Liczy się jedynie droga. To ona trwa, a nie cel, który jest złudzeniem wędrownika. – Exupery, "Twierdza"
środa, 10 stycznia 2007
Ingres czy regres?
Drugim poważnym błędem jest nominacja arcybiskupa Wielgusa na stanowisko metropolity warszawskiego pomimo przecieków o jego współpracy z SB i okazany w tej sprawie upór, co spowodowało konieczność odwołania ingresu w ostatniej chwili, w atmosferze niebywałego skandalu, agresji i awantur, o których pisała cała światowa prasa, i którym daleko do końca - np. Andrea Tornielli, watykanista gazety 'Il Giornale' pisze, że "ktoś" przechwycił 68-stronicowe dossier na temat Wielgusa wysłane z Warszawy do Watykanu 10 dni temu, w wyniku czego nigdy nie dotarło na biurko prefekta Kongregacji ds. Biskupów kardynała Giovanniego Battisty Re. Co jest może i prawdą, ale trudno przypuścić, by hipotetyczny "ojciec delator" zdołał zablokować wszystkie kanały informacji między Polską a Watykanem, z gazetami włacznie. Chyba Watykan też nie bardzo chciał słuchać...
Ale są jeszcze dwa kolejne błedy, dziś przysłonięte hałaśliwymi awanturami, choć w długiej perspektywie chyba bardziej brzemienne w skutki. Pierwszy, to papieski konserwatyzm, którym Benedykt XVI - nieintencjonalnie - wywołuje demony z najczarniejszych kart chrześcijaństwa. Ratyzbońskie odwołanie do praw spadkowych po dynastii Paleologów i Cesarstwie Bizantyńskim oraz jego wcześniejsze teksty z okresu inkwizycyjnego sugerują, by zastanowić się nad potencjalnym zbliżeniem znaczenia terminu "katholikos" - "powszechny" ku definicji obecnej w prawosławnej, skrajnej ortodoksji. I skutkach jej zastosowania w czasach pozimnowojennego zagubienia, rozpadu dotychczasowych tożsamości oraz poczucia zagrożenia wynikającego z coraz silniejszej fali globalizacji, w epoce zachwiania priorytetów i zasad prowadzenia polityki międzynarodowej oraz koncepcji terroru i globalnej wojny motywującej terrorystów do wysadzania w powietrze pociągów i budynków, obliczonego na jak najwięcej strat cywilnych, w dobie polityki wirtualnej, którą nie rządzą żadne idee oprócz tej jednej, że lepiej mieć władzę i pieniądze, niż ich nie mieć.
W takiej sytuacji i takich czasach dogmat może stać się jedynym pewnikiem, punktem oparcia i źródłem tożsamości osób i wspólnot, dawać poczucie bezpieczeństwa i uwolnienia od strachu przed niepewnością na miarę, jaką dawno odkryły już wszystkie sekty w historii ludzkości. Tyle, że sekty są zawsze niepowszechne: "Lęk można porównać do zawrotu głowy." pisze Kierkegaard (1) - "Ten, kto zwraca oczy ku przepastnej głebi, doznaje zawrotu głowy. Lecz przyczyną jest zarówno jego oko jak i przepaść, w którą spojrzał. Podobnie lęk jest zawrotem głowy spowodowanym przez wolność, który powstaje wtedy, gdy duch pragnie ustanowić syntezę oraz wolność, patrząc w dół na swoją własną możliwość, i wówczas chwyta się skończoności, by się na niej zatrzymać."
Człowiek z zawrotem głowy odwróci się plecami od przepastnych głębin, uchwyci pewnej skały i pewności swego chwytu będzie bronić agresją. Bo inaczej się rozpadnie.
"...'Powszechność' przekracza tu wszelkie granice zewnętrzne, w tym konfesjonalne i w pełni pokrywa się z „katolickością Kościoła”, w interpretacji np. prawosławnego teologa Paula Evdokimowa: „wyraża całość, ale nie geograficzną, poziomą czy ilościową, lecz pionową i jakościową, przeciwną wszelkiemu dzieleniu dogmatu”. - pisze Andrzej de Lazari (2) w eseju "Ekumeniści - porzućcie wszelką nadzieję" z 2002r., i dodaje, niemal w proroczym natchnieniu:
"Dla Sergiusza Bułhakowa „jedność w poglądach tworzy sektę, szkołę, partię, która może być wspaniale zjednoczona, a mimo wszystko będzie tak samo daleka od »soborowości«, jak i wojsko dowodzone przez jedną władzę i jedną wolę”, gdyż „soborowość” jest „jednością w miłości”, a nie "jednością w poglądach"."
Dlatego właśnie Andrzejowi de Lazari ripostuje kilka lat później Wierzejski, uskrzydlony papieskim wykładem w Ratyzbonie: ""Współczesny bluźnierca udaje kulturalnego i wykształconego. W rzeczywistości to neandertalczyk, który rozumie tylko wtedy, gdy dostanie po mordzie” oraz przeciwnicy dzielenia dogmatu, przekonani, że wyrażają powszechną całość, pionową i jakościową, zorganizowani przez Radio Maryja na niedoszłym ingresie. Swój sposób na pewne uchwycenie się skończoności proponuje też prymas Glemp: ci, którzy nie słuchają mediów, nie będą zakłopotani.
Drugi błąd, być może trudny do uniknięcia, wynika z niemieckości papieża. Tak, jak świadomość papieża - Polaka ukształtowały w jakimś stopniu tradycje i historia kultury, w której się narodził, tak z natury rzeczy to samo dotyczy papieża - Niemca. Popełnił bład, uniwersalizując niemieckie doświadczenia z "polityką historyczną" po II wojnie światowej na obecne czasy i inne społeczeństwo. Koszmarna moralnie epoka Adenauera jednak ponownie wpisała Niemcy w Europę, więc możnaby sądzić, że taktyka amnezji i uniewinniania esesmanów okazała się słuszna i skuteczna. Tyle, że osąd ten nie uwzględnia miejsca i czasu: kiedy się to odbywało, trwała Zimna Wojna.
Świat zewnętrzny dał Niemcom przyzwolenie na odstąpienie od osądzania dawnych zbrodniarzy i dawnych zbrodni, gdyż istniał inny, agresywny i totalitarny wróg, który zagrazał tu i teraz. Gdyby nie było zagrożenia sowieckim totalitaryzmem, nikt by nie wpadał na pomysł, by np. wykorzystywać wynalazców cudownych broni Hitlera do wyścigu zbrojeń po stronie Zachodu. Gdyby nie było ZSRR, to szubienica czekałaby nie tylko osądzonych w Norymberdze, a pomniejsi esesmani nigdy nie opuściliby więzień. A dzisiaj ZSRR nie istnieje, za to istnieje opinia publiczna.
"Jeśli wolność obawia się winy, to wina nie jest tym, czego obawia się wolność, to znaczy uznania siebie za winną, gdy nią jest; lecz boi stać się nią; i dlatego gdy tylko zostanie ustanowiona wina ponownie wkracza wolność, jako skrucha." - powiada Kierkegaard (3). Skrucha jest więc nie tylko warunkiem uzyskania wybaczenia; jest wstępem do osobistej wolności. Ale, przestrzega filozof, zarówno wolność, jak i wszystkie kroki do niej prowadzące, muszą się zrodzić w osobie, której dotyczą. Inaczej nie może być mowy o wolności powszechnej, zawartej w nieskończoności, jaką jest miłość.
Wniosek z tego jest taki, że polityka nie jest środkiem realizacji poglądów etycznych. System głosowania oraz identyfikowania aktualnych większości i mniejszości to tylko techniczny sposób negocjacji rozmaitych interesów. Moralność głosowaniu się nie poddaje. Kompletną bzdurą jest oczekiwać, by aktualna większość za pomocą mechanizmów dostępnych demokracjom zaprowadziła "moralną sprawiedliwość"; ale podobnie nieprzytomnym poglądem jest ów, że niszcząc przeciwników lub wygrywając pozycję władzy - metropolitalnej czy jakiejkolwiek świeckiej - uzyska się wybaczenie, zapomnienie i moralną czystość.
1. S. Kierkegaard, Pojęcie lęku, wyd. Antyk 2000, s. 67
2. Andrzej de Lazari, Ekumeniści - porzućcie wszelką nadzieję. Dwugłos o prawosławiu i ekumenizmie. Tygodnik Powszechny nr 23 (2761), 9 czerwca 2002. Autor jest rusycystą, profesorem Uniwersytetu Łódzkiego.
3. S. Kierkegaard, Pojęcie lęku, ... s. 113
sobota, 6 stycznia 2007
Kate Brown: Potiomkinowska polityka i demokracja postsowiecka.
Grzebiący się w tym paskudztwie dziennikarze są w rzeczywistości „siekierkami” zakontraktowanymi przez politycznych technologów do zmiażdżenia rywali. Badania akademickie oraz badania opinii publicznej są fabrykowane na korzyść najhojniejszego licytującego. Ludzie oglądani na masowych zgromadzeniach okazują się udzielać za gotówkę. Nawet wydarzenia historyczne są spektaklami odgrywanymi na pożytek przyszłych podręczników.
Zamachy polityczne z 1991 i 1993, które ostatecznie wysadziły z siodła Michaiła Gorbaczowa, doprowadziły do rozkładu Związku Sowieckiego, zakończyły Zimną Wojnę i ustanowiły Borysa Jelcyna na stanowisku prezydenta niezależnej Rosji z konstytucyjnie należną mu silną władzą wykonawczą, były jawnie zainscenizowaną „dramaturgią”. Akty terroru – jak koszmarna okupacja moskiewskiego Teatru Dubrovka - zostały zainscenizowane dla celów politycznych przez służbę bezpieczeństwa. Kiedy show się skończyło, pozwolono inspiratorom zamachu i ocalałym terrorystom dyskretnie zniknąć w cieniu, aż do następnej inscenizacji w następnym dramacie.
Wilson argumentuje, że demokracja w państwach postsowieckich jest rodzajem inscenizacji przykrywającej i zarazem ubezpieczającej hurtową kradzież majątku państwa oraz powszechną prywatyzację polityki. Ostatnie rozmijanie się Vladimira Putina z demokratycznymi instytucjami jest tylko zewnętrzną manifestacją rozkazowego stylu rządzenia dominującego w Rosji od stuleci. Komentując debatę, czy państwa postsowieckie są semi-eutorytarne, czy semi demokratyczne, Wilson powiada - ani to, ani to. Państwa byłego związku radzieckiego są terenem „polityki wirtualnej”, gdzie władzę się wymyśla, i gdzie „technologowie polityki inscenizują podstawową mitologię państwa.”
Od samego początku – mówi Wilson - demokracja w Rosji nie miała żadnej szansy. Co innego w Polsce, gdzie elektryk przejął lejce z rąk partii komunistycznej. Czy w Pradze, gdzie były poeta opozycyjny wprowadził się do praskiego Zamku. W Rosji, w ostatnich latach ZSRR, to nie outsiderzy, ale aparatczycy, odnoszący sukcesy funkcjonariusze partyjni wykreowali „opozycję”. Wilson przypisuje Aleksandrowi Jakowlewowi inicjatywę dopełnienia sceny politycznej liberalnymi i pro-Zachodnimi aktywnościami i partiami, podczas gdy Jegor Ligaczev równoważył je grupami konserwatywnymi i nacjonalistycznymi. Ale nie walczyli ze sobą o odzwierciedlanie poglądów w stanowionym prawie. Przeciwnie, obaj ciężko pracowali, by omamić nieświadomą populację oraz łatwowiernych obserwatorów Zachodu iluzją systemu wielopartyjnego. „Przedstawianie polityki ostatnich lat ZSRR jako walki między reformistami a twardogłowymi, demokratami a autorytarystami, dobrymi chłopcami a złymi chłopcami, jest iluzją największą ze wszystkich” – pisze Wilson. – „Sztuczne działania, wspierane przez Gorbaczowa, zmierzały do wykreowania zaszachrowanego na samym starcie współzawodnictwa między ‘partią przyszłości’ a ‘partią przeszłości’.”
