyklon

Irańskie kobiety - liderki rewolucji

Iran Yes We Can

Czwartek, Teheran live

Czwartek w Krakowie i Warszawie - Światowy Dzień Solidarności z Irańczykami

24 czerwa w Teheranie - Baharestan Sq. jak Tiananmen!

Dzień czwarty - armia na ulicach Iranu

Dzień trzeci - poniedziałek

Dzień drugi - niedziela

Her name was Neda - Two letters by her sister

Miała na imię Neda

Z płaczem

Iran- Dień Przeznaczenia - live

Co to za miejsce?

#iranelection: ciężka noc

Mułły nas prześladują....

Byłam świadkiem

Ahmadineżad nie tylko wybory falszował

Anonimowy Iran dla początkujących- cyberwojna o demokrację w Iranie

Teheran. Raport z 15 czerwca

Iran. Krwawa rozprawa na zdjęciach

Nostalgia za jednopartyjną Polską

Samotność długodystansowca

Pruszków na Wiejskiej

Rozpaczliwa agonia lewicy