Oczywiście, dla liberalnych demokracji nie ma nic nowego w tym, że politycy kłamią bez mrużenia powiek i fabrykują rozmaite obrazy. Ale polityka postsowiecka różni się, argumentuje Wilson, totalnością fałszerstwa. Cytuje ukraińskiego analityka Volodymyr Polokhalo: “Zachodni obserwatorzy szukają odniesień do, lub odstąpień od normalnej procedury demokratycznej. Ale nasze wybory są inne. Wielka falsyfikacja jest falsyfikacją całego procesu wyborczego, falsyfikacją niemal wszystkich uczestników tego procesu. Nie ma realnych podmiotów politycznych, nie ma realnych, niezależnych aktorów politycznych.”
Wilson twierdzi, że zachodni komentatorzy, którzy mówią o budowaniu demokracji w państwach postsowieckich, okropnie się mylą. Jego celem jest wyjaśnienie „czarnej sztuki manipulacji politycznej”, aby tą maskaradę wyeksponować.
Wejście w dziedzinę czarnych sztuk wymaga od dyletanta poznania całego, nowego słownika.
Na przykład, „kompromat” polega na obsypywaniu oponentów kompromitującymi materiałami, aby ich publicznie zdyskredytować. Kompromat może być umieszczony w „zatrutej kanapce”, to znaczy w prawdziwej wiadomości, którą się zanieczyszcza dokuczliwym fragmentem, zawierającym oszczerstwo. Alternatywnie, kompromat może być ogłoszony przez „Generalnego Prokuratora”, jak taką osobę nazywają satyrycy. Ktoś taki inscenizuje „wojnę z korupcją”, a w rzeczywistości działa jako agent od czarnego PR, tuż przed wyborami obrzucając rywali błotem. Oskarżenia „Generalnego Prokuratora” nie muszą mieć pokrycia w dowodach i zwykle się je dyskretnie porzuca natychmiast, jak zacznie być widoczny ich efekt w badaniach opinii publicznej.
„Pasem transmisyjnym” kompromatu jest ukrywanie fałszerstwa w ogólnej paradzie prawdy. „Rzutka” – to „news” ulokowany w internecie i następnie „podchwycony” przez główne media. Oczywiście, jeśli gracz ma pieniądze, to może po prostu założyć fikcyjną gazetę lub zwyczajnie zamówić dużą ilość plakatów politycznych, których autorstwo przypisywane jest rywalizującej partii, ale które przedstawiają rywala jako antysemitę, hałaśliwego nacjonalistę czy hardkorowego komunistę.
„Klony” to politycy wynajęci do przechwytywania obietnic politycznych rywala, aby ukraść mu głosy. „Klony” różnią się od „dublerów”, czyli kandydatów z niemal takim samym nazwiskiem, ubiegających się o to samo stanowisko, aby skonfundować elektorat i „rozcieńczyć” jego głosy. „Zasoby administracyjne” to termin określający środki w "skrzynce narzędziowej" polityka – od fałszowania wyników głosowania, uznaniowego wynagradzania, opodatkowywania czy stawiania przed sądem, aż po bezpośrednie groźby używane do wydawania pomniejszym urzędnikom rozkazów, których efektem jest nabijanie/zmniejszanie ilości głosów faktycznie oddanych na danego polityka, w zależności od preferencji człowieka na szczycie piramidy. Sekretni agenci infiltrują partie rywali aby „podciąć” lub „rozwalić” obóz wroga za pomocą sztucznie kreowanych dyskusji ideologicznych pomiędzy członkami, dyskredytując tym sposobem cały obóz w oczach opinii publicznej. Oczywiście można również założyć całą symulowaną partię, zaprojektowaną jako "zmorę", na przykład komunistyczną czy wściekle nacjonalistyczną, aby przerazić nią umiarkowany elektorat i zachęcić do siebie, lub też w celu zdobycia sympatii Zachodu. Często wybory są tak „uszyte” przez elitę władzy, że największym problemem technologów politycznych nie są głosy, lecz wymyślenie „wiarygodnego przegranego” wystawionego przeciwko pewnemu zwycięzcy, jak to było w wyborach na Putina w 2004r.
Jednym z takich projektów jest niesławny super- nacjonalista Żyrinowski.
Wilson uważa, że Żyrinowski jest szczególnie utalentowanym aktorem- politykiem, wyedukowanym do swej roli, zdolnym do ciągłej transformacji, odpowiadającej potrzebom elektoralnej publiczności. Ten szalony, szarpiący za włosy, awanturniczy nacjonalista z późniejszych inkarnacji, pojawił się po raz pierwszy na rosyjskiej scenie jako chłodny, racjonalny, liberalny demokrata. W latach 1990-91 rządząca Partia Komunistyczna sekretnie założyła Partię Liberalno – Demokratyczną, właśnie z Żyrinowskim na czele. Utworzenie partii „liberalnej podróbki” miało na celu odebranie głosów realnym partiom demokratycznym, zakładanym w opozycji do Partii Komunistycznej.
Wilson plotkuje trochę o koneksjach Żyrinowskiego z KGB oraz pranych funduszach płynących z Partii Komunistycznej, ale w tej sprawie przedstawia niewiele przekonywujących dowodów. Powiada też, że później, tj. w 1993r, kiedy „liberalni demokraci” Jelcyna sprawowali władzę, Żyrinowski stał się użyteczny dla Kremla jako „kontrolowalny odszczepieniec.” Zaniepokojony pojawieniem się nacjonalistycznej prawicy Kreml wsparł się na Żyrinowskim, który posłusznie zmutował się w doskonałego, wzorcowego nacjonalistę z pianą w gębie, którego partia jednakowoż, jak już dostała się do parlamentu, zgodliwie zagłosowała na bilecik dla Jelcyna. W 1999 i 2000 Żyrinowski wykonał jeszcze jeden manewr, pracował jako wynajęta „siekierka” do dyskredytowania opozycji, tak, że przyszła władza nie musiała brudzić rąk w politycznym nawozie.
Polityczna technologia nie jest tania. Metka na przedstawieniu pod tytułem „Wybory w Rosji” głosi, że jednorazowa inscenizacja kosztuje 1 do 2 miliardów dolarów – w porównaniu z kwotą od 300 do 500 milionów wkładanych w wybory prezydenckie w USA. Nawiasem mówiąc, jedną z bardzo nielicznych rzeczy wspólnych, jakie mają postsowieckie partie - partie bez programów, bez idei, a czasem nawet bez czegokolwiek innego – są źródła ich dochodów.
Oligarchowie pompują dziesiątki milionów dolarów zarówno w kandydatów, jak i w ich partie. Często ci sami oligarchowie wspierają pewną liczbę oficjalnie rywalizujących partii. Jak mówi popularne powiedzonko, jedyną rzeczą lepszą od posiadania jednej partii jest posiadanie dwóch osobistych partii. Po wyborach platformy pustoszeją, partie znikają, a parlamentarzyści głosują w imieniu fundatorów ich kampanii.
Wilson podąża tropem wirtualnej, czy, jak kto woli, potiomkinowskiej polityki w Rosji, aż do Iwana Groźnego, ale jednak to sowieckiej epoce przypisuje większość dziedzictwa czarnych sztuk. Ładnie obrazuje to zdaniem „Lokalna polityczna kultura zawdzięcza więcej Dzierżyńskiemu niż de Tocqueville’owi, więcej Czeka, niż Czechowowi.”(1)
Historycy oczywiście wiedzą, że prosta zmiana władzy nie transformuje całościowo społeczeństwa. Bolszewicki komunizm wiele zawdzięczał Rosji carów, i tak samo, powiada Wilson, postsowieckie „demokracje” dziedziczą cynizm późnego komunizmu sowieckiego.
Tak czy inaczej, złożenie stuleci rosyjskiego życia politycznego w ciągłą linię manipulacji politycznej wykonywanej przez cynicznych, autorytarnych liderów, hołubionych przez pasywną populację niezależnie od ich czynów, jest powtórzeniem starego argumentu o kruchości społeczeństwa obywatelskiego i o nieskończonym horyzoncie azjatyckiego zacofania. Publiczność Zachodu „wie” dwie rzeczy: o wyższości demokracji nad komunizmem, a także o niepowodzeniu demokratycznym w państwach post – socjalistycznych, i to mimo wszelkich zapewnień z czasów Zimnej Wojny, że jest wręcz przeciwnie.
W miarę, jak te dwie prawdy pociągają za sobą głowy, jak lokomotywa pod pełną parą ciągnie wagony, wyszukiwane są łatwe odpowiedzi na pytanie, dlaczego procesy demokratyczne w państwach postsowieckich otworzyły drogę ku drastycznym nierównościom, handlarskim mediom i wyprzedaży własności publicznej oligarchom. Jednak usytuowanie obecnej klęski rosyjskiej demokracji w politycznym zacofaniu z czasów przeszłych może być osiągnięte tylko poprzez przemilczenie kompleksowej historii lokalnej i regionalnej samorządowości (jak szlachecka duma, stanice kozackie, carowskie ziemstwo, wspólnoty chłopskie i żydowski Kahał). Tego rodzaju historie wielce komplikują prostolinijną narrację o stuleciach monolitycznej władzy wiodącej do (nieuniknionego) upadku demokracji w państwach postsowieckich.
Mimo całego realizmu politycznego Wilsona, jego podejście do awantur politycznych na Ukrainie w 2004 jest zdumiewająco idealistyczne. Był to dramat elektoralny, który obejmował dwie dogrywki wyborcze, oszpecenie trucizną rywalizującego kandydata, spuściznę po morderstwie na dociekliwym dziennikarzu, „implantowanie” radykalnych nacjonalistów do rywalizującego obozu, a także aktywne poparcie dla Wiktora Janukowicza przez potężnego, rosyjskiego sąsiada Ukrainy – wszystko dlatego oczywiście, że cel uświęca środki, zgodnie z obrazem polityki wirtualnej, namalowanym przez Wilsona.
Wyjątkową postacią w obrazie Wilsona jest Wiktor Juszczenko, były premier za Leonida Kuczmy, onegdaj Przewodniczący Banku Centralnego, przy nazwisku którego nie figuruje żadne oszustwo wyborcze; nie obsmarowywał i nie atakował rywala, nie kupował i nie był kupiony przez żadne siły z cienia. Zwolennicy Juszczenki przepłynęli nietknięci nad cała mierzwą zaściełającą pole bitwy, prosto do urn, i w prawdziwym pokazie demokracji wybrali jedynego kandydata, który niestrudzenie pracował, aby obniżyć podatki i wykorzenić korupcję.
Taki obraz Pomarańczowej Rewolucji budzi parę pytań. Jak mógł Juszczenko, czy zresztą jakikolwiek inny polityk, przejść przez cuchnące bagno ukraińskiej polityki i wydobyć się z niego w śnieżnobiałym stroju do krykieta? Kto płacił za transparenty Pomarańczowej Rewolucji, koszulki, namioty i posiłki rozdawane za darmo? Kto wymyślił te zręczne napisy na nalepki i hasła kampanii? W pozostałych częściach książki Wilson precyzyjnie dekonstruuje autentyczność postsowieckiej polityki, ale od czytelnika wymaga, by wierzył w niemanipulowaną spontaniczność Pomarańczowej Rewolucji. Czy przypadkiem nie jest to jakiś wyjątek w regule, który by się domagał dodatkowych objaśnień? Niestety Wilson nie zdecydował się zmierzyć z tym tematem, krótko podsumowując historię ukraińskich wyborów jako „rewoltę mediów” która miała „galwanizujący wpływ” na „społeczeństwo obywatelskie, które dojrzało mroki oszustw” - rewoltę wspartą potem przez „decydującą interwencję z Zachodu.”
Jonathan Steele, starszy korespondent zagraniczny gazety „The Guardian” zgadza się z opinią, że interwencja z Zachodu, a szczególnie subtelny i wyrafinowany udział Ameryki w wyborach na Ukrainie, był rzeczywiście decydujący ("Ukraine's Untold Story", The Nation, December 20, 2004, pp4-6). Steele opisuje amerykańskich dyplomatów oraz organizacje polityczne i non profit, wspierane przez obywatelskie grupy studyjne partii republikańskiej i demokratycznej, jak to podkreślały swą bezstronność, a równocześnie zdecydowanie grały na Juszczenkę. Technologowie polityczni w USA obmyślili chwytliwe hasła kampanijne, wyraziste loga, koncerty rockowe i masówki, wszystko umiejętnie wpisując w działalność pozarządową. Co więcej, to amerykańskie źródła finansowały badania opinii publicznej po odejściu głosujących od urn; ich rezultaty prędko skierowano do mediów opozycyjnych, co natychmiast określiło „prawdę” o rezultacie wyborów. Kiedy więc prasa oficjalna podała inne wyniki, tłumy wypłynęły na ulicę w odruchu obywatelskiego nieposłuszeństwa, szachując policję, parlament i sądy.
Taki sam wzór "postmodernistycznego coup d'etat" - powiada Steele – funkcjonował w Serbii, celem pokonania Milosevica, w Gruzji, żeby pokonać Szewarnadze, ten sam wzór nie powiódł się w Białorusi przeciwko Łukaszence. Zachodnia prasa ganiła zaangażowanie Rosji w ukraińskie wybory. I słusznie. Użytkowanie zagranicznych funduszy w krajowych wyborach jest zakazane w USA i większości państw europejskich.
Steele był krytykowany przez analityków za to, że to co mówił, brzmiało niebezpiecznie blisko zgryźliwych majaczeń Ludmiły Janukowicz o amerykańskim buciorze na głównym placu Kijowa i podtrutych narkotykami pomarańczach zaimportowanych z Zachodu. Jednak wątpliwości Steele co do zaangażowania z zagranicy podnoszą ważne pytania o Wirtualną Politykę. Wilson maluje wyraźną kreskę pomiędzy przesytem (nieusankcjonowaną) reprezentacją polityczną, składającą się z tubylczych, potężnych oligarchów, a niedosytem (legitymizowanej) interwencji politycznej w wykonaniu potężnych ośrodków zagranicznych.
Czy polityka jest wirtualna tylko wtedy, gdy zrodzi się w głowach postsowieckich oligarchów? Czy interwencja z zewnątrz jest biletem do demokracji? W 1961 Daniel J. Boorstin opublikował „The Image” - o fabrykowaniu „pseudowydarzeń” dla celów politycznych w USA. Książkę Boorstina czyta się jak podręcznik dla technologów politycznych Kremla. Cóż więc dziwnego, że zachodni doradcy doprowadziliby do perfekcji sztukę technologii politycznej na eksport. Bardziej zdumiewa, że Wilson przeoczył ten aspekt Pomarańczowej Rewolucji.
Na zakończenie ksiązki fascynujący wir narracji Wilsona wkręca czytelnika w prawdziwie niepokojący, posmodernistyczny koszmar senny. Trudno wyczuć co jest realnością, a co cieniem na ścianie, gdyż jego opowieść tak gruntownie dyskredytuje „prawdę” jako kategorię politycznego (i ludzkiego) działania, że człowiek zaczyna się zastanawiać, jak sam autor uniknął padnięcia łupem technologii politycznej takiego czy innego rodzaju. Andrew Wilson nie wyjaśnia jak wybierał jedne źródła, a lekceważył inne. Strony internetowe, na których polega, bywają właśnie jednym ze sposobów szerzenia dezinformacji, jaki sam opisuje. Cytuje z żelazną pewnością wysoko opłacanych technologów politycznych, takich samych magów oszukaństwa i złudy, jak tych, których oskarża o fikcjonowanie politycznego krajobrazu państw postsowieckich. Często posluguje się terminem „rzekomy”, ale nie wyjaśnia wiarygodności takiego oskarżenia. W konsekwencji czytelnik, zaplątany w słowniku polityki wirtualnej, kończy zastanawiając się... co ma w ręce. Rzutkę, rozmaz, zatrutą kanapkę?
tłum. Bogumiła Tyszkiewicz.
Przypisy:
(1) Gra słów, ang.: "…more to the Cheka than to Chekhov".
(2) tyt. oryg. Kate Brown: Potemkin politics and post-Soviet democracy. The Times Literary Supplement, August 05, 2005. Copyright (En) 2006 The TLS Ltd. (Pl) Planeta Terra.
(3) książka: Andrew Wilson, Virtual Politics. Faking democracy in the post-Soviet world.-
czwartek, 4 stycznia 2007
Ludomir Garczyński-Gąssowski: Szwedzki epizod Księdza metropolity
W związku z wyjazdem do Szwecji przekazałem „GREYOWI" (pseudonim ks. Stanisława Wielgusa - LGG) zadania (w załączeniu) i omówiłem sytuację operacyjną na tym terenie. Generalnie o ile zetknie się ze środowiskiem emigracyjnym występować będzie jako naukowiec KUL o poglądach opozycyjnych wobec władz PRL, ale z pozycji katolickich (poglądy umiarkowane, bez elementów awanturniczych). (z notatki Ppłk. J. Mazurka)Dnia 12 lipca 1977 przybył do Szwecji ks. dr Stanisław Wielgus. Nim to się stało, przybysz do Królestwa Szwecji odbył rozmowę ze "swoim" oficerem prowadzącym, podpułkownikiem Mazurkiem. Powiedział mu, że został zaproszony przez bardzo miłą panią doktor filozofii (dziś już dawno profesor) z Uppsali, panią Elizabeth Pilz zamieszkałą (dokładny adres), oraz charakterystyka: "Pani Elizabeth jest rozwódką b. żoną pastora p. Stengera. Ma lat 39" (ks. dr miał wówczas lat 38 lat). Dodatkowo, drobiazgowo ks. dr podaje, że: "pani P. jest pracownikiem Uniwersytetu w Uppsali (historykiem sztuki "bizantystką") oraz, że "jej brat i matka mieszkają w Uppsali, siostra w Sztokholmie, a szwagier jest lekarzem". Więcej ksiądz doktor nie zapamiętał z tego co mu pani Elizabeth mówiła, gdy gościł ją w Polsce. Te wszystkie szczegóły notuje pilnie i podaje w swoim raporcie pan ppłk J. Mazurek.
Panią Pilz ksiądz Wielgus poznał, gdy był na stypendium w Monachium. Po jej pobycie w Polsce pani P. napisała "pozytywny artykuł o Polsce i opublikowała w naukowym czasopismie szwedzkim". Tytułu pisma ksiądz nie pamięta, ale zapamiętał, że pani P. "posiada pewne kontakty w środowisku polskim w Szwecji, między innymi zna państwa Brzezińskich". Może chodzi o Zbigniewa Brzezińskiego, członka PPS i przedstawiciela Free Poland na Szwecję? - zastanawia się piszący raport z tego spotkania eSBek. Chociaż nie powino się udzielać informacji eSBekom, to zaspokoję pana podpułkownika Mazurka ciekawość. Nie chodziło o pana Zbigniewa Brzezińskiego ze Sztokholmu, ówczesnego skarbnika PPS i byłego członka AK, lecz o nieudzielającą się politycznie rodzinę Brzezińskich z Uppsali. I przy okazji: pan Zbigniew Brzeziński z Free Poland nie miał nic wspólnego, ale gdzieś dzwoniło, choć w innym kościele.
Załozona przez mitomana, byłego folksdojcza i żołnierza Werhmachtu Konstantego (Konstantina) Hanffa organizacja dywersyjno- terrorystyczna Free Poland czyli Wolna Polska rzeczywiście w tym czasie wchodziła na terytorium skandynawskie. W Szwecji kontakty z WP nawiązał ówczesny sekretarz PPS Kazimierz Gruszka (czyli coś z PPS było na rzeczy). Gdy FBI usunęło Wolną Polskę z USA, a Kultura i Radio Wolna Europa ostrzegło przed nią Emigrację, to Gruszka i młodzieżówka PSS zerwały z Wolną Polską wszystkie kontakty. Inna rzecz, że te kontakty przejeli młodzi narodowcy z południa Szwecji. Do notatki ppłk. SB Mazurka z dnia 27 czerwca 1977 (z której zaczerpneliśmy powyższe dane) dołączona jest instrukcja przekazana ks. dr. Stanisławowi Wielgusowi na pobyt w Szwecji. Przytaczamy tę instrukcje w całości:
Lublin, dnia 24 czerwca 1977 TAJNE. SPEC. ZNACZ.
Egz. poj.
1. W związku z Pana wyjazdem prywatnym do Szwecji na okres 4 tygodni - Służba Wywiadowcza prosi Pana o zwrócenie uwagi na następujące problemy:
2. - wroga działalność środowisk emigracji polskiej w odniesieniu do kraju /ulotki, broszury, wywiady w prasie, TV, publikacje/;
3. - powiązania osób czy grup prowadzących wrogą działalność z elementami antysocjalistycznemi w Polsce /przesyłanie materiałów KOR, ROPCZiO, Nież. Grupa Chrze. Demokratyczna, Studencki Komitet Solidarnościowy itp. z Polski, kanały przerzutu, nadawcy, odbiorcy/;
4. - o ile możliwe nawiązywać trwałe kontakty z osobami wpływowymi w kołach naukowych /środowisko polskie/ a prowadzącymi działalność publicystyczną krytyczną wobec władz i ustroju w Polsce;
5. - w Uppsali starać się dotrzeć do osób zajmujących się sprawami "Anexu" /Uniwersytet w Uppsali/. W orbicie swojego zainteresowania mieć również Stefana Szechtera - Michnika zam. w Uppsali.
Gdyby zaszła pilna potrzeba nawiązania kontaktu - przedstawiciel nasz zwróci się za hasłem:
" Czy nie był Pan miesiąc temu na wycieczce w Rzymie?"
Odpowiedz: " Nie, wybieram się do wiecznego miasta dopiero w
przyszłym roku".
Znak rozpoznawczy /spinka/ nie obowiązuje. Kontakt może być nawiązany w każdym miejscu, czasie i okolicznościach.
Zadanie niniejsze przekazano "GREYOWI" na spotkaniu w Lublinie w dniu 24.06.1977 r. Przyjął do wiadomości i wykonania.
(Nieczytelny podpis ppłka J. Mazurka). (Skróty i pisownia jak w orginale. "GREY" to kryptonim ks.dra Stanisława Wielgusa)
Duzo z tego nie wyszło. Jak wynika z raportu ppłk. Mazurka z dnia 5 września 1977 r.: Ks. Stanisław Wielgus zdał mu 3 września sprawozdanie ze swoich dokonań w Szwecji. Według oceny pana podpułkownka, ks. Wielgus wykonał zadanie tylko częściowo. Nawiązał kontakt z profesorem Józefem Trypućką, z którym spotkał się trzy razy. Dowiedział się, że Trypućko, "który pozuje na jakiegoś arystokratę z dawnych magnatów kresowych", utrzymuje kontakty z naukowcami w Polsce, przede wszystkim z prof. PAN - Pawłem Czartoryskim.
Wyprawa z Uppsali do Sztokholmu się nie udała. Ksiądz Doktor nie dotarł do środowiska emigracyjnego, bo "Dom Związku b. więźniów politycznych, gdzie koncentruje się życie emigracji politycznej, był w tym czasie zamknięty". Jeśli była to niedziela lub sobota, to siedziba PZbWP była zamknięta, ale wystarczyło zatelefonować i się umówić. Inna rzecz, że w poradniku dla agentów pomylono adres naszej siedziby i nie podano telefonu. „Grey" nie potrafił też skontaktować się ze Stefanem Michnikiem. Pewnie nadmiernie go nie szukał. Nie ulega wątpliwości, że „agent Grey" pozorował tylko działania.
Inni agenci nie. Szwecja od połowy lat siedmdziesiątych ub. wieku była tak samo ważna jak „polski Londyn". Od pamiętnej wizyty Gierka (czerwiec 1975), od czasu zniesienia wiz i najazdu „turystów", emigracja odmłodniała. Wydarzenia w Kraju (List 75, rewolta w Ursusie i Radomiu, powstanie KOR-u i innych ugrupowań niepodległościowych), duzy ruch promowy, przemyt w obie strony informacji i wydawnictw, pierwsze połączenie automatyczne między Sztokholmem i Warszawą, to wszystko nie dawało spokoju naszym ESBEKOM.
W zastępstwie ks. Wielgusa odpowiemu ppłk. Mazurkowi na jego pytania.
Wywiady w prasie i TV z działaczami z Kraju organizowali: Jakub Święcicki, Maria Borowska, Ryszar Szulkin, Andrzej Koraszewski, Aleksander Orłowski i inni. Ulotki, broszury i czasopisma wydawane były przez RUP (Marek Trokenheim, Kazimierz Gruszka, Leszek Skurłat) i przez PZbWP (A. Koraszewski, L. Garczyński-Gąssowski, Tomasz Sionkowski, Tomasz Krajewski, Paweł Krzyżanowski i Tadeusz Welz) Wymieniam tylko najważniejszych. Materiały KOR i Studenckiego Komitetu Solidarnościowego drukowane w obu ośrodkach dostarczali J. Święcicki i Józef Dajczgewand. „Puls" i „Niepodległość" (pisma przedrukowywane w Szwecji) dostarczał Koraszewski. Materiały ROPCiO dostawaliśmy zwykłą pocztą na podstawiony adres pani Sussy Jansson. Święcicki i p. Borowska organizowali dla polskich opozycjonistów zaproszenia od znanych intelektualistów szwedzkich, którym to trudno było odmówić. Norbert Żaba organizował z przybyłymi krajowcami publiczne spotkania. W kwietniu 1977 gościł w Szwecji Adam Michnik, na jednym ze spotkań pojawił się Stefan Michnik, który wówczas współpracował (bez względu na swoją przeszłość) z paryską „Kulturą" (podpisywał się jako Szwedowicz lub Szwedowski). Sądzę, że stąd zainteresowanie ppłk. Mazurka jego osobą.
Dowcip polega na tym, że nasze środowiska były otwarte i przyjmowaliśmy każdego. Chroniliśmy tylko nasze kontakty krajowe. Wszystkie teksty podpisywaliśmy. Na naszych wydawnictwach były adresy i telefony. Nasze prywatne numery były dostępne w książkach telefonicznych, ale ludzie pokroju ppłka Mazurka, u których wszystko było "tajne przez poufne", nie mogli w to uwierzyć. Wiedzieliśmy doskonale, że nachodzą nasz różni podstawieni ludzie, ale nam to nie przeszkadzało; dawaliśmy im, tak jak i innym, nasze i powierzone nam przez różne fundacje amerykańskie wydawnictwa. Miesięcznie szło do Polski 200 do 300 nielegalnych wydawnictw. Większość dochodziła. Skonfiskowane przez celników egzemplarze często też trafiły na rynek, bo miały swoją wartość handlową.
Osobiście jestem wdzięczny J. Ex. Abp Stanisławowi Wielgusowi, że dzięki Jego niedoszłemu ingresowi przypomnieliśmy sobie stare dobre czasy. No i załuję, że wtedy, w lipcu 1977, ks.dr. nie dotarł do naszej redakcji. Dostałby od nas broszurę Koraszewskiego zawierającą m.in.: Manifest Sacharowa, Czechosłowacką Kartę 77 i Deklarację Ruchu Demokratycznego - podpisaną przez 110 polskich czołowych intelektualistów. Dali byśmy Mu także bieżący numer „Wiadomości Polskich" z niewygodnymi dla władz PRL punktami Umowy Helsinskiej i matriałami KOR i SKS oraz bieżacy nr „Jedności" z artykułami Adama Michnika i Leszka Kołakowskiego oraz z proroczym felietonem Piotra Sakowskiego o agentach i polskim pierwodrukiem wspomnień b. ambasadora USA w Polsce Artura Bilissa Lane'go „Widziałem jak zdradzano Polskę" (o sfałszowanym referendum). Były tam też inne materiały historyczne i komks Józka Dajczgewanda o Leninie. Wszystko to mogło się przydać - jak nie samemu księdzu, to Jego mocodawcom.
Ludomir Garczyński-Gąssowski
Były redaktor pisma PZbWP „Jedność”
NOWA GAZETA POLSKA
Sztokholm, 10 styczeń 2007
źródło: InFormacja
niedziela, 31 grudnia 2006
2006, rok pierwszy Ery Pająka.
Pojawiła się również dbałość o szczegóły, które wcześniej były obojętne. Wygląd. Jedni sprawiali sobie bajeranckie obudowy: przezroczyste, tzw. "wodne", z mnóstwem światełek i futurystyczną kolorystyką, ale my się trzymamy klasycznych gustów porządnego hackera: obudowa musi być prosta, łatwa do rozkręcania, z mnóstwem portów usb z przodu i tyłu. Ważny jest monitor - im większy, tym lepszy. Jeśli ktoś ma w domu kota, to od ciekłokrystalicznego lepsza jest ostatnia generacja IBMek. Wielkie bydlę, pod ciężarem którego zawaliłby się mebel z płyty paździerzowej, ale tam z tyłu jest ulubione legowisko kota. Podgrzewa go lekko od spodu, może wystawić głowę znad monitora i się nam z góry przyglądać, zwieszając łapę, kot mruczy, my pukamy w klawisze, ekstaza. Ważna jest również myszka. Koniec z klasycznymi kulkami, które w kółko trzeba było czyścić. Masz wybór. Jeśli lubisz disco polo, sprawisz sobie myszkę samobieżną, z reflektorem, światłami mijania i stopu oraz karoserią ferrari, do której zbiegać się będą wszyscy goście. Jeśli masz gust hackerski, sprawisz sobie myszkę myszkopodobną, ale z dodatkowymi klawiszami, bo się nie lubisz męczyć. Na tej samej zasadzie wymieniamy klawiaturę.
Z laptopem sprawa prostsza. Trzeba sobie znaleźć dobry sklep z częściami. Ci ze słomą w obuwiu kupią sobie świecące obudowy, które się będą świetnie prezentować na stołach konferencyjnych lub w biurze, przed nosem kolegi udającego, że nam wcale nie zazdrości. Hackerzy pójdą sprzedać swoje świecące obudowy na rzecz odrapanych i oklejonych nalepkami, uciułane pieniądze przeznaczą na moc działania wszędzie i w każdych warunkach, a na odchodnem kupią sobie gadżet na USB: wiatraczek, potrzebny do schładzania procesora w ich głowie, albo lampkę, potrzebną ciemną nocą w lesie lub w przedziale PKP, kiedy zgaszą światło. Ludzkiego portu na USB jeszcze sobie sprawić nie można, ale kto wie, może żegnając przyszły rok...? Wszystko tak szybko się zmienia...
Pająki i Era Pająka
Pająk to symbol sieci. Pojedyncza sieć ma centralny punkt węzłowy i całe mnóstwo mniejszych, które łączą punkty na kolejnych okręgach i prostych przecinających węzeł centralny. Web2.0 składa się z wielu takich pajęczyn, przenikających nawzajem i współdzielących rozmaite węzły: co w jednej sieci jest węzłem centralnym, w innej może być małym węzłem najdalszego okręgu. Internet staje się trójwymiarowy. Oznacza to całkowitą zmianę w strukturze informacyjnej gatunku homo sapiens. Informacja jest wytwarzana i przetwarzana grupowo. To jest ta zła wiadomość przekazana klasycznym mediom przez Tygodnik Time, który ogłosił, że człowiekiem Roku 2006 jesteś Ty - węzeł w sieci, przetwarzający i wytwarzający informację. W roku 2006 Ty i Twoje dziennikarstwo pobiło dziennikarzy profesjonalnych na ich własnym polu. W Erze Pająka padną te klasyczne media, które nie dostosują się do zmian; anachroniczna stanie się również XXwieczna metoda uprawiania propagandy politycznej. Pod naporem Władzy Piątej chwieje się potęga Władzy Czwartej - i świetnie to widać w polskiej debacie publicznej roku 2006: w bezradnych rozważaniach zamieszczanych od czasu do czasu w rozmaitych gazetach, dlaczego PiS utrzymuje wysokie poparcie publiczne mimo nieustających, ostrych ataków konkurencji politycznej i mediów. Nie dlatego, proszę państwa, że PiS obstawiają "niewykształceni, niekulturalni, bezrobotni, z małych miasteczek i wsi", jednym słowem - motłoch. Co prawda nie wydaje nam się, żeby PiS świadomie stawiał na Piątą Władzę, niemniej to właśnie jej zawdzięcza swoją odporność na opinie publikowane w Gazecie Wyborczej. Anachroniczna propaganda polityczna to najgorszy rodzaj propagandy, staje się zanadto oczywista, a poza tym kto chce identyfikować się z przeżytkiem? Nawet we własnych oczach lubimy się prezentować nowocześnie.
A teraz czas na blogi, dyskusje o blogach oraz polskiej blogosferze. Jak każdy, mamy własne preferencje. Wielką i bezwarunkową miłość do Web2.0 podzielamy z Tebe. Tomkiem. Już rok temu dyskutowaliśmy sobie (ech, jakże proroczo) o nadchodzących zmianach. No i mamy, w sieci zaroiło się od blogów podpisywanych z imienia i nazwiska, traktowanych poważnie i przez ludzi poważnych. Uważa się powszechnie, że pierwszym politykiem, który docenił polityczną wartość nowych narzędzi oferowanych przez sieć, był Ryszard Czarnecki, bo to on założył pierwszego bloga politycznego. Ale my oddajemy palmę pierwszeństwa Prezydentowi Lechowi Wałęsie, którego blog dopiero raczkuje, ale kto z internautów nie zna nicka lwprezydent? Hackerzy między innymi tym się różnią od lamerów, że choć jedni i drudzy potrafią włamać się na serwer PKP, to lamerzy na tym poprzestają, niszcząc niekiedy to i owo. Hacker niczego nie niszczy. Hacker rozwija. Nie tylko pisząc i testując programy Open Source, ale przede wszystkim wymyślając nowe zastosowania istniejących narzędzi i nowe narzędzia do zastosowań jeszcze nie istniejących. lwprezydent to eksperymentator politycznego web2.0. Jest najstarszym z dzisiejszego pokolenia nastolatków napędzanych procesorami, które zrodziły się z klawiaturą w objęciach. Bardzo nam to imponuje i dlatego przyznajemy mu nasz wieniec laurowy.
Naszym blogiem roku 2006 jest Oops Makowskiego und Pepe, czyli bez zmian, w porównaniu z rokiem ubiegłym. Ale tym razem Oops musi się podzielić miejscem na podium z eksperymentatorami z Pajamas Media. W trakcie wojny w Libanie zrobili interaktywną mapę konfliktu, do której podłączyli blogi z Izraela, Libanu, Palestyny, Syrii, etc. Powstała tym sposobem agencja informacyjna była szybsza, lepsza i bardziej wiarygodna niż Reuters, AP i inne agencje razem wzięte. Tam nie przeszłyby żadne podkoloryzowane w Photoshopie zdjęcia, o których pisał swego czasu Bartosz Węglarczyk, który, swoją drogą, był w tej sprawie też szybszy niż PAP. Józef Pinior pisywał tu i ówdzie, aż wreszcie się ustatkował. Szkoda, że nie wrzucił do swojego bloga dawniejszych tekstów, bo ładnie pisze. Michałki -Opałki obiecały nam, że wrócą do swojego bloga literackiego, Barbarzyńca w salonie - Filip Memches z środowiska "Frondy" może się pochwalić dbałością o jakość nie tylko swoich tekstów, ale i dyskusji w komentarzach; podczytujemy Rafała Ziemkiewicza, zaglądamy do Notatnika Otwartego ( Ala mogłaby ozdobić swój blog swoim imieniem i nazwiskiem, jej blog zapowiada się bardzo ciekawie), do Majora Frydrycha, wodza Pomarańczowej Alternatywy, do Nieustraszonych Łowców Komuchów, prawicowego UFO, które jakimś cudem rozumie co to praca grupowa, do absurdalnych PiSmoczków, i w wiele innych miejsc, których już dalej nie będziemy wymieniać, bo lista się zrobi zbyt długa.
W web2.0 chodzi nie tyle o wytwarzanie, przetwarzanie i redystrybucję informacji, ale o jej porządkowanie. Wyszukiwarka Google ma system indeksowania z poprzedniej epoki, nie odróżnia śmiecia od stron wartościowych, a najwyżej ocenia najbardziej klikalne, nagradzając legendy miejskie i strony porno kosztem wykładów uniwersyteckich. Ponoć dzisiaj sieć osiągnęła optymalny - z punktu widzenia możliwości indywidualnego człowieka - poziom rozwoju. Jeszcze jesteśmy w stanie samodzielnie wyłowić z morza śmieci to, co wartościowe. Ale to się będzie szybko zmieniać. W roku 2007 zaczniemy karmić internetowe pająki, żeby z tego chaosu plotły sieci, które mają jakiś sens. Karmić, to znaczy napychać ich brzuchy i brzuszki gotówką za pracę i jej produkty. Już teraz wielkim agencjom prasowym wyrastają kosmate łapki stawonogów: Reuters, Yahoo News, a za nimi prawdopodobnie reszta, udostępniają internautom swoje portale i technologiczne możliwości redystrybucji zdjęć ilustrujących wydarzenia w świecie, wykonanych telefonami komórkowymi i podręcznymi aparatami cyfrowymi, obiecują również płacić tym użytkownikom, których materiały zostaną sprzedane dalej. Pajęczyna dorobiła się swoich pierwszych pająków, ale w miarę upływu czasu będzie ich coraz więcej. Zdobywanie i porządkowanie informacji stanie się dobrze płatną działalnością gospodarczą.
Być może w tym kierunku będą się rozwijać wszystkie media. Nie bardzo wierzymy w transformację gazet, która polega na tym, że zamiast na papierze, będzie się ją czytać na jakimś nośniku, ale wyprodukowaną i ułożoną tak samo, jak gazety drukowane. Nośnik zmienia sam przekaz. Druk nie zginie, tak jak nie znikły książki, kiedy pojawiła się telewizja. Kto lubi szelest papieru, ten za żadne skarby nie przyjmie w zastępstwie ipoda, choćby mu oferowano za darmo. Ale kto wie, może stać się i tak, że gazety przestaną być głównym źródłem informacji, czy podstawowym narzędziem walki o opinię publiczną. Dzisiaj internetowe społeczności web2.0 tworzące portale informacyjne nie wykraczają poza poziom tabloida, w którym, na domiar, panuje wszystkoizm. Przykładem takiego portalu jest "Gwar" - czytelnicy zbierają informację w sieci, dostarczają do odpowiedniego działu, opatrują tagami i własnym komentarzem, a pozostali użytkownicy stawiają tej informacji plusy lub minusy, windując ją w górę lub wyrzucając z strony wejściowej. Wszystkie społeczności informacyjne są dziś tak zorganizowane, ale taki system jest tylko trochę innym wariantem systemu indeksowania Google. Decyduje klikalność, a najwięcej klików będzie miała zawsze literatura dla kucharek i sport. Dojrzałe społeczności będą prawdopodobnie produkować własne pająki - redakcje, których zadaniem będzie równoważenie ilości jakością, by na stronie frontowej każdy sobie znalazł coś ciekawego do poczytania. Być może będą to gazety w dwóch wersjach - powstały z klikania tabloid za darmo dla każdego, a po opłaceniu subskrypcji - wersja jakości Q dla wymagających. Tak czy inaczej, świat roku 2007 się zapowiada fascynująco. Mamy szczęście, żyjąc w czasach trzeciej rewolucji technologicznej. Pomyśleć, że ludzkość do tej pory przeżyła tylko dwie...
Życzymy sobie i wszystkim, żyjmy jak najdłużej, zobaczmy jak najwięcej, zmieniajmy się i rozwijajmy razem ze światem. Wszystkiego najlepszego!
sobota, 30 grudnia 2006
Lech Wałęsa: Uwagi po częściowym zapoznaniu się z dokumentacją służb po PRL
Dokumenty te biorą tak, jak celowo zostały im pozostawione, nie zwracając i nie zadając sobie paru niezbędnych pytań. Bez zadania pytań i uporządkowania stosunku do celowo przygotowanych i pozostawionych materiałów oddajemy się bezdyskusyjnie zaplanowanej i celowo pozostawionej prowokacji. Aby nie dać ostatecznie szansy na zwycięstwo tym bezczelnym cwaniakom komunistycznym należy jak najszybciej zrozumieć i udowodnić plan niszczenia, ale i pozostawienia dokumentacji, tu nie było przypadku, tu był cel i sens.
W tym stanie rzeczy proszę o sugestie i dowody porządkujące stosunek do tak wyglądającej spuścizny (odkryto mi tymczasem z około 500 nazwisk-nazwiska 109 pracowników SB i 40 kolesi TW, nie wiem co z tym zrobić).
Wszystkie materiały, które widział m.in. Macierewicz, Naimski i inni, na których oparto pomówienie mnie, były ksero z ksero, gromadzone w różnych sejfach SB, nie było nigdy oryginałów, ani zapisów, czy podpisów. Nie było śladów w archiwach i księgach. To są fakty do sprawdzenia. Sąd to stwierdził przesłuchując wymienionych i nie tylko, dowody sądowe stwierdzające te fakty przesyłam. Jeszcze raz ja, Lech Wałęsa, oświadczam, że w moim przypadku sprawa agenturalna od początku do końca była robiona na zlecenie najwyższych władz PRL i dlatego jest technicznie nieźle zrobiona. Obiecano mi to, gdy nie dałem się kupić, zastraszyć, ani złamać, będąc samotnie internowanym. Próbkę wykonano podrzucając te właśnie podrobione dokumenty internowanej w 1982r. P. A Walentynowicz, i te dokumenty - wtedy dla prowokacji i zaszantażowania zrobione - krążą po świecie do dziś i są niekiedy brane za prawdziwe. Sąd lustracyjny w wyroku o tych podróbkach pisze. Jestem gotów każdy kolejny raz poddać się wszelkim wyjaśnieniom i udowodnieniom. Nie życzę sobie, by powstawały artykuły, książki, a nawet filmy oparte o paszkwile i podróbki. Nigdy nie dałem się kupić, złamać, ani zastraszyć. Walczyłem jak potrafiłem najlepiej, nabierając praktyki, bez której nie byłbym wstanie poprowadzić do zwycięstwa nad komunizmem w 1980 r .
Odpowiadam na wszystkie Wasze pytania i wątpliwości. Staram się z tysięcy respondentów wybrać najbardziej ciekawe problemy i na nie odpowiadać, nie jestem w stanie przy obecnej technice każdemu z osobna odpowiedzieć, przepraszam. Odpowiedzi często są szablonem i nie zawsze pasują do wszystkich, proszę wybaczyć i nie obrażać się, kogo to nie dotyczy. Wielu mówi, że to sekretarka odpowiada, to nieprawda, osobiście odpowiadam na ciekawsze tematy, zbieram tematy czy pytania w wiązki i wysyłam do wszystkich zgłaszających się. Mam bardzo dużo zgłoszeń, więc sukcesywnie odpowiadam. Ktokolwiek przeklina, albo niegrzecznie pisze, kasuje go bezpowrotnie. Za rok ogłoszę amnestię. Jeśli macie pomysł jak usprawnić, czy poprawić dojście do każdego z Was, no to zaproponujcie, jestem otwarty. Chciałbym z każdym pogadać.
Lech Wałęsa
(źródło: email)
Do czytania:
Archiwum Lecha Wałęsy - dokumenty SB
Komentarz redakcyjny: Rok temu w "Rzeczpospolitej" pisaliśmy o potrzebie otwierania archiwów i swobodnej dyskusji o procesie demokratyzacji Polski. Dlatego z przyjemnością publikujemy zaproszenie Prezydenta Lecha Wałęsy do nieskrępowanej dyskusji na ten temat. Niewątpliwie ma rację, że Instytut Gaucka różni się od naszego Instytutu Pamięci Narodowej tym, że zasoby niemieckiego archiwum powstały dzięki szybkiemu i zdecydowanemu przejęciu archiwów Stasi, podczas gdy w Polsce proces ten dokonywał się powoli, co gorsza, zarówno przed, jak i po 1989r. pod kontrolą służb Czesława Kiszczaka, które miały czas na dowolne palenie jak i fałszowanie dokumentów.
Czy, jak, co, oraz w jakiej skali zostało zmanipulowane? Zapewne nigdy się nie dowiemy, co spłonęło. Słynna 'szafa Lesiaka" jest - jak do tej pory - jedyną udokumentowaną i publicznie wiadomą próbą wpływu służb specjalnych PRL na proces polityczny w okresie przełomu. Ale generał Kiszczak też musiał mieć swoją szafę... jakieś materiały były kolekcjonowane w Legnicy, ówczesnej siedzibie Układu Warszawskiego, w Moskwie i Berlinie, gdzieś muszą być również materiały po wywiadzie PRL kontrolującym emigracyjne próby wspierania opozycji w kraju. Do dzisiaj w świadomości społecznej jest więcej dziur niż pamięci. Każdy ma prawo do swobodnej wypowiedzi. Szukanie korzeni i początków polskiej demokracji będzie fascynowało jeszcze wiele pokoleń. W tej dyskusji nie powinno zabraknąć głosu Lecha Wałęsy, wieloletniego szefa Związku Zawodowego "Solidarność", później Prezydenta RP, zapraszającego do dyskusji przy otwartej szafie.
wtorek, 19 grudnia 2006
Chanukah w Pałacu prezydenckim
President Lech Kaczynski lit a candle Monday in a Warsaw ceremony that included local Jewish community leaders, Israeli Ambassador David Peleg and visiting officials from the European Jewish Congress…
Oops wywiesilo taki napis: "my, Prawdziwi Polacy – nie wiemy, co o tym myśleć. poproszę o Komunikat Oficjalny". Z podziękowaniem za ściągnięty cytat z linkiem.
Dopisek 21 grudnia 2006
Chanukah lighting: W odległości ponizej 10 lat świetlnych od Słońca znajduje się 7 swiatełek:
1. Alfa Centauri (A,B i C): 4.22 -4.44
2. Barnard's Star: 5.94
3. Wolf 359: 7.80
4. Lalande 21185: 8.31
5. Sirius (A i B) : 8.60
6. L 726-8 (A i B): 8.73
7. Ross 154 : 9.69
poniedziałek, 18 grudnia 2006
Józef Pinior: Ku czci Ryszarda Kapuścińskiego
Ryszard Kapuściński jest przykładem reportera i myśliciela, dziennikarza zaangażowanego po stronie biednych i uciśnionych, intelektualisty nie związanego z żadnym systemem władzy, stojącego zawsze - w Ameryce Lacińskiej, w Afryce, w Etiopii, w Iranie czy w Polsce po stronie wolności i demokracji. Jego obecność w Stoczni Gdańskiej w czasie strajku generalnego w 1980 r. była dowodem solidarności z walką robotników polskich o prawa związkowe i demokrację. Smierć Ryszarda Kapuścińskiego oznacza wielką stratę dla kultury polskiej i dla kultury europejskiej.
--
Jest to tekst oświadczenia Józefa Piniora wygłoszonego ku czci Ryszarda Kapuścińskiego, w Parlamencie Europejskim na sesji w Brukseli w dniu 18 grudnia 2006 r.
Dzwonnicy z Notre Dame
Krótko przed śmiercią Gabriel Narutowicz zwrócił się do Józefa Piłsudskiego: "Ma pan rację, to nie jest Europa. Ci ludzie lepiej by się czuli pod tym, kto karki im deptał i bił po pysku". Nie chciałbym, by kiedykolwiek ktokolwiek powtórzył te słowa polskiego prezydenta, zaszczutego i zamordowanego przez polski rynsztok. - Adam Michnik, Smutek Rynsztoków.
Tekst Michnika o Narutowiczu towarzyszył atakom na Cimoszewicza w ostatniej kampanii prezydenckiej. Jest dowodem na to, że jego intuicja jest rownie wielka, jak jego pomylki. Michnik przez całe lata uważał, że źródłem ewentualnych zagrożeń dla demokracji w Polsce jest i bedzie "Ciemnogród" - moherowa, katolicka prawica. Ale już wtedy, gdy to pisał, to pułkownicy z Platformy Obywatelskiej mordowali Cimoszewicza za pomocą sprokurowanych fałszywek. Sprawa Jaruckiej była przełomem. Nie tylko dlatego, że doszło do bezprecedensowanego złamania zasad wobec kandydata na najwyższy urząd w państwie, który odbierał głosy kandydatowi PO. Głównie dlatego, że przemoc i fałsz zostały nagrodzone. Partia, w której nazwie jest wyraz "obywatelska" w żadnym stopniu nie ukarała swoich członków za tego rodzaju eliminacje konkurencji. Taka metoda zdobywania głosów nie spotkała się również z żadną wyrazistą reakcją ówczesnego kandydata tej partii na stolec prezydencki, a sama metoda - jako skuteczna, została zaadoptowana na stałe do niszczenia kolejnych wrogów tej partii.
Jakiś czas temu pewien głupiec napisał na forach GW jeden post o bezpośredniej przemocy wobec papieża. Został odnaleziony przez policję i aresztowany, a jego wyczyn komentowano w gazetach - oraz na forach dyskusyjnych, w tym forach GW - jako "skrajny". Niedawno błąkał się po forum Kraj człowiek z sygnaturką o strzelaniu do prezydenta: "Mój dziadek był piłsudczykiem. Dzisiaj by strzelał do kaczek". Nikomu to nie przeszkadzało, z moderatorami forum włącznie. To jest właściwa miara przemocy, przyzwyczajenia do przemocy i zmian, jakie dokonały się w świadomości społecznej w ostatnim roku. Któż nie widział w internecie flashowych gierek zapraszających do odstrzału kaczek albo nie słyszał dowcipów również zawierających bezpośrednie odwołania do przemocy? Przemoc jest dzisiaj normą, a uwagi, które jeszcze nie tak dawno byłyby nazywane "nawoływaniem do przemocy bezpośredniej" - trendy. Tyle, że tego nie robią mohery Rydzyka...
"Mit polityczny to twór częściowy, to wyolbrzymienie pewnych autentycznych elementów przestrzeni politycznej; siła jego oddziaływania bierze się z tego, że pozbawiony jest nieśmiałości konceptualnej. To, do czego tradycyjni twórcy doktryn mogą zaledwie czynić aluzje, mitografowie przekształcają w szokujące, niczym niehamowane twierdzenia, choć racjonalne argumenty im zaprzeczają." (Jacob L. Talmon, "Myth of the Nation and Vision of the Revolution in the Twentieth Century, New Brunswick, Transaction Publishers, 1991)
Zabójstwo Narutowicza poprzedził mit ohydy i oczyszczającej ją przemocy. Mit rynsztoka, wymyślony przez Adama Michnika, to już połowa drogi: wróg jest ohydny. Teraz czas na przemoc, która oczyści Polskę z ohydy. Paradoksalnie, esej Michnika ukazał się w GW, i brzmi, jakby Michnikowi taka eschatologia wojny o władzę się bardzo nie podobała; ale to GW, choć już bez Michnika, "strzela do prezydenta" od momentu objęcia urzędu nabojami dowolnej wartości. Andrzej Lepper rechotał kiedyś, że "prostytutki nie można zgwałcić". Wróg musi być pomniejszony, odrażający fizycznie, śmierdzący, musi być Dzwonnikiem z Katedry z Notre-Dame. Kiedy "wszyscy" go tak zobaczą, to i "wszyscy" chwycą za kij. A może nie wszyscy, ale jakiś jeden się znajdzie...
Metoda "najpierw zohydzić, potem zastrzelić" staje się powoli normą. Kampania nienawiści - metodą uprawiania polityki. Degenerują się również głowni aktorzy tego spektaklu: gdyby Michnik chciał oszkalować Ojca Dyrektora, napisałby ostry, zjadliwy paszkwil. Dzisiejsza GW fałszuje wywiad Ojca Dyrektora za pomocą kompilacji z jego różnych wypowiedzi i dopisania do nich pytań, wedle własnego uznania. Robią to samo, co onegdaj zrobiła Jarucka z Cimoszewiczem: nieważne, z czego jest zrobiony nabój. Ważne, żeby trafił.
"Mit polityczny jest częścią nowoczesności, z powodu swej nieuchwytności jawi się jako spójny i kompletny zestaw poglądów, nie potrzebuje żadnych legitymizacji oprócz własnego potwierdzenia i żadnej logiki, oprócz własnego rozwoju." - pisze Vladimir Tismaneanu (Wizje zbawienia,Wyd. Literackie Muza, Warszawa 2000). O ile wiek XX był wiekiem ideologii, to wiek XXI będzie wiekiem politycznych mitów. Nie starcia cywilizacji, nie wojny z terroryzmem, a mitografów zatrudnianych przez firmy specjalizujące się w inżynierii społecznej, partie i lobby nacisku.
Ostatnie wybory samorządowe przebiegały pod egidą mitu utraconego Złotego Wieku i drugiego, mitu ostatecznego rozwiązania. Utracony Złoty Wiek to III RP: utracona niewinność, ofiara, męczeństwo, początki i upadek wraz z nadejściem modernizacji, charyzmatyczni zbawiciele oraz półboscy patriarchowie. W tym utraconym Złotym Wieku nigdy nie było komisji śledczych oraz powszechnej korupcji. Mit ostatecznego rozwiązania, to mit powszechnej szczęśliwości, jaka nastanie po dokonaniu rewolucyjnego aktu: pokonania PiS. To jeden z najsilnieszych mitów w inżynierii społecznej: "Możliwość ostatecznego rozwiązania - nawet gdy zapomnimy o straszliwym znaczeniu, jakiego te słowa nabrały w czasach Hitlera - okazuje się złudzeniem, bardzo przy tym niebezpiecznym. Jeśli bowiem się naprawdę wierzy, iż takie rozwiązanie jest możliwe, żadne koszty nie będą zbyt wielkie, by je osiągnąć, by raz na zawsze uszczęśliwić ludzkość, sprawić, by ludzie stali się twórczy i żyli w harmonii. Jaka cena byłaby za wysoka? Gdy chce się zrobić taki omlet, liczba jajek, jakie należy rozbić, będzie z całą pewnością nieograniczona... (Isaiah Berlin, The Crooked Timnber of Humanity: Chapters in the History of Ideas (New York: Knopf, 1991, s. 15) Obalmy PiS. Nieważne, że nie wiemy, co będziemy robić potem; nieważne, ile jajek zostanie po drodze rozbitych; ważne, że wierzymy w obietnicę szczęścia...wątek na forum: Gabriel Narutowicz. Non omnis moriar
poniedziałek, 11 grudnia 2006
Korespondenci z Pola Bitwy nadają!
n.krug: czy El Comendante jest z Wami i jak znosi ciężkie polowe warunki?
ab_extra: Mówiłem: narzeka na catering z hotelu Bristol, cisnące lakierki i za duży hełm po dziadku, bo mu ciągle na oczy spada. Ale trwa na posterunku
n.krug: dbajcie o swojego El Comendante bo lepszego mieć nie będziecie
zruc: Ciekawe czy do Parku Łazienkowskiego będą szli kanałami.Jest niebezpieczeństwo że tam mogą się sfraternizować z ludźmi Biedronia ukrywającymi sie przed Giertychem. A może powstanie film i wreszcie będzie nagroda.
ab_extra: W ciemnym kanale łatwo o jakąś nieroztropność
lortea: Nie, nie! Prawdziwa partyzantka będzie w lesie Piskorskiego i Abgarowicza. Niech żyje wolna Białoruś!
ab_extra: Lesie, co go jeszcze nie posadzili? U tych, co ich jeszcze nie wsadzili?
meta-kris: Nie lubię Tuska, ale to co napisałeś jest wyjątkowo głupie. I odpieprzcie się od dziadka Tuska.
ab_extra: Uczę się od Niesiołowskiego :))
Wiem, że daleko mi jeszcze do jego chamstwa, ale z każdym jego występem publicznym mam okazję ćwiczyć i formę i treść.
my.uczennice.vii.liceum: Kolejny Oddział RO PO w Lasku Wolskim!!!
Dzis przed brzaskiem premier z Krakowa został zrzucony na spadochronie w Lasku Wolskim. W przeprowadzonym 15 minut później przez TVN wywiadzie pan Jasiu oświadczył pani Marysi, ze miejsce zrzutu wybrane zostało z chirurgiczna precyzja. Ogród Zoologiczny zabezpieczy rekrutów, a Wola Justowska wsparcie polityczne i finansowe.
Wkrotce mobilizacja.
ab_extra: Desantowe drzwi od stodoły pilotował Komorowski?
my.uczennice.vii.liceum: W godzinach południowych Nelly R. z Poczty Głównej wysłała pierwsza paczkę, w której jak nam ujawniła znajdują sie m.in. letni prochowiec, jedwabny szalik, kapelusze - dwa aksamitne i jeden słomkowy, ulubione krawaty i batoniki nadziewane.
Niestety nie udało jej sie jeszcze odnaleźć scyzoryka i korkowca.
ab_extra: Nie będą potrzebne. Premier z Krakowa do perfekcji opanował skupianie blasku bijącego z jego wysokiego czoła za pomocą soczewek okularów. Tą metodą ma zamiar przebijać opony prezydenckiej limuzyny.
my.uczennice.vii.liceum: Na godzinę 21:00 Basia.Basia zapowiedziała całonocne czuwanie w Katedrze Wawelskiej w intencji Insurekcji.
W odpowiedzi Jan Maria oświadczył, ze w tym samym czasie, w naprędce postawionej kaplicy polowej zostaną odprawione gorzkie żale w intencji własnej .
ab_extra: Wszelkie celebrowanie własnej osoby Jasiu Marysia uwielbia pasjami, więc i mowę nad własnym grobem również by chętnie wygłosił osobiście.
my.uczennice.vii.liceum: Kolejna paczka wysłana na front. Dowiedziałyśmy sie z niezależnych źródeł, ze dzisiejsza paczka zawiera głownie produkty żywnościowe: świeżo upieczone pól indyczki, słoiczki z buraczkami i żurawinami, krokieciki, zawekowany kompot z gruszek oraz ulubione konfitury z róży.
W paczce znajdują sie również cieplejsze pantofle - noce nie są jeszcze takie cieple i Jasiu mógłby się zaziębić wstając w nocy do łazienki.
W związku z olbrzymim zainteresowaniem mieszkańców Krakowa codzienna spedycja paczki frontowej informujemy, ze już od pierwszego dnia po Wizycie odbywać będzie sie ona z Bloń Krakowskich codziennie w południe w połączeniu z krótka modlitwą na Anioł Pański.
Wznowienie działań wojennych przewidywane jest również po zakończeniu Wizyty.
ab_extra: Wiadomość ze zgrupowania w Lasku Bielańskim. El Comandante Tusk, po tym, jak nabił sobie guza zaplątawszy się o własne powiewające onuce szturmowe, i po nieudanej próbie złożenia do kupy dziadkowego mausera, którego rozebrał, żeby zobaczyć co jest w środku (po kolejnych próbach wychodził mu a to rower, a to sokowirówka, a to astrolabium, przy czym żadna z tych rzeczy nie funkcjonowała), zadumał się i popadł w głęboka melancholię. Dla odreagowania popłakał sobie serdecznie oglądając przed snem na DVD "Małą syrenkę", po czym nucąc "Rozszumiały się wierzby płaczące" zasnął wreszcie po znojnym dniu ssąc kciuk wtulony w swojego wiernego, pluszowego misia.
my.uczennice.vii.liceum: Halo, tu Lasek Wolski. Niespodziewanym sukcesem zakończyła sie próba uruchomienia odbiornika radiowego. Oddział desantowy pogrążył sie w nasłuchu sprawozdania z Wizyty. Opóźnia to nieco prace przy uruchomieniu nadajnika. Wszystko przebiega zgodnie z harmonogramem - zapewnia nas pułkownik Jan Maria Aureliano Buendia.
ab_extra: Każdy sukces El Comandante jest nieoczekiwany
Chyba już nawet przez niego samego :)
my.uczennice.vii.liceum: Che Tyna!, słyszysz nas, Wrocław tu Kraków, over! Uruchomiona została pierwsza radiostacja polowa Insurekcji.
Sukces tym razem należy bezsprzecznie przypisać geniuszowi wodzowskiemu pułkownika Jana Aureliano Tadeusza Rokity.
Wieść niesie, ze nie wyjmując z ust cygara rzucił w kierunku kosyniera nie potrafiącego uporać sie z radiostacja proste żołnierskie słowa "wykręć numer, głąbie!"
Nieogladającym bezpośredniej transmisji tv wyjaśniamy, ze radiostacja polowa Insurekcji bardzo przypomina komórkę Komorowskiego.
Pod osłoną nocy do taborów Insurekcji dołączy Biskup Polowy Marszałek Polny Hetman Koronny Sławoj Leszek Głódź. Bezpośrednia relacja TVN24 22:30. Przed opuszczeniem Warszawy stwierdził: "co tam, pokój, wojna, moja służba, na powietrzu lepiej wchodzi". Pytany o konflikt stopni wojskowych pułkownik - marszałek odpowiedział: to wszystko nieważne, papiery, pagony - w polu liczy sie jaki kto ma łeb, co niezwłocznie po przybyciu sprawdzę"
Biskup będzie koordynował regulaminowe rekolekcje oraz dostawy paliwa.
Wg niepotwierdzonych informacji ks.biskup wiezie w swoich bryczkach najprzedniejsze szkockie kociołki z blachy miedzianej, niezastąpione przy uszlachetnianiu paliwa.
lortea: O Boże! A ja tak lubię tam spacerować! Co będzie jeśli mnie złapią i na torturach wymuszą żem pisowiec? Powieszą mnie pewnie na Polanie Lea.
ab_extra: Każ im wymówić "Wyrewolwerowany rewolwer", powiedz, że to tajne hasło. Jakieś 24 godziny ich konsternacji powinno ci starczyć na bezpieczne oddalenie się na z góry upatrzone pozycje.
frau_blada: Zawsze możesz uciekać w stronę kamedułów.
Jestes mężczyzna, to Cię wpuszcza za furtę o każdej porze dnia i nocy. Kobitki muszą celować w dni otwarcia furty. :)))
adalberto3: POwinni jeszcze ćwiczyć bieg zygzakiem !
ab_extra: To akurat ćwiczą od lat, i bez partyzantki :)
ab_extra: Z ostatniej chwili: konspiracyjny Gabinet Cieni zorganizował konspiracyjne kontrprzywitanie papieża. Ponieważ papież nie przybył, przywitano wybranego przez aklamację spośród spiskowców papieża - cienia.
nurni: Bronisław Komórkowy poprowadzi atak!
Sanitariuszka Hanna GW uspokaja ze potencjalnie ciężko ranni znajda właściwą opiekę - juz w tej wolnej Polsce - w sieci odpowiednio dotowanych hospicjów na każdej w-wskiej ulicy.
Główne uderzenie na Pałac Namiestnikowski przeprowadzone zostanie przy udziale najbardziej ideowych członków powstania. To budzące lek, ale i podziw oddziały samobójców - żywych bomb. Wszystko już gotowe.
Jak sie dowiadujemy (od Donalda Tuska, wersje te potwierdza również generał Schetyna) Bronisław Komorowski zgłosił się na ochotnika - będzie prowadził pierwszy pluton bombowych kamikaze.
Nie udało nam się potwierdzić tej wiadomości u samego zgłoszonego na ochotnika Komorowskiego - jacyś sabotażyści ukradli mu jego ukochany telefon komórkowy.
Szczęśliwie na miejscu był pułkownik Miodowicz, który bezbłędnie rozszyfrował sabotażystów - ciekawostka, wszyscy mieli nazwiska zaczynające sie na "K", zupełnie jak faszysta Kaczyński.
Wobec takiego dictum zatrzymanie dywersantów było już tylko formalnością. Zawstydzeni swoją perfidią sabotażyści sami wykopali sobie groby i nie mogąc udźwignąć wstydu strzelali sobie w tył głowy, po czym przysypali sie w ziemia.
nurni: Stefan o zaletach taniego państwa. Stefan Niesiołowski - główny ideolog ruchu liberalnego - wygłosił krotki wykład o wyższości liberalizmu nad kaczyzmem - po czym odpowiadał na pytania.
Na pytanie czy faktycznie nawoływał by w nadchodzącym boju nie brać jeńców odpowiedział krotko:
"Obozy jenieckie kosztują, albo chcemy taniego państwa albo...."
Na pytanie co zrobić w wypadku pojmania faszysty Kaczyńskiego żywcem Stefan powiedział:
"Rzeczywiście, musimy brać pod uwagę najgorsze scenariusze. Ale pamiętajmy, my jesteśmy inni niż oni, każdemu gwarantujemy niezawisły sąd który oceni zbrodnie"
W tym miejscu zgłosił się wywołany wzrokiem pułkownik Miodowicz, który wyjaśnił, że jutro odbędzie sie zaoczny kurs sędziowski dla wszystkich bojowców, a legitymacje sędziowskie (na okaziciela) będą do odbioru w kancelarii.
Na tym zakończono, zresztą Stefan spieszył sie do telewizji.
Przedtem jednak kazał ucharakteryzować sie na Julię Piterę. Ci tchórzliwi kaczyści ogłosili bowiem, że ze Stefanem w TV rozmawiać nie będą. "Oj będziecie, będziecie, jeszcze sobie pogadamy" - mruczał Stefan upychając granaty do stanika.
ab_extra: Chrzest bojowy okupiony krwią bojowników! Dziś w godzinach popołudniowych przemieszczający się oddział naszych dzielnych partyzantów niespodziewanie natknął sie na patrol doborowego batalionu moherowych beretów wracający z Pl. Piłsudskiego. Wezwane do poddania się staruszki odpowiedziały trzykrotnym splunięciem przez lewe ramie i z okrzykiem "W imię Boże bij antychrysta!" przypuściły dramatyczny kontratak, używając zabronionych przez konwencję genewską broni takich jak ręczne torebki zaczepne, krótkie bojowe laski bambusowe i parasole szturmowe. Niestety, pod naporem przeważającej siły wroga nasi bohaterscy bojownicy musieli po dramatycznej walce wycofać sie na z góry upatrzone pozycje, unosząc ciężko rannych. Premierowi Państwa Podziemnego z Krakowa zdeformowano rondo kapelusza i zgięto oprawkę okularów. Jednak niewątpliwym sukcesem jest zdobycie trofiejnych beretów wroga.
wladyslaw.studnicki: Czy lekarka polna koronna, Radziszewska już opatrzyła rannych?
ab_extra: Niestety, musi się solidaryzować z walczącymi kolegami w faszystowskiej niewoli kaczej. W imię wyższego celu poświęciła kamratów na ołtarzu umęczonego społeczeństwa obywatelskiego.
wladyslaw.studnicki: Wieści z Krakowa!
Po południu Brygada Bojowa imienia Ofiar Centralnego Biura antykorupcyjnego, dokonała akcji na autobus 134, linii Cracowia-Zoo. Partyzant Gowin rzucił się pod pojazd, powodując zatrzymanie się. Partyzanci Szczypiński, Szejnfeld i Chlebowski dokonali zaś rekwizycji produktów niezbędnych partyzantom w lesie: batonów, Coli i sprayu na komary, z baku pojazdu spuszczono benzynę-gdy bojowcy wypiją Colę, będą robić koktajle Mołotowa.
Strat zero!
ab_extra: Muchy plujki jako żywe torpedy - tajna broń PO!
Stefan El Dynamito Niesiołowski w swym tajnym laboratorium rozpoczął szkolenie stada much plujek, których powstańcy chcą użyć w charakterze żywych torped do ataków na funkcjonariuszy znienawidzonego reżymu. Genialny nasz uczony owady te wykarmił własną piersią i one też odwzajemniły mu się wielkim przywiązaniem, otaczając go na każdym kroku szczelnym rojem. "Trudno mi będzie się z nimi rozstać, nie mówiąc juz, o posłaniu ich na niechybną śmierć, ale dla dobra sprawy trzeba być gotowym do najwyższych poświęceń" - wyznał nam uczony wyraźnie wzruszony, i trudno było poznać, czy ogania sie przed obsiadającymi go sympatycznymi skąd inąd owadami, czy tez ukradkiem ociera łzę z policzka.
ab_extra: Superbombarda nabijana autorytetami
Opracowano projekt bombardy z której ostrzeliwane będą reżymowe obiekty strategiczne pociskami z gazetowych autorytetów, co podnieść ma moralny wymiar przyszłego a nieuchronnego zwycięstwa. Na razie próbnie wystrzelono red.red. Maleszkę i Czajkowskiego. Niestety, autorytety okazały się papierowe (w dodatku papier okazał się kiepskiej jakości, bo stary dosyć, z lat 70. i 80. jeszcze) i pociski spłonęły w powietrzu nie docierając do celu. Sztabowcy wraz z rusznikarzami pracują dzień i noc nad udoskonaleniem nowatorskiej technologii, nim w kierunku wroga polecą nieznani nam dotąd z imion i nazwisk ochotnicy z opiniotwórczego tygodnika "Polityka". Podobno wkrótce poznamy twarze i pseudonimy bohaterów.
ab_extra: Opracowano program Jeszcze Tańsze Państwo
Ponieważ tanie państwo wydaje się programem niewystarczającym, opracowano strategię Jeszcze Tańsze Państwo. Nie można pozwolić, by zarządzanie gospodarką i finansami państwa nadal pozostawić przypadkowym ludziom wybieranym w powszechnych wyborach przez przypadkowe społeczeństwo, zwłaszcza gorzej wykształcone, niezamożne, z małych wsi i miasteczek a na dodatek ultrakatolickie.
Należy znieść wybory wszystkich szczebli (które także generują ogromne niepotrzebne koszty) i zarządzanie Polska powierzyć prywatnej firmie. W tym celu w Sądzie Gospodarczym w Warszawie zarejestrowano Platformę Obywatelską Spółka Cywilna, która po wyzwoleniu kraju z rąk faszystów zajmie się zarządzaniem finansami i gospodarka państwa w sposób bezpartyjny i apolityczny. Być może w skład konsorcjum Polska S.A. wejdzie także spółka Agora S.A. która dostarczy niezbędnych autorytetów moralnych.
ciąg dalszy korespondencji z Kraju
Michnik pochlebnie o Pinochecie - wywiad
Erneste: Wywiad z Adamem Michnikiem!!!!
Korzystając z dziennikarskich wzorców publicystów "GW" (kompilacja pytań i wybranych wyrywkowo wypowiedzi "rozmówcy" - patrz tu i tu - zrobiłem mały wywiadzik z Adamem Michnikiem :)
Erneste - Witam, chciałem porozmawiać z Panem na temat polityki zmarłego niedawno generała Pinocheta.
Adam Michnik - Odpieprzcie się od generała!
Erneste - Mam rozumieć, że Pan i pana środowisko popieraliście go?
Adam Michnik - Popieraliśmy politykę represji, często okrutnych, widząc w niej drogę do „nowego wspaniałego świata".
Erneste - Popierał pan Pinocheta za to, że stosował represje? A co ze Stalinem i innymi komunistycznymi mordercami, którzy stosowali represje na masową skalę? Im też wybaczał Pan wszelkie okrucieństwa tylko dlatego, że mówili o "nowym wspaniałym świecie?"
Adam Michnik - Ja uważałem, że komuniści wprawdzie popełniają pewne błędy ideologiczne, bo nie dość uważnie przeczytali Marksa oraz Lenina, ale, że to da się naprostować.
Erneste - Ale przecież represje, tortury, zabójstwa to przestępstwa! Tego rodzaju metody stosują ludzie źli, chorzy z nienawiści!
Adam Michnik - No to bądźmy lekarzami tutaj, no to uznajmy wreszcie, że to, że ktoś popełnił przestępstwo to jest nieszczęście. To jest jego nieszczęście. Spróbujmy mu pomóc.
Erneste - Czyli tak naprawdę według Pana każdy przestępca, bandzior - jeśli tylko głosi ideę "nowego wspaniałego świata" - jest tak naprawdę człowiekiem godnym i przyzwoitym?
Adam Michnik - Tak. Jest człowiekiem honoru.
Erneste - Dziękuję bardzo za rozmowę.
***
Lektury obowiązkowe:
Fikcyjny wywiad z Rydzykiem z "GW"! :-)))
Konkurs: co następnym razem wymyśli GW ???
Ojciec dziecka Anety K.ukrywa się w szeregach PO ?
Nadzwyczajne Zebranie akcjonariuszy Agory S.A.
Co ten kot widział !?
To było tak, Szahor drzemała na biurku, na takim podwyższeniu, gdzie stał kiedyś monitor. Raptem podniosła się z napuszoną sierścią i sztywnym ogonem jak wiewiorka, wygięła do góry najeżony grzbiet, położyła uszy po sobie i zmrużonymi oczami zaczęła się wpatrywać w drzwi na korytarz, wydając z siebie dziwny klekot dzięcioła. Potem, dalej najeżona, pomalutku zlazła z podwyższenia, stanęła obok myszki z głową maksymalnie wyciągniętą w kierunku drzwi i klekotała dalej. Miałam ją parę centymetrów od nosa więc widziałam jak się jej porusza szczęka przy klekotaniu. W domu panowała absolutna cisza. Ona bardzo pomalutku zakradła się na kraniec biurka, zeskoczyła bezszelestnie na dywan i zaczęła się skradać w kierunku drzwi, ale nie na wprost, tylko bokiem jakoś, jakby tam coś było na korytarzu, bardzo podejrzanego i potencjalnie niebezpiecznego. W końcu dotarła do drzwi, schowała się za framugą i wyciągnęła szyję, patrząc na coś. Zaklekotała znowu. Na to się podniosłam i też spojrzałam, nastawiając uszy.
Nic.
Zakradłam się do niej, ona spojrzała na mnie, zaklekotała, ten jej ogon jak wiewiórka napuszony zagibał się na końcu, i znowu się zaczęła na coś patrzeć i klekotać. Pogłaskałam ja po najeżonym grzbiecie, a ona powiedziała mrrrnia! jakby nigdy nic, sierść najeżona opadła i zaczęła się ocierać o nogi. Co ona u licha widziała i jakim cudem kocie gardło taki dźwięk!?
niedziela, 10 grudnia 2006
Niesmak
Odpowiedź każdy może sobie znaleźć sam, w archiwach tygodnika "Nie", który od 17 lat opisuje kobiety biegające nago po hotelowym korytarzu, telewizyjne kanały porno w hotelowych pokojach, kobietę, która złamała kończynę wyskakując przez okno przed niechcianym seksem, ABW dowożące panienki z agencji towarzyskich służbowymi samochodami, etc. etc. Wszystko za publiczne pieniądze. Teraz Urbanowi nareszcie uwierzą, że zawartość artykułów "NIE" bynajmniej nie jest płodem zwyrodniałej wyobraźni komucha. Jedyna gazeta, która pisała prawdę o III RP od samego początku.... Ale skąd się w ogóle wzięły partie populistyczne, Samoobrona i LPR, i skąd się wzięła ich popularność?
Moment powstawania partii populistycznych jest dosyć dobrze opisany w politologii. Pojawiają się lub zdobywają znaczący sektor elektoratu, gdy zatkane są normalne kominy robienia kariery, a zarazem kwestionowana jest legitymizacja społeczna sceny politycznej. Ale to nie jest bunt, choć operuje taką retoryką. Nie jest to nawet ruch na zmianę sytuacji. W systemie kronistycznym partie populistyczne sa wygodne dla elit władzy. Kanalizują protest społeczny, a zarazem łatwo się poddają kontroli, gdyż zbudowane są na ogół hierarchicznie - wystarczy przekupić czy zintegrować liderów, a nie trzeba się przejmować elektoratem protestu. Dlatego PO dopiero teraz, a nie przed ostatnimi wyborami wpadla na pomysł, by nie dopuszczać do sprawowania mandatu poselskiego osob z wyrokami. Przed wyborami spodziewali się, że będą rządzić. W trakcie wyborów potrzebowali Samoobrony do odbierania głosów SLD i PSL, a LPR - do odbierania głosów PiSowi. Ponieważ to nie wystarczało w wyborach prezydenckich, to kandydata Włodzimierza Cimoszewicza odbierającego głosy Donaldowi Tuskowi "załatwili" za pomocą pani Jaruckiej, kampanii medialnej wokół sfałszowanych (jak się okazało) dokumentów oraz presji na rodzinę kontrkandydata (afera z córką i dziwnymi przepływami finansowymi, o których ucichło natychmiast, jak kontrkandydat się wycofał):
"Tancerz pierwszy - media. Cały dzień oglądałem TVN 24. Stacja, której gwiazdami są tak wybitni polityczni szołmeni jak płk. Miodowicz i prok. Wasserman, z wielkim mistrzostwem, wręcz fantastycznie, udawała, że nie miała z tym wszystkim nic wspólnego. Jakby to nie oni pokazywali dziesiątki razy w ciągu dnia tego samego Miodowicza wymachującego fałszywką Jaruckiej, jakby to nie oni przywoływali Wassermana do komentowania wszystkiego, choć doskonale, z góry wiadomo, co on powie. [...] Tancerz drugi - pułkownicy. Cimoszewicza wykończyli ci sami ludzie, co zawsze. Miodowicz, Brochwicz - oni byli na froncie. Ale za kurtyną, za którą PO chowa swoje tajemnice, są jeszcze Bartłomiej Sienkiewicz i Piotr Niemczyk. Czterech funkcjonariuszy tajnych służb w najbliższym otoczeniu Donalda Tuska, to dużo nawet jak na partię, o której związkach z tajnymi służbami opowiadano dowcipy. Oficerowie utopili Cimoszewicza zgodnie ze najlepszą tajniacką sztuką, bez dwóch zdań. Lewe dokumenty, lewy świadek, rozkołysanie zawsze chętnych do alty-SLD-owskiej draki mediów, marsowe miny, międlona na okrągło troska o "prawdę", potem prokuratura, która nieodmiennie przystępuje do roboty, choć dobrze wie, że to robota polityczna. Gdy sprawa nabiera już własnego rytmu, gdy "niezależni" dziennikarze sami już pilnują, żeby draka żyła, główni aktorzy znikają - zniknęła pani Jarucka, pan Brochwicz rozchorował się, pan Miodowicz zamilkł i też zniknął. " (Marek Barański, "Tańcząc na trupie Cimoszewicza" )
Pan Miodowicz zniknął, pojawił się pan Komorowski, do którego przyszła pani Aneta Krawczyk.
Dla profitu, jakim jest rzadzenie, warto było znieść perspektywę Leppera i Giertycha urządzających happeningi na mównicy sejmowej. Dla profitu, jakim jest obalenie aktualnego rządu, warto się dzisiaj na Leppera i Giertycha oburzać. Ale już nie warto popierać propozycji PiS zmiany w ordynacji wyborczej na partyjno - większościową (wygrana partia miałaby zapewnioną większość parlamentarną, co umożliwiłoby jej spokojne rządzenie, a zarazem doszłoby do marginalizacji partii populistycznych) - bo nie o spokojne rządzenie chodzi, i nie odpowiedzialność, tylko władzę. Jak najszybciej, jak najwięcej i jak najmniejszym wysiłkiem.
Barański w artykule "Tańcząc na trupie Cimoszewicza" wymienił "tancerza trzeciego", Borowskiego: "W tym przypadku nawet słów szkoda." Może jednak nie szkoda? Porozmawiajmy o III RP. Zanim pułkownicy wyciągnęli mu Jarucką, Cimoszewicz dał wykład w Fundacji Batorego zatytułowany "W obronie III RP" - "W Polsce nie ma kryzysu" - powiedział. Ciekawe, czy dzisiaj myśli to samo, hodując żubry w Białowieży ....
W krajach III świata rządy pułkowników są nieprzyjemną, ale normą. Powodem do niesmaku jest intelektualna miernota ich samych oraz grających z nimi mediów. Od początku tej kadencji próbują obalić rząd PiS. Cały dramat polega na tym, że nie potrafią. Uczestnikom zamieszek węgierskich nikt nie nakazywał uczestnictwa pod groźbą kar finansowych dla niezdyscyplinowanych zadymiarzy. Pani, która wie, kto jest ojcem jej dziecka, jest lepsza od pani, której się wydaje, że wie. Scenariusz "przyszły panie do Gazety Wyborczej" to jednak nie to samo, co "przyszedł Rywin do Michnika". Szantaż PO, że poprze budżet w zamian za ustąpienie rządu, oznacza, że PO uważa ten budżet za dobry, ale jego realizację nie od jego jakości uzależnia. Propozycja urządzenia wyborów na wiosnę z równoczesnym zakazem startowania "osób z wyrokami" to już zakład psychiatryczny. Pozbawianie kogoś biernego prawa wyborczego mocą decyzji politycznej a nie wyroku sądowego to przejaw liberalnego panstwa prawa?
W liberalnym państwie prawa pozbawianie kogoś praw publicznych uważane jest za karę wymierzaną w bardzo szczególnych przypadkach, na czas określony oraz w odniesieniu do pewnej grupy przestępstw. Wyroki ulegają zatarciu w zależności od typu przestępstwa, etc. etc. Człowiek pozbawiony przez Tuska praw wyborczych miałby prawo wytoczyć państwu polskiemu proces i by go na pewno wygrał, razem z wysokim odszkodowaniem oraz perspektywą zarządzenia nowych wyborów na skutek zakwestionowania praworządności tych zorganizowanych przez Tuska. Czy da się zapobiec sprawowaniu mandatu poselskiego przez osoby skazane w liberalnym panstwie prawa? Da się. Ale na pewno nie w horyzoncie 3miesięcznym, a taki termin zaproponował Tusk. Chyba że miał na myśli wyrzucenie do kosza na śmieci połowy kodeksu karnego i szeregu ustaw, z ustawą zasadniczą włącznie.
Chyba tak jest, że zgodnie z tradycją PRLowskich kasyn ci pułkownicy po prostu piją. Piją od 17 lat, coraz więcej i coraz częściej, i dlatego ich pomysły są coraz gorsze, w miarę znikania materii szarej w ich mózgoczaszkach. A co gorsza, ci co się ich słuchają i popierają, uważają się za "wykształciuchów". I to jest właściwy powód do niesmaku. Rzeczywiście, nie ma kryzysu w III RP. To ona sama jest jednym, wielkim kryzysem.
czwartek, 7 grudnia 2006
Jej życie, jej sprawa, czyli z kim sypia Ewa Milewicz?
Śluby, rozwody i narodziny dziecka są tym samym co współpraca z tajną policją polityczną!?
Sprawy prywatne oczywiście są "imprezami i okolicznościami" osób, których dotyczą. Pytanie tylko, co przypisujemy sferze prywatnej, co publicznej. Sądząc po szczegółowym roztrząsaniu GW kto z kim i za co sypiał w Samoobronie, seks należy do sfery publicznej. Sądząc po blogu pani Milewicz - współpraca z tajną policją polityczną jest za to sprawą głęboko intymną. Prywatną, tak jak kwestia wyznania, rodzinną, tak jak śluby i rozwody, i powszechną, jak narodziny dzieci. Szkoda, doprawdy, że mniej radosną....
Dziwne to nam się wydaje, takie przestawienie, ale, dobrze, przyjmijmy te kryteria rozróżnienia między sferą prywatną a publiczną. Odnieśmy się z szacunkiem do sfery prywatnej i zapytajmy o publiczną. Z kim pani sypia, pani Ewo